">
Ανταπόκριση: Λευτέρης Αδαμίδης
Λίγο πριν την ανακοίνωση των βραβείων πια το Φεστιβάλ Καννών έχει ολοκληρώσει το σύνολο των προβολών του επίσημου διαγωνιστικού και με τα προγνωστικά να δίνουν και να παίρνουν, αυτό στο οποίο νομίζουμε όλοι θα συμφωνήσουν είναι ότι η φετινή χρονιά ήταν τελικά πολύ υψηλού επιπέδου έστω και αν πολλές από τις ταινίες που παρουσιάστηκαν δεν θα αποδειχτούν ιδιαίτερα αποτελεσματικές στην εμπορική τους διανομή. Οι Κάννες επιβεβαιώνουν τα τελευταία χρόνια μια στροφή προς το καλλιτεχνικό σινεμά ανεξάρτητα από το εμπορικό αντίκρισμα και αυτό είναι κάτι σίγουρα θετικό για το μεγαλύτερο φεστιβάλ του κόσμου που σε ένα μεγάλο βαθμό χαράζει πολιτική και ανοίγει νέους δρόμους. Έτσι δεν είναι τυχαίο ότι ξαναφέρνουν τον ογδοντάχρονο Ζαν Λικ Γκοντάρ στο διαγωνιστικό με μια ταινία, το «Adieu au Langage» απόλυτα πειραματική, ένα δοκίμιο για το τέλος του σινεμά με τέτοια ορμή και θράσος που θα μπορούσε να υπογράφεται και από έναν δεκαοχτάρη. Ο Γκοντάρ βέβαια αρνήθηκε τόσο τη συμμετοχή στα βραβεία όσο και την παρουσία του στις Κάννες, είναι χαρακτηριστικό άλλωστε ότι δεν δόθηκε καν συνέντευξη τύπου για την ταινία. Το σινεμά αποχαιρέτησε με μεγαλοπρέπεια και ο Κεν Λόουτς με το «Jimmy’s Hall» άλλη μια θαυμάσια ανθρώπινη ιστορία για έναν ονειροπόλο Ιρλανδό που στη δεκαετία του ’30 μετέτρεψε μια αίθουσα χορού στο δικό του άμβωνα για να κηρύξει την ελευθερία κόντρα σε κάθε συντηρητισμό. Σύμφωνα με δηλώσεις του Λόουτς αυτή είναι η τελευταία ταινία μυθοπλασίας που υπογράφει και μακάρι να αλλάξει γνώμη. Από τις τελευταίες προβολές του φεστιβάλ το «Leviathan» του Αντρέι Ζβιάτζινκεφ, μια παραβολή για την σημερινή σκοτεινή Ρωσία όπου το κακό και η αδικία μοιάζουν να βασιλεύουν ατιμώρητα. Η ταινία τοποθετημένη σε μια παραλιακή αναπτυσσόμενη οικονομικά περιοχή αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να σώσει τη γη του από τα οικονομικά συμφέροντα και βρίσκεται ξαφνικά χτυπημένος από απανωτές τραγωδίες σχεδόν σαν ένας σύγχρονος Ιώβ που όμως δεν δικαιώνεται ποτέ. Μια ταινία εντυπωσιακή, που όμως ίσως λειτουργούσε καλύτερα αν δεν ήταν τόσο επεξηγηματική στους συμβολισμούς της και λιγότερο πομπώδης στο ύφος της. Με τη φετινή σοδειά ταινιών η κούρσα για το Χρυσό Φοίνικα μοιάζει εξαιρετικά αμφίρροπη με αρκετές ταινίες να διεκδικούν βραβεία κάνοντας τις προβλέψεις εξαιρετικά δύσκολες. Προσωπικά ξεχωρίσαμε το «Timbuktu» του Αμπντεραμάν Σισακό, την έκπληξη «Still the Water» της Ναόμι Καβάσε, τον πάντα στιβαρό όσο και απαιτητικό Τσειλάν με τη «Χειμερία Νάρκη», το παθιασμένο «Mommy» του Ξαβιέ Ντολάν, το σκοτεινό «Foxcatcher» του Μπένετ Μίλερ και το πολλά υποσχόμενο «Le Merravigle». Ραντεβού στην επόμενη ανταπόκριση με τα επίσημα βραβεία και την αποτίμησή τους.
