">
Του Γιώργου Καλλίνη
Οι δηλώσεις του πρωθυπουργού την περασμένη Δευτέρα, είναι ένα τέλειο παράδειγμα για το πώς η ανάκαμψη και η ανάπτυξη του κράτους έχει διαχωριστεί ως έννοια από την καθημερινή πραγματικότητα των πολιτών. Ο κ. Σαμαράς, όπως και στο πρόσφατο παρελθόν, προλόγισε την έξοδο από την κρίση και την παύση των μνημονίων μέσα στα επόμενα 2-3 χρόνια. Επίσης, στάθηκε στο γεγονός ότι η Τρόικα δεν θα επιβλέπει τόσο στενά την Ελλάδα με συχνές επισκέψεις αλλά και ότι πλέον το μεγάλο στοίχημα είναι το πότε θα έρθει η ανάκαμψη.
Αναμφισβήτητα και μόνο το άκουσμα της φράσης «τέλος τα μνημόνια» είναι ικανό να φέρει ευφορία σε όλους τους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι τόσο υπέφεραν τα τελευταία χρόνια. Έχει όμως τόση σημασία το πότε θα τελειώσουν τα μνημόνια ή το τι έγινε στη χώρα μας κατά τη διάρκεια της ισχύς τους; Τα μνημόνια είναι η συμφωνία να αλλάξει η Ελλάδα έτσι ώστε να υιοθετήσει ένα οικονομικό μοντέλο πιο συμβατό με την ευρωπαϊκή ηγεσία και το διεθνές νομισματικό ταμείο. Εφόσον λοιπόν παρθούν οι αποφάσεις και κατατεθούν τα νομοσχέδια τα οποία θα εξασφαλίζουν όλες αυτές τις αλλαγές για τα επόμενα χρόνια, τότε πλέον δεν θα υπάρχει ανάγκη για την ύπαρξη των μνημονίων. Και μόνο η θύμηση τους θα αρκεί για να μας φοβερίζει.
«Η Ελλάδα που χτίζουμε δεν χρειαστεί άλλα μνημόνια», αποφαίνεται ο πρωθυπουργός δαιμονοποιώντας τη λέξη μνημόνιο και ξεχνώντας να αναλύσει τη έννοια μετα-μνημονιακή Ελλάδα. Πώς θα είναι η Ελλάδα μετά από 2-3 χρόνια; Μόλις τώρα αρχίζουν και τίθενται σε ισχύ οι αποκρατικοποιήσεις και οι απολύσεις στο δημόσιο, αλλαγές που θα στοιχήσουν τις δουλειές πολλών ανθρώπων. Ήδη από χθες έγινε γνωστό ότι ακόμη περισσότερα μέτρα θα χρειαστούν το 2015-16. Χρονολογικά, θα είναι τα τελευταία πριν φύγει το μνημόνιο. Αλλά όπως μας υπενθυμίζει ο επικεφαλής της τρικομματικής, «κανείς δεν θα ασχολείται με τα μνημόνια μετά από 2-3 χρόνια».
Όντως, κανείς δεν θα ασχοληθεί με το μνημόνιο μια εξαετία τεράστιας ύφεσης, ανεργίας και φτώχιας. Το πιο πιθανό είναι να έχουν φύγει από τη χώρα ή να δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί. Δεν θα ασχοληθεί με τα μνημόνια που έφυγαν, γιατί τα εργασιακά δικαιώματα θα έχουν συρρικνωθεί και γιατί η δημόσια υγεία θα συνεχίζει τον κατήφορο της. Κυρίως όμως δεν θα ασχοληθεί με τα μνημόνια αυτά καθαυτά, γιατί η κληρονομιά τους θα έχει σημασία. Και για αυτή δεν αναφέρει κάτι ο πρωθυπουργός, παρά μόνο για το στοίχημα της ανάπτυξης και το ερώτημα πότε θα έρθει.
Το διάστημα που απομένει λοιπόν μέχρι να λήξουν τα μνημόνια και να έρθει η ανάπτυξη, το μέλλον διαγράφεται λαμπρό, σύμφωνα με τον κ. Σαμαρά: Τέρμα οι κοπανατζήδες, τέρμα οι απεργίες όταν κρίνονται απειλητικές για το δημόσιο συμφέρον, γεια χαρά στις αγορές και αναχαίτιση στην άνοδο της ανεργίας. Τα θεμέλια για μια μακροχρόνια ανάπτυξη με ανταγωνιστικότητα. Άραγε μετά από όλη αυτή τη θλιβερή ελληνική – ευρωπαϊκή ιστορία που ξέσπασε, πόσο διαφορετική θα είναι η οικονομία μας σε λίγα χρόνια η οποία επιβίωσε και θα συντηρείται ακόμη με δανεικά; Πόσο γερά να είναι τα θεμέλια αυτά, τα οποία τα βάζουν αυτοί που γκρέμιζαν τη χώρα εδώ και τόσα χρόνια;
Η φράση έξοδος από την κρίση που προλόγισε ο πρωθυπουργός, δεν εξηγεί την λέξη κρίση. Γιατί αν η κρίση είναι οικονομικοί δείκτες, ας πανηγυρίσουμε όλοι από τώρα. Αν η κρίση όμως βρίσκεται στην ανεργία, στην απούσα αξιοπρέπεια της εργασίας και στην πληγωμένη δημοκρατία, τότε ίσως να αργήσουμε να χαρούμε.
Για σχόλια και παρατηρήσεις στο twitter @gkallinis
