">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Έχει περάσει μια δεκαετία από τότε που πρωτοσυστήθηκε στους θεατρόφιλους της χώρας μας «Η Τρελοβγενιώ». Το έργο της Ινές Κανιατί κέρδισε κοινό και κριτικούς στα δύο του ανεβάσματα με ερμηνεύτρια την Μαρία Τσιμά, με την ίδια να κάνει τη διασκευή μαζί με τον σκηνοθέτη της παράστασης Γιάννη Αναστασάκη. Από την ερχόμενη Παρασκευή 7/2 οι δυο τους καταπιάνονται εκ νέου με το συγκεκριμένο κείμενο. Σε ένα τρίτο ανέβασμα που γίνεται από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στη Μικρή Σκηνή της Μονής Λαζαριστών.
Και αν το έργο μπορεί να είναι γυναικείο, μιας και αναφέρεται στην σχέση μάνας – κόρης, το θέμα του ρατσισμού που θίγει δεν γνωρίζει φύλλο. «Οι περισσότεροι σε κάποια στιγμή της ζωής τους έχουν αισθανθεί τη σκληρότητα των άλλων είτε γιατί είχαν λίγα παραπάνω κιλά ή γιατί ήταν λίγο διαφορετικοί. Αυτό το θέμα δεν αφορά μόνο το ένα ή το άλλο φύλο. Και είναι κάτι που θίγεται πολύ μέσα από το έργο», μας είπε η ηθοποιός που ερμηνεύει το ρόλο της Μαρίας, μιας κόρης που στα 40 της αφηγείται την ιστορία της μητέρας της την οποία όλοι την φώναζαν «Τρελοβγενιώ».
-Σε λίγες μέρες θα δούμε το τρίτο ανέβασμα της παράστασης «Η Τρελοβγενιώ». Πώς είναι η επιστροφή σε αυτό το έργο που το γνωρίζετε καλά; Τι έχει αλλάξει;
-Το γεγονός ότι έχω μεγαλώσει κι εγώ κατά δέκα χρόνια και γνωρίζω πολύ καλύτερα την απώλεια, τη σκληρότητα από μια προσαρμογή σε μεγαλύτερες δυσκολίες της ζωής. Αυτό μου δίνει τη δυνατότητα να εστιάσω αλλού, να δω με μια πιο ώριμη και συναισθηματική ματιά τους ήρωες.
Είναι ένα έργο πολύ γυναικείο. Μιλά για τη σχέση μάνας και κόρης από τα παιδικά χρόνια μέχρι τη στιγμή που η ηρωίδα χάνει τη μητέρα της. Και αυτή η σχέση -που περνά βέβαια από όλα τα κύματα: από την τρυφερότητα, τη σκληρότητα, την προστασία, τη φροντίδα μέχρι και τη σύγκρουση – αγγίζει ένα πολύ μεγάλο μέρος των γυναικών οι οποίες έχουν αυτό το ιδιαίτερο δέσιμο με τη μάνα τους.
-Μιλήσατε για ένα έργο γυναικείο. Και στο υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού, στους άνδρες, τι έχει να δώσει η παράσταση;
-Το γεγονός ότι μιλά σήμερα μια γυναίκα για το ότι υπήρξε θύμα ρατσισμού καθώς σε ένα στενό κύκλο, στο χωριό της, τη θεωρούσαν νόθα, είναι ένα θέμα που αφορά όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτου φύλου.
Οι περισσότεροι σε κάποια στιγμή της ζωής τους έχουν αισθανθεί τη σκληρότητα των άλλων είτε γιατί είχαν λίγα παραπάνω κιλά ή γιατί ήταν λίγο διαφορετικοί. Αυτό το θέμα δεν αφορά μόνο το ένα ή το άλλο φύλο. Και είναι κάτι που θίγεται πολύ μέσα από το έργο.
-Το κομμάτι της διαφορετικότητας το κάνει πιο επίκαιρο τώρα ίσως σε σχέση με δέκα χρόνια πριν; Ο ρατσισμός είναι σήμερα πιο έντονος;
-Ναι είναι. Έχουν οξυνθεί οι διαφορές ακόμη και στην κοινωνική ψαλίδα πχ πλούσιοι - φτωχοί. Αλλά υπάρχει ρατσισμός και ως προς το έθνος μας. Πχ τώρα ως πολίτες της Ελλάδας είμαστε υπόλογοι απέναντι σε μια μεγάλη σκληρότητα και η Ευρώπη μας θεωρεί υπαίτιους, χωρίς να σημαίνει ότι έχουμε λιγότερες ευθύνες, όμως τώρα γινόμαστε κι εμείς αντικείμενο μιας διαφορετικής αντιμετώπισης.
-Κάνατε τη διασκευή μαζί με τον κ. Αναστασάκη. Ο ίδιος είπε ότι βρήκε το βιβλίο της Κανιατί σε ένα βιβλιοπωλείο και αποφάσισε να το ανεβάσει μαζί σας. Να συνεργαστείτε. Τι ακολούθησε; Και πού εστιάσατε στη διασκευή που κάνατε;
-Ήμασταν φοιτητές στα Γιάννενα και είχαμε μια θεατρική ομάδα, που υπάρχει ακόμη και σήμερα και λέγεται ΘΕΣΠΙ, Θεατρική Συντροφιά Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Γνωριστήκαμε τότε.
Οι δικές μου καταβολές είναι από μια αγροτική περιοχή στην Κεφαλονιά. Το έργο εκτυλίσσεται σε μια αγροτική περιοχή. Οπότε υπήρχαν κάποιες κοινές μνήμες, γεύσεις, μυρωδιές και ήταν πιο εύκολο να δημιουργηθούν συνειρμοί παίζοντας το ρόλο. Το κείμενο της Κανιατί μας απασχόλησε και μας απασχολεί ακόμα. Έχει κάνει μεγάλο κύκλο παρουσιάσεων: στην Αθήνα (Θέατρο Στοά και Βασιλάκου), στη Θεσσαλονίκη (Άνετον και Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς), στην Καβάλα, την Κεφαλονιά, τη Σαντορίνη… Όπου πήγαμε το κοινό συγκινήθηκε γιατί είναι ένα έργο που αναφέρεται στην παιδική ηλικία και τη διαφορετικότητα.
Στη διασκευή που κάναμε (σημ. η ίδια είναι φιλόλογος και αγαπά την λογοτεχνία) επικεντρωθήκαμε στη σχέση μάνας – παιδιού.
Και στην ανάγκη μιας γυναίκας σήμερα, είτε είναι 40, είτε 50, είτε 80, που θυμάται και θέλει να μας αφηγηθεί την ιστορία της μητέρας της την οποία όλοι στο χωριό τη θεωρούσαν τρελή γιατί δεν μίλαγε και δεν γέλαγε και ήταν μια διαφορετική γυναίκα. Και μέσα από την αφήγηση θέλει να αποκαταστήσει το όνομα της μάνας της που είχε ένα νόθο παιδί…
Ξέρετε ακόμη και σήμερα, στο 2014, άνθρωποι που είναι σε μονογονεϊκές οικογένειες γίνονται αντικείμενο σαρκασμού.
-Τη σκηνή μοιράζεστε με τον κ. Καραμφίλη. Ποιο ρόλο υποδύεται;
-Ο Γιάννης φέρνει σπαράγματα μνήμης από τους άνδρες που έχουν παίξει κάποιο ρόλο στη ζωή της Μαρίας που αφηγείται την ιστορία. Γίνεται ο βιαστής, ο γιατρός του χωριού, και ο Αντώνης, ένας άνδρας που κάποια στιγμή παντρεύεται τη μητέρα της. Ό,τι έχει να κάνει με αντρική παρουσία, ο Γιάννης είναι αυτός που της δίνει σάρκα και οστά πάνω στη σκηνή.
-Έχετε ασχοληθεί με αυτό το έργο εδώ και μια δεκαετία. Θα λέγατε ότι είναι ένα έργο που σας έχει σημαδέψει;
-Ναι! Κατ’ αρχήν είναι ένα έργο που το αγαπώ πολύ. Δεύτερον είναι ένα σημείο αναφοράς για τη δική μου ζωή, με την έννοια ότι με αυτό το έργο αναμετρήθηκα γιατί έχει ένα μεγάλο όγκο, και με απελευθέρωσε κι εμένα, μιλάω κι εγώ μέσω της ερμηνείας μου. Είναι ένας ρόλος που μπορεί να τον παίξω ξανά και στο μέλλον. Μπορεί κανείς να ανατρέξει εκ νέου σε αυτόν γιατί παραμένει πάντα επίκαιρος.
Παραστάσεις από 7/2 Τετάρτη και Κυριακή 19.00, Πέμπτη και Παρασκευή 21.00,
Σάββατο 18.00 και 21.00. Τηλ. κρατήσεων: 2315 200200.
