Skip to main content
Menu Αναζήτηση
espa-banner

Θεσσαλονίκη: Το ΚΘΒΕ ανοίγει αυλαία με την «Τέταρτη Διάσταση» του Ρίτσου

Έρχεται τον Οκτώβριο στο Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών

Με την «Τέταρτη Διάσταση», του Γιάννη Ρίτσου σε σκηνοθεσία Πολυξένης Σπυροπούλου,ανοίγει την αυλαία των χειμερινών του χώρων το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Η «Τέταρτη Διάσταση» είναι η πρώτη παράσταση για τη χειμερινή σεζόν, που μετά τις επιτυχημένες διαδικτυακές της προβολές, έρχεται να συναντήσει το κοινό δια ζώσης, τον Οκτώβριο στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών.

Η παράσταση

Νύχτα, σκοτάδι βαθύ... Αναμετρήσεις, αγκυλώσεις, κοινωνικοί συμβιβασμοί, η μοίρα ως αναπόφευκτο, φθοροποιός χρόνος, αλλοιωμένα «εγώ», επιλογές και ιδεολογίες, νικητές και ηττημένοι ένα κουβάρι. Το φεγγάρι δεσποτικό: φωτίζει και σκοτεινιάζει τα πρόσωπα ανάλογα με τη ψυχολογική φόρτιση των πρωταγωνιστών. Τα αντικείμενα κάνουν επιφανές στο σήμερα το μακρινό χθες… είναι η κινητήριος δύναμη της συνειρμικής σκέψης… η άλλη του διάσταση… και καθώς ο λόγος του Γιάννη Ρίτσου συνθέτει εικόνες, πλάθεται ένα σκηνικό προσώπων με ενεργοποιημένες τις αισθήσεις που έχουν επίκεντρο τον έρωτα, το θάνατο, τη φθορά, τη λήθη και τη μνήμη ως κεντρικά υπαρξιακά τους θέματα.

4i_diastasi3.jpg

Έρη Ρίτσου: «Οι αγώνες πάντα ανοίγουν δρόμους»

«Χαίρομαι που θα πατήσει σανίδι το πολυαγαπημένο έργο του πατέρα μου», σημειώνει για την παράσταση η συγγραφέας Έρη Ρίτσου, κόρη του σπουδαίου ποιητή, συμπληρώνοντας: «αυτό που κάνει η ποίηση είναι ν’ ανοίγει δρόμους και μέσα στα σκοτάδια είναι ένα φωτάκι που αν κανείς το πλησιάσει ξανοίγει η ψυχή του. Ειδικά ο Ρίτσος με τις μέρες και τα έργα του, κατέδειξε πως και μέσα απ’ την παιδωμή πάντα υπάρχει μια νότα αισιοδοξίας, όταν δεν παραιτούμαστε, όταν παλεύουμε, όταν προσπαθούμε κι αγωνιζόμαστε».

4i_diastasi2.jpg

Σκηνοθετικό σημείωμα Πολυξένης Σπυροπούλου

Το σύμπαν του Γιάννη Ρίτσου σε προσκαλεί όταν είσαι σε απόγνωση, όταν το έχεις πολύ βαθιά ανάγκη και σε υποδέχεται με όλο σου τον πόνο για να σε γυμνώσει και να σε αναστήσει. Η προσωπική μου εμμονή με την ποίηση είναι μια δική μου αναπηρία ίσως, μια άρνηση να δω τον κόσμο όπως μου το επιβάλλουν, ένας ασύχαστος πόθος να αφουγκράζομαι τα κρυφά συστατικά της ζωής και να πετάω μαζί τους. Ο Ρίτσος δεν είναι μόνο ένας σπουδαίος ποιητής .Είναι και πατέρας, μάνα, εραστής, ερωμένη, αίμα, ζωή, γέννηση, πνοή, ελευθερία, έρωτας. Η Τέταρτη διάσταση του Ρίτσου είναι ο ενδιάμεσος χώρος, το Ανάμεσα, εκεί όπου όλα μετουσιώνονται, όλα μεταμορφώνονται, όλα είναι πιθανά, όλα συνδέονται και γίνονται αληθινά. Οι ήρωες του Ρίτσου ακουμπούν στον αντιήρωα και ξεκινούν έναν χορό που παίζει με τα δίπολα, ρευστοποιώντας τα όριά τους. Πόσο μετέωροι και αυθεντικοί γινόμαστε όταν βουτάμε στην περιοχή ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, ανάμεσα στην ύλη και τη μη ύλη, ανάμεσα στον θνητό και τον Θεό, ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη, ανάμεσα στα Εγώ μας. Η συγκεκριμένη σύνθεση- συνομιλία των δραματικών μονολόγων του Γ. Ρίτσου φέρνει όλες τις μορφές από τον κόσμο των Ψυχών, από τον κόσμο του Μύθου στο παρόν μέσα από ένα Όνειρο. Οι μορφές του Ρίτσου στοιχειώνουν τα όνειρά μας για να λυτρωθούν. Ο χώρος όπου τα όνειρα αποκτούν υπόσταση είναι το θέατρο. Η σκηνή γίνεται η σχεδία που θα φέρει όλη τη διαδικασία στο τώρα. Οι ήρωες του μύθου έρχονται διψασμένες- οι. Διψούν για έρωτα, σάρκα, αγκαλιά, ελευθερία. Το τελετουργικό μας προκαλεί το φαντασιακό του θεατή-ονειρευτή να συντονιστεί και να έρθει μαζί μας ή να μας πάρει μαζί του. Είναι ένας αγώνας αέναος, με όλους τους μόχθους και τα βάσανα.

Άφησέ με να έρθω μαζί σου… βαθύ- βαθύ το πέσιμο, βαθύ- βαθύ το ανέβασμα… ένα μαρμάρινο πηγάδι το φεγγάρι…

Η κάθε μορφή ,στο φως της πανσελήνου, αποζητά την κάθαρση όχι μέσα από τον από μηχανής θεό, αλλά μέσα από την βαθιά ανθρώπινη φύση, μέσα από την ένωση με τον Άνθρωπο, μέσα από την πληγή του. Το απόλυτα προσωπικό γίνεται οικουμενικό. Σας παραδινόμαστε με όλα μας τα τραύματα, όλα μας τα όνειρα, ανοιχτά.

Λίγα λόγια για τον Γιάννη Ρίτσο

Ο πολυγραφότατος ποιητής της Ρωμιοσύνης γεννήθηκε στη Μονεμβασιά το 1909. Αποφοιτά απ’ το Σχολαρχείο της και στα 1921 εγγράφεται στο Γυμνάσιο του Γυθείου. Τα πρώτα του ποιήματα δημοσιεύονται στη «Διάπλαση των Παίδων» με ψευδώνυμο «Ιδανικόν Όραμα». Στην Αθήνα μετακινείται το 1925 κι εργάζεται ως δακτυλογράφος και μετέπειτα ως αντιγραφέας στην Εθνική Τράπεζα. 1926 αρρωσταίνει από φυματίωση και ως το 1927 ταλαιπωρείται στην κλινική Παπαδημητρίου και το σανατόριο Σωτηρία. Εκεί γνωρίζεται με τη Μαρία Πολυδούρη και διανοούμενους της εποχής, και γράφει ποιήματα που δημοσιεύονται στο φιλολογικό παράρτημα της Μεγάλης Εγκυκλοπαίδειας. Ακολουθεί το 1930 το Άσυλο Φυματικών της Καψαλώνας στα Χανιά και το σανατόριο Άγιος Ιωάννης κι ένα χρόνο μετά επιστρέφει στην Αθήνα για να αναλάβει το καλλιτεχνικό τμήμα της Εργατικής Λέσχης (σκηνοθετεί και μετέχει σε θεατρικές παραστάσεις). 1933 συνεργάζεται με το έντυπο Πρωτοπόροι και εργάζεται επί 4 έτη σε εμπορικούς θιάσους. Η δημοσιογραφία τον κερδίζει με τον Ριζοσπάστη να δημοσιεύει την πρώτη του συλλογή Τρακτέρ με ψευδώνυμο Ι. Σοστίρ. Ακολουθεί επιμέλεια εκδόσεων του οίκου Γκοβόστη, το σανατόριο της Πάρνηθας, το Βασιλικό Θέατρο και η Λυρική Σκηνή. Στον πόλεμο και τη κατοχή ζει με επισφάλεια κατάκοιτος και στα Δεκεμβριανά συναντιέται με τον Άρη Βελουχιώτη στη Καισαριανή και συνεργάζεται με το Λαϊκό Θέατρο της Μακεδονίας. Εξορίζεται λόγω πεποιθήσεων σε Λήμνο, Μακρόνησο και Άη – Στράτη. Επιστρέφει το 1952 στην Αθήνα και πολιτεύεται. Παντρεύεται την παιδίατρο Φηλίτσα Γεωργιάδου και αποκτούν την Έρη. Επισκέπτεται τη Σοβιετική Ένωση, τη Ρουμανία την Τσεχία και τη Σλοβακία, την Ουγγαρία, την Λ.Δ της Γερμανίας. Το 1964 πολιτεύεται με την ΕΔΑ και μετά το Πραξικόπημα εξορίζεται στη Γυάρο και τη Λέρο ενώ το 1968 τίθεται στη Σάμο σε κατ’ οίκον περιορισμό. Το 1973 συμμετέχει στο Πολυτεχνείο. Στη μεταπολίτευση ζει στην Αθήνα και τιμάται για το έργο του με σειρά διακρίσεων: Μέγα Διεθνές Βραβείο Ποίησης BiennaleKnokklezont Βέλγιο, Δημητώφ Σόφια, Γαλλικό Βραβείο Ποίησης, Βραβείο Λένιν, Διεθνές βραβείο του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ειρήνης, Μετάλλιο Ειρήνης Γρηγόρη Λαμπράκη και άλλα πολλά ενώ το 1986 προτάθηκε για το Βραβείο Νόμπελ. Θεμελιώδες χαρακτηριστικό της ποίησης του ο ανθρωπισμός, η αγάπη κι η ελληνικότητα.

Συντελεστές παραγωγής

Σκηνοθεσία/Δραματουργική επεξεργασία/Κίνηση: Πολυξένη Σπυροπούλου, Πρωτότυπη μουσική/Ενορχήστρωση/Εκτέλεση: Στέλιος Ντάρας, Φωτισμοί: Στέλιος Τζολόπουλος, Εικαστική επιμέλεια: Μαρία Ξινοπούλου, Μυθολογική έρευνα: Μάριος Μεβουλιώτης, Βοηθός σκηνοθέτη: Ιορδάνης Αϊβάζογλου, Οργάνωση παραγωγής: Εύα Κουμανδράκη.

Διανομή

Αγαμέμνων: Στέργιος Τζαφέρης, Ορέστης: Δημήτρης Καρτόκης, Ιφιγένεια: Αίγλη Κατσίκη, Χρυσόθεμις: Μάρα Τσικάρα, Περσεφόνη: Πολυξένη Σπυροποούλου, Ισμήνη: Άννα Κυριακίδου, Αίας: Ιορδάνης Αϊβάζογλου, Νεοπτόλεμος: Μάριος Μεβουλιώτης, Ελένη: Μελίνα Αποστολίδου, Φαίδρα: Ρούλα Παντελίδου.

Οι πρόβες του έργου πραγματοποιήθηκαν με αυστηρή τήρηση από πλευράς συντελεστών όλων των απαραίτητων υγειονομικών μέτρων ασφάλειας αφού προηγουμένως διενεργήθηκαν κι όλα τα απαιτητά covid test.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ