">
Της ΛΕΜΟΝΙΑΣ ΒΑΣΒΑΝΗ
Ο «Κοινός Λόγος» της Έλλης Παπαδημητρίου ήταν η παράσταση με την οποία ξεκίνησε την πορεία του το Θέατρο του Νέου Κόσμου πριν 17 χρόνια. Φέτος ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος την ανεβάζει ξανά και στο πλαίσιο της περιοδείας της στη χώρα θα έχουμε την ευκαιρία να τη δούμε και στην πόλη μας, στις «Γιορτές Ανοιχτού Θεάτρου» στο Θέατρο Κήπου από την Τρίτη 16 έως και την Κυριακή 19 Ιουλίου.
«Το έργο αυτό συνδέεται με την καταγωγή μου, με το πού μεγάλωσα και με την γνωριμία μου με την Έλλη Παπαδημητρίου», ανέφερε χθες ο σκηνοθέτης ενώ συμπλήρωσε πως την περίοδο που σπούδαζε υποκριτική δούλευε στις εκδόσεις “Κέδρος” και είχε γνωρίσει την Παπαδημητρίου, τον Βάρναλη, τον Καββαδία και άλλους σημαντικούς συγγραφείς. «Αυτό ήταν ένα μεγάλο σχολείο για μένα. Δεν ήταν ντίβες και σταρ», σημείωσε ο κ. Θεοδωρόπουλος, ενώ ειδικά για την κα Παπαδημητρίου είπε πως την θεωρούσε ως πνευματική του μητέρα.
«Η ίδια κατάγονταν από πλούσια οικογένεια και ο πατέρας της την είχε στείλει να σπουδάσει γεωπόνος. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εργάστηκε σε μια υπηρεσία που μοίραζε κτήματα σε πρόσφυγες. Είχε όμως τη δυνατότητα να “ανοίγει” τους ανθρώπους, να της εκμυστηρεύονται γεγονότα της ζωής τους. Οι αφηγήσεις αυτές έφτασαν μέχρι τη δικτατορία. Και μας τις έδωσε χωρίς επεμβάσεις, αλλά παρεμβαίνοντας όπου υπήρχε φλυαρία ή επαναλήψεις. Το τελικό αποτέλεσμα βγάζει μια χαρμολύπη», πρόσθεσε ο σκηνοθέτης.
Κατά τον ίδιο αυτό το κείμενο που έχει αφηγήσεις ανώνυμων γυναικών από τη μαζική εξόντωση των Ποντίων και τη Μικρασιατική Καταστροφή ως την Κατοχή και τον Εμφύλιο μας δείχνει πως τα όσα έχουν ζήσει οι προηγούμενες γενιές ήταν πιο σοβαρά και μας μεταφέρει αισιοδοξία και αξιοπρέπεια.
«Η μνήμη είναι πολύτιμη και έχει σημασία η χρήση της», ανέφερε ο ίδιος.
Για την επιλογή του να προτιμήσει γυναικείες αφηγήσεις είπε πως το έκανε γιατί οι γυναίκες αφηγούνται καλύτερα, μένουν πάντα στα μετόπισθεν και είναι αυτές που μπορούν να στηρίξουν ένα σπίτι και να μεταφέρουν αισιοδοξία.
Αποφάσισε να έχει διαφορετικές ηθοποιούς – εκτός της Τάνιας Παλαιολόγου η οποία συμμετείχε στην παράσταση που είχε δοθεί πριν 17 χρόνια – γιατί ήθελε να πάει το τελικό αποτέλεσμα ένα βήμα παραπέρα και αυτό θα γίνονταν με νέους ερμηνευτές. Άτομα που δεν θα είχαν έρθει σε τριβή με το έργο.
«Είχα δει εκείνη την παράσταση και ήταν κάτι το ιδιαίτερο», σημείωσε η Λυδία Κονιόρδου. «Εκείνη την εποχή δεν ήταν πολλά τα έργα που ανέβαιναν και στηρίζονταν σε μη θεατρικό κείμενο. Παίζοντάς σε αυτή την παράσταση τώρα έχω την αίσθηση μιας αισιοδοξίας αλλά και απόκτησης γνώσης από τα όσα που έχει ζήσει αυτός ο τόπος. Είμαστε σε φάση αλλαγών και το κομμάτι της μνήμης είναι απαραίτητο για να μην ξεχάσουμε ποιοι είμαστε και από πού ερχόμαστε», τόνισε.
Για την Ελένη Κοκκίδου «μέσα από τα κείμενα υπάρχει ο αυτοπροσδιορισμός μας ως Έλληνες. Αλλά και στοιχεία για το πώς επέζησαν οι πρόσφυγες από τους διωγμούς και για τη δύναμη ψυχής που είχαν οι γυναίκες».
Ένα εξίσου σημαντικό κομμάτι κατά την Ελένη Ουζουνίδου είναι και το ότι μέσα από τις αφηγήσεις βγαίνει και το χιούμορ που έχουν οι γυναίκες.
Στη σημασία της ιστορίας εστίασε η Μαρία Κατσανδρή λέγοντας πως χωρίς αυτήν ο άνθρωπος δεν έχει θεμέλια, ενώ παράλληλα μίλησε και για την παγκοσμιότητα του έργου, το οποίο μπορεί να αφορά τους πάντες καθώς παντού υπάρχουν πρόσφυγες και χαμένες πατρίδες.
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Σκηνικά - Κοστούμια: Αντώνης Δαγκλίδης, Επιλογή & διδασκαλία τραγουδιών : Κώστας Βόμβολος, Επιμέλεια κίνησης: Αγγελική Στελλάτου, Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης, Φωτογραφίες: Μαριλένα Σταφυλίδου.
Παίζουν: Λυδία Κονιόρδου, Ελένη Κοκκίδου, Μαρία Κατσανδρή, Ελένη Ουζουνίδου, Τάνια Παλαιολόγου.
Είσοδος 16 ευρώ και 12 το μειωμένο. Προπώληση: online στο viva.gr.
