Skip to main content
Menu Αναζήτηση

Τάσος Ράτζος: «Ο Σαίξπηρ χτίζει έναν κόσμο και μετά τον σαρκάζει»

Ο σκηνοθέτης μίλησε για το «TITUS ANDRONICUS» που ανεβάζει με τον Μικρό Βορρά στο Labattoir

Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ

To «TITUS ANDRONICUS», την πρώτη τραγωδία του Σαίξπηρ, αλλά και την πιο βίαιη, που δεν έχει ανεβεί ξανά στη Θεσσαλονίκη, ανεβάζει η Εταιρία Θεάτρου «Μικρός Βορράς», σε συνδιοργάνωση με τη Διεύθυνση Πολιτισμού και Τεχνών του Δήμου Θεσσαλονίκης από τις 18 Μάη και για λίγες βραδιές στο Labattoir.

«Στις δύσκολες στιγμές που ζούμε οι κλασικοί συγγραφείς είναι η ασφάλειά μας (…). Καταφύγαμε στον Σαίξπηρ για να αντλήσουμε από τον λόγο του, δύναμη και να αναμετρηθούμε με τις δικές μας αλήθειες», μάς είπε μεταξύ άλλων ο Τάσος Ράτζος που σκηνοθετεί την παράσταση.

Μίλησε για το σκοτεινό αυτό έργο του Σαίξπηρ, για τη δική του ματιά πάνω στο θεατρικό κείμενο, αλλά και για την «ιδανική», όπως χαρακτήρισε, επιλογή να ανεβεί η παράσταση στα παλιά Δημοτικά Σφαγεία η συγκεκριμένη αιματοβαμμένη τραγωδία. Τέλος, αποκάλυψε μερικά από τα σχέδια του «Μικρού Βορρά» ανάμεσα στα οποία είναι και μια καινούρια και φιλόδοξη παραγωγή: η “Οδύσσεια’’ του Ομήρου.

-Πώς γεννήθηκε η ιδέα για την παράσταση;

-Η ευθύνη επιλογής ενός έργου είναι πολύ μεγάλη και πρέπει να ικανοποιεί τόσο την ομάδα, όσο και το κοινό της. Ζούμε σε μια δύσκολη καλλιτεχνικά περίοδο, σε μια μεταμοντέρνα απρόσωπη και ασχημάτιστη αισθητική χωρίς κυρίαρχες τάσεις. Ωστόσο, η ανάγκη να εκφραστούμε, τόσο εμείς, όσο και όλοι οι σκεπτόμενοι καλλιτέχνες, είναι τεράστια γιατί συμβαίνουν γύρω μας επιτακτικά γεγονότα. Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές οι κλασικοί συγγραφείς είναι η ασφάλειά μας. Καταφύγαμε στον Σαίξπηρ για να αντλήσουμε από τον λόγο του, δύναμη και να αναμετρηθούμε με τις δικές μας αλήθειες. Γιατί σε αυτό το έργο σε αυτή τη βία καθρεφτίζεται και ο δικός μας κόσμος.

-Πρόκειται για μια ιστορία εκδίκησης. Πώς εκδικούνται τον ήρωα;

-Στο έργο υπάρχουν δύο κύκλοι εκδίκησης. Αφετηρία είναι μια ύβρη, μια ανθρωποθυσία, που γίνεται στην αρχή του έργου, σχεδόν αμέσως μετά θα ξεκινήσει ο πρώτος κύκλος. Σε αυτόν τον κύκλο, τον πρώτο λόγο τον έχει η τρομερή βασίλισσα των Γότθων, Ταμόρα με τους βάναυσους γιούς της. Θύματα η οικογένεια του Τίτου Ανδρόνικου: Φόνοι, ακρωτηριασμοί, βιασμοί. Ο δεύτερος κύκλος είναι ο χορός που θα στήσει ο Τίτος για να εκδικηθεί την Ταμόρα. Η εκδίκησή του θέλει να είναι η σκληρότερη που υπήρξε ποτέ. Συλλαμβάνει, μαγειρεύει τους γιούς της και καλεί σε δείπνο την ίδια τους την μητέρα.

-Είναι ένα σκοτεινό έργο. Πώς το είδατε εσείς; Πού εστιάσατε τη ματιά σας;

-Είναι πράγματι σκοτεινό έργο, ανθρωποθυσίες, διαβατήριες τελετές, άμετρο πάθος για εκδίκηση και πόνος. Ανθρώπινος. Ο πόνος και η κραυγή το ανυπεράσπιστου.  Υπάρχει δικαιοσύνη στον κόσμο; Σε ποιους ηθικούς κώδικες μπορεί να στηρίξει κανείς τη ζωή του;  Κι όλα αυτά δοσμένα άλλοτε τραγικά και άλλοτε τραγελαφικά... ο Σαίξπηρ χτίζει έναν κόσμο και μετά τον σαρκάζει! Εστιάζω την προσοχή μου στον άνθρωπο. Στις μεγάλες στιγμές του. Εκεί, στην ευκολία του να εναλλάσσεται από θύμα σε θύτη. Βλέπω την ανθρώπινη θέληση να υποτάξει τη μοίρα του, που πανίσχυρη του χαμογελάει και τον εμπαίζει. Άλλοτε προσφέροντάς του τον κόσμο όλο, και άλλοτε τη φρίκη της.

-Σε σημείωμά σας λέτε πως επιλέξατε το άπαιχτο στη Θεσσαλονίκη κείμενο του Σαίξπηρ πιστός σε μια υποσυνείδητη ανάγκη να βρείτε αυτό που λέμε «τη δική μας θεατρική ταυτότητα». Ποια είναι η ταυτότητα που βρήκατε;

-Η δική μας “’θεατρική ταυτότητα’’ είναι ο χώρος που καταλαμβάνει μια ομάδα μέσα σε μια “πόλη’’. Εμείς συναντιόμαστε με κάτι κι αυτό το μοιραζόμαστε μέσα από την παράσταση με το κοινό μας. Αν αυτό το κοινό ανταποκριθεί και συμπορευτεί μαζί μας θα το ξέρουμε μετά τις πρώτες παραστάσεις. Αυτή είναι και η δική μας αγωνία.

-Η παράσταση ανεβαίνει σε έναν ιδιαίτερο χώρο. Πώς εντάξατε τον τόπο στο έργο;

-Τα παλιά Δημοτικά Σφαγεία είναι ο ιδανικός χώρος για να παρουσιαστεί η συγκεκριμένη αιματοβαμμένη τραγωδία του Σαίξπηρ. Η ίδια η ιστορία του χώρου, αλλά και η μεγαλόπρεπη αρχιτεκτονική του, συναντιούνται με το Ελισαβετιανό κείμενο σε έναν διάλογο για την αλλαγή χρήσης των χώρων-μνημείων μιας πόλης, αλλά και την ανάδειξή τους μέσα από πολιτιστική δράση. Για μας είναι ο ιδανικός χώρος για να παρουσιάσουμε αυτό το έργο και το χτίσαμε ακριβώς για τις αναλογίες και την αισθητική του. Είμαστε ευγνώμονες στην αντιδήμαρχο πολιτισμού κ. Έλλη Χρυσίδου που δέχθηκε την πρότασή μας γι’ αυτή τη συνεργασία.

-Τι θα ακολουθήσει για τον Μικρό Βορρά;

-Έχουμε προγραμματίσει για την παιδική μας σκηνή να συνεχίσουμε τόσο τους “Μήνες’’, που πήγαν εξαιρετικά καλά τη σεζόν που μας πέρασε, όσο και το “Αισώπου κόμιξ 2’’ του Σάκη Σερέφα για 4η χρονιά, αλλά  θα κάνουμε και μια νέα παραγωγή: τον “Ραφτάκο των λέξεων'' του Αντώνη Παπαθεοδούλου. Στη νεανική μας σκηνή θα συνεχιστεί για 4η χρονιά η “Ελένη’’ του Ευριπίδη και θα κάνουμε μια καινούρια πολύ φιλόδοξη παραγωγή την “Οδύσσεια’’ του Ομήρου. Για τη βραδινή μας σκηνή θα ξαναπαιχθεί σε επιλεγμένους χώρους η “Κατσαρίδα’’ του Βασίλη Μαυρογεωργίου, αναζητούμε έδρα για τον «Τίτο Ανδρόνικο’’ και προγραμματίζουμε  μια καινούρια παραγωγή που ακόμα δεν είναι ανακοινώσιμη.

Για το έργο 

Ο Ρωμαίος στρατηγός Τίτος Ανδρόνικος, κατακτητής των Γότθων, επιστρέφει στη Ρώμη, με λάφυρα τη βασίλισσα των Γότθων, Ταμόρα, και τους γιους της. Θυσιάζει τον μεγαλύτερο γιο της Ταμόρα και την ύβρη αυτήν, η βασίλισσα θα θέλησει να ξεπληρώσει με όλη της τη λύσα. Ο Τίτος επιλέγει για τον θρόνο, τον πρωτότοκο γιο του νεκρού πια αυτοκράτορα, Σατουρνίνο και του προσφέρει το χέρι της κόρης του, Λαβίνια. Ανόητος, αφελής, διεφθαρμένος και ερωτομανής, ο Σατουρνίνος, παντρεύεται την Ταμόρα, μαγεμένος από τα κάλλη και τον ερωτισμό που εκπέμπει, αφήνοντας την Λαβίνια στον αδελφό του. Αυτοκράτειρα της Ρώμης πλέον, η Ταμόρα, με εκτελεστικά όργανα τους άλλους δυο γιους της και τον μαύρο εραστή της, Ααρών, με τον οποίο γεννά ένα νόθο γιο, στήνει εφιαλτικό «χορό» εκδίκησης ενάντια στον Τίτο Ανδρόνικο και την οικογένειά του. Αχαλίνωτοι και βάναυσοι οι γιοί της, δολοφονούν, ακρωτηριάζουν, τιμωρούν, βιάζουν. Ο αιμάτινος κύκλος των βίαιων, εκδικητικών πράξεων, θα συνεχιστεί με τη θανάσιμη τιμωρία των γιων, του εραστή της Ταμόρα και της ίδιας από τον Τίτο Ανδρόνικο τον αδερφό του Μάρκο Ανδρόνικο, δήμαρχο της Ρώμης και τον γιο του Λούκιο, ο οποίος συμμαχεί με τους Γότθους για να στεφθεί, στο αιματοβαμένο τέλος, αυτοκράτορας της Ρώμης.

Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας, Σκηνοθεσία: Τάσος Ράτζος, Σκηνικό: Γιάννης Κατρανίτσας, Μουσική: Θοδωρής Παπαδημητρίου, Επιμέλεια κίνησης: Λένα Μοσχά, Μακιγιάζ, κοστούμια: Στέφανος Μπαμπούλης, Διδασκαλία τραγουδιών: Στελίνα Βογιατζή, Βίντεο: Εύη Μίνου, Σχεδιασμός αφίσας: Ντόρη Λούκρη, Διαμόρφωση ήχου: Μάριος Αποστολακούλης, Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσινάρης, Βοηθός Σκηνογράφου: Αντώνης Χατζηπέτρου , Βοηθοί Σκηνοθέτη: Βασιλική Ζώκου, Κορνηλία Προκοπίου. Παίζουν: Γιάννης Μαστρογεωργίου, Αλέξανδρος Νικολαΐδης, Κορνηλία Προκοπίου, Χρήστος Τσάβος, Κωνσταντίνος Φωτίου. ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΜΙΚΡΟΣ ΒΟΡΡΑΣ.

Παραστάσεις: 18,19,20,25,26 και 27 Μαΐου, στις 21.15. Πληροδορίες –κρατήσεις  6979-849182 και 6934-600074. Είσοδος:  10€, 8€ (μειωμένο).

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ