">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Έρχεται στην πόλη μας για να απαλύνει τις οξύτητες από τις ψυχές μας η Δήμητρα Γαλάνη. Στις «αποσκευές» της θα έχει το νέο της δίσκο «Αλλιώς» που θα τον παρουσιάσει μαζί με άλλα κομμάτια της πορείας της, σε πιο φρέσκιες ενορχηστρώσεις.
Αυτό το γεγονός στάθηκε αφορμή για μια τηλεφωνική συνέντευξη που μας παραχώρησε. Από την κουβέντα δεν έλλειψε η αναφορά στη συνεργασία με τον Ιάπωνα συνθέτη Τζουν Μιγιάκε, στο τοπίο της δισκογραφίας, αλλά και στην πολιτική.
-Πείτε μας δυο λόγια για τη συναυλία.
-Είναι κάτι που το χρώσταγα στους φίλους μου που με παρακολουθούν. Γίνεται με αφορμή το «Αλλιώς», το νέο δίσκο μου, σε στίχους του Παρασκευά Καρασούλου, μουσική δική μου και του Χρυσόστομου Μουράτογλου. Θα είναι μια σόλο παράσταση , μια προσωπική αφήγηση όπου θα πιάσουμε το «κορδόνι» από παλιά και θα το ξετυλίξουμε μέχρι σήμερα, μέσα από μια καινούρια ενορχηστρωτική αντιμετώπιση την οποία έκαναν οι πέντε εξαιρετικοί συνάδελφοι μουσικοί που υπογράφουν αυτό το αποτέλεσμα βάζοντας τη δική τους σφραγίδα.
Είναι οι: Σεραφείμ Γιαννακόπουλος (τύμπανα), Λάμπης Κουντουρόγιαννης (ηλ κιθάρα), Στέλιος Προβής (μπάσσο), Σπύρος Μάνεσης (keyboards) και Νίκος Μέρμηγκας (λαφτα, Λαούτο, κιθάρα, μαντολίνο).
-Σε τι αναφέρεται το «Αλλιώς»;
-Το «Αλλιώς» αναφέρεται σε αυτά που περνάμε και ζούμε όλοι μας. Είναι μια οπτική πιο εσωτερική μέσα σε όλο αυτό το χάος που επικρατεί σήμερα, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλο τον κόσμο, στην ανάγκη του να μπορέσει ο άνθρωπος να δει ποιος είναι, πού πάει, από πού έρχεται και πού θέλει να βαδίσει.
Εμείς βέβαια δεν θα δώσουμε τις εξηγήσεις σε όλα αυτά τα μεγάλα νοήματα, απλά καταθέτουμε και καταγράφουμε αυτό που αντιλαμβανόμαστε και που ζούμε, με οδηγό την τέχνη μας. Μπορεί να πει κανείς ότι είναι και μια θέση που παίρνουμε απέναντι σε αυτό που ζούμε όλοι μας σαν καθημερινότητα. Μια ομάδα δημιουργών που μέσα από μια κοινή γλώσσα καταφέρνουμε να κάνουμε κάτι για να διαφυλάξουμε τη ψυχή μας, τις αξίες μας και τις ευαισθησίες μας.
Και όπως λέμε στο σημείωμα του δίσκου «αφού τα καταφέραμε μαζί να κάνουμε κάτι γιατί να μην τα καταφέρουν και οι άλλοι γύρω μας». Αν αυτό έχει αποτέλεσμα ένα δίσκο που θα πιάσει τόπο στις ψυχές των ανθρώπων, τότε κάτι έχουμε καταφέρει...
Άλλωστε νομίζω ότι αυτή είναι η δουλειά μου: να καταφέρω να απαλύνω τις οξύτητες στις ψυχές των ανθρώπων και να δημιουργώ τις προϋποθέσεις για να σκεφτούν λίγο πιο βαθιά ώστε να έρθουν λίγο πιο κοντά στην αλήθεια, χωρίς να ισοπεδωθούν από την οδύνη της. Αν έχω πετύχει ως δημιουργός και τραγουδίστρια αυτό το πράγμα, νομίζω ότι έχω πετύχει τον σκοπό για τον οποίο υπάρχω. Πρέπει όταν φεύγετε εσείς από εκεί που θα έρθετε να με δείτε και να με ακούσετε , να αισθάνεσθε για τουλάχιστον ένα 24ωρο (μακάρι να είναι και παραπάνω) λίγο καλύτερα. Όχι να έχετε hangover... Γιατί συνήθως βγαίνοντας από ένα live οι περισσότεροι έχουν hangover. (γέλια)
-Η συνεργασία με τον Τζουν Μιγιάκε πώς προέκυψε;
-Ο Παρασκευάς τον ανακάλυψε και τον έφερε στην παρέα μας, την ίδια εποχή που είχα ακούσει κι εγώ τη μουσική του και είχα ενθουσιαστεί με αυτή. Είναι ένας εξαιρετικός δημιουργός και ένας άνθρωπος που θαυμάζει την Ελλάδα και τη Μεσόγειο. Δουλέψαμε μαζί στο στούντιο του στο Παρίσι και φτιάξαμε το τραγούδι έτσι ώστε να το πω εγώ. Αρχικά ο Μιγιάκε είχε γράψει το μουσικό κομμάτι «Lilies of the Valley» για το ντοκιμαντέρ του Βιμ Βέντερς «Pina» που ήταν αφιερωμένο στην Πίνα Μπάους. Μετά έγινε η πρώτη εκδοχή το «Alviverde» με στίχους ερμηνευμένους από τον Arto Lindsay στα πορτογαλικά και έπειτα ο Παρασκευάς Καρασούλος έγραψε την ελληνική εκδοχή με τίτλο «Ένα κόκκινο μαντήλι».
-Είναι μια περίοδος που η δισκογραφία έχει τη δική της κρίση. Εσείς όχι απλά βγάλατε ένα cd, αλλά μια πλούσια έκδοση ένα βιβλίο - cd. Πώς το αποφασίσατε;
-Όσο και η κρίση να έχει διαλύσει τα πάντα, εμείς οφείλουμε να κάνουμε αυτό που κάναμε πάντα. Να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα όπως τους αρμόζει. Ποτέ ούτε εγώ, ούτε ο Καρασούλος, ούτε οι εκδόσεις Μικρή Άρκτος δεν έχουμε υποτιμήσει τον κόσμο.
Όταν ένας δίσκος, μια έκδοση έρχεται στα χέρια σας, πρέπει να είναι ένα όμορφο δώρο για εσάς και για τους άλλους. Δυστυχώς τη δισκογραφία την ευτέλισαν τελείως και την πέταξαν σε ένα πανέρι.
Έπαψε να υπάρχει αυτή η γοητευτική αναμονή που είχαμε για να αποκτήσουμε τον δίσκο του αγαπημένου μας καλλιτέχνη.
Για να βγει αυτό το λεύκωμα/δίσκος δουλέψαμε όλοι, σχεδόν 2 χρόνια, με την καρδιά και την ψυχή μας και με μια διάθεση να προσφέρουμε κάτι. Αν ο κόσμος το εκτιμήσει, το αγαπήσει και το αγοράσει, θα είναι η καλύτερη επιβράβευση για εμάς αλλά και η δύναμη για να συνεχίσουμε για τα επόμενα.
Έγιναν «λάθος» χειρισμοί. Κα το βάζω σε εισαγωγικά γιατί πιστεύω ότι αυτό ήταν μια μελετημένη κίνηση για υποβάθμιση και εξαφάνιση του φυσικού προϊόντος διεθνώς. Αυτό όμως είναι μια μεγάλη κουβέντα που δεν είναι της παρούσης. Το φυσικό προϊόν εξακολουθεί να υπάρχει για όσους θέλουν να το έχουν στα χέρια τους και είναι ακόμα πολλοί αυτοί. Αυτή τη στιγμή το «Αλλιώς» βρίσκεται σε όλα τα μεγάλα ιντερνετικά μαγαζιά Itunes, e-music,Amazon κλπ, απ΄όπου μπορεί κανείς να το προμηθευτεί ψηφιακά. Η έκδοση του φυσικού προϊόντος έχει άλλο ενδιαφέρον γιατί είναι ένα λεύκωμα/cd, ένα βιβλίο δηλαδή που εμπεριέχει το cd και μπορεί κανείς να το βρει στα βιβλιοπωλεία και τα καταστήματα δίσκων. Το βιβλίο είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας δύο εξαιρετικών καλλιτεχνών, του Ανδρέα Γεωργιάδη και της Λίλας Σωτηρίου, ενός εικαστικού και μιας φωτογράφου, που φιλοτέχνησαν 17 έργα με αφορμή τα τραγούδια του δίσκου. Τα έργα αυτά εκτίθενται στον Ιανό από τις 9/5, όπου και έγινε η παρουσίαση της συνολικής έκδοσης.
Ξέρετε πρέπει κάποια στιγμή ο μέσος Έλληνας ο οποίος έχει μια αγάπη, είτε είναι για ένα δίσκο, είτε για μια μουσική ή για ένα βιβλίο, μια ταινία, μια θεατρική παράσταση, να την υποστηρίζει ο ίδιος. Έτσι βοηθάει την συνέχισή τους. Δεν είναι χομπίστες όλοι αυτοί που κάνουν τέχνη στην Ελλάδα. Είναι επαγγελματίες και μια παραγωγή έχει πολλά έξοδα τα οποία από κάπου πρέπει να καλυφθούν
Προσωπικά θέλω να έχω τη χαρά ότι στηρίζω πχ μια παράσταση ή ένα βιβλίο που μου αρέσει. Διαδίδω παντού ότι πρέπει να πάνε να την δούνε. Προτείνω το βιβλίο και δεν το δανείζω. Το αγοράζω για να το δωρίσω. Θα αγοράσω την εφημερίδα μου για να διαβάσω το κομμάτι του αγαπημένου μου συντάκτη κλπ. Έτσι και με τη μουσική . Αν σε κάποιον αρέσει ένα τραγούδι πρέπει να το στηρίξει. Να μπει στο itunes ή μέσα από το spotify ή Amazon και τόσα άλλα ιντερνετικά «μαγαζιά» και να αγοράσει έστω αυτό το ένα κομμάτι αν δεν μπορεί ή δεν θέλει να πάρει όλον τον δίσκο. Μπορεί να το κάνει και μάλιστα σε αστεία τιμή. (0,99 το τραγούδι) . Όχι να πάει να το κατεβάσει παράνομα. Λίγο πριν κάνει αυτή την ανούσια κίνηση ας το σκεφτεί λιγάκι.
Και όσον αφορά τη δικαιολογία ότι κατεβάζω παράνομα γιατί χτυπάω τα μονοπώλια (!!!) πιστέψτε με δεν είναι αυτός ο τρόπος αντίστασης στα μονοπώλια των πολυεθνικών...Στον τομέα της μουσικής και γενικότερα της τέχνης η ανεξάρτητη παραγωγή είναι γεγονός εδώ και αρκετά χρόνια και στην Ελλάδα. Να αναφερθώ σε κάποια ονόματα, Αλεξίου, Τσανακλίδου, Αγγελάκας, Δεληβοριάς κ.α
-Δεν μπορούν να μπουν κυρώσεις για το παράνομο κατέβασμα στο ίντερνετ;
-Δεν είναι εύκολο αλλά ούτε και σωστό να επιβάλεις κυρώσεις στο διαδίκτυο. Βέβαια μπορούν να μπουν κάποια όρια και αυτό έχει συμβεί σε πολλές χώρες.
Η Ελλάδα παραμένει, όπως πάντα, ουραγός σε αυτές τις εξελίξεις. Ας θεωρήσουμε όμως ότι είναι ένας ελεύθερος τόπος διακίνησης. Οι οργανισμοί και οι θεσμοί της πνευματικής ιδιοκτησίας δεν ζητούν από τον κάθε ιδιώτη να καταβάλει χρήματα για το διαδίκτυο ούτε να απαγορευτεί το υλικό. Ζητούν από τους μεγάλους παροχους να πάρουν θέση και να μπορέσουμε να έρθουμε σε μια συνεννόηση ώστε από τα τεράστια έσοδά τους να δώσουν αυτό που πρέπει στους δημιουργούς μουσικού ή οπτικού προϊόντος και παράλληλα να βοηθήσουν ώστε να μπει κάποιο μέτρο στην ασυδοσία.
-Το «Αλλιώς» είναι και μια ματιά στο να αλλάξουμε και να επαναπροσδιορίσουμε κάποια πράγματα;
-Θα μπορούσε να είναι και έτσι...Για μας πάντως είναι. Γιατί αν δεν αλλάξουμε πρώτα εμείς δεν θα αλλάξει τίποτα. Ξέρουμε πολύ καλά ότι αυτό που ζούμε είναι το χειρότερο σενάριο μιας παγκόσμιας απάνθρωπης πολιτικής που ροκανίζει τις ζωές μας με το χειρότερο τρόπο. Αυτό νομίζω δεν υπάρχει άνθρωπος ή παράταξη που να το αμφισβητεί. Είναι κάτι που συμβαίνει. Και πρέπει να σκεφτεί ο άνθρωπος προς τα πού θέλει να πάει: να γυρίσει πίσω ή να πάει μπροστά. Και όσο και αν η αλήθεια διαστρεβλώνεται, υπάρχει πάντα η στιγμή που οι λαοί αποφασίζουν. Αυτό λέει η δημοκρατία. Είναι το πολίτευμα που δίνει την ευκαιρία στους λαούς να μιλήσουν.
-Εσείς θα ψηφίσετε;
-Θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή το να μην ψηφίσει κανείς είναι σχεδόν εγκληματική επιπολαιότητα. Είναι η στιγμή που πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας απέναντι σε αυτό που λέγεται μέλλον.
Ο καθένας από εμάς πρέπει να εκφραστεί έτσι όπως αισθάνεται, όσο πιο ψύχραιμα και ανεπηρέαστα μπορεί, γιατί η ψήφος θέλει ψυχραιμία και σκέψη. Πρέπει να πέσουν και λίγο οι τόνοι από τα ΜΜΕ που δίνουν βήμα σε κοκορομαχίες και δημιουργείται ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση.
Προσωπικά ό,τι είναι να καταθέσω θα το κάνω μέσα από το έργο μου. Αλλά δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να δω την «Αμερικανοποίηση» της Ευρώπης. Αυτό προσπαθούν να κάνουν, να τη μετατρέψουν σε απολιτική και να ψηφίζει το 30% του λαού, όμως δεν πρέπει να το πετύχουν.
Η συναυλία θα δοθεί τη Δευτέρα 12/5 στο Fix Factory of Sound(26ης Οκτωβρίου 15). Οι πόρτες ανοίγουν στις 21.00. Είσοδος 10 ευρώ προπώληση, 12 στο ταμείο. Προπώληση εισιτηρίων από:
-Καταστήματα “Public” (Τσιμισκή 24 & “Mediterranean Cosmos”)
-Μέσω των επιχειρήσεων: Seven Spots & “Παπασωτηρίου”
-Αλλά & μέσω των sites: www.viva.gr & tickets.public.gr
