*Της Λεμονιάς Βασβάνη | Από την έντυπη έκδοση "Τύπος Θεσσαλονίκης"
Τέσσερις γυναίκες συναντιούνται στον χώρο αναμονής ενός ιατρείου. Εκεί θα συνομιλήσουν, θα συγκρουστούν και θα ανακαλύψουν κομμάτια του εαυτού τους που δεν γνώριζαν. Είναι τα Αγριόχορτα, δεν έχουν ακολουθήσει τους κανόνες της Κηπούπολης και πρέπει να συμμορφωθούν.
«Το Ιατρείο λειτουργεί ως καθαρτήριο. Είναι απαραίτητο για την κρίση των γυναικών: ποιες θα πρέπει να συνεχίσουν, ποιες θα πρέπει να απομακρυνθούν και ποιες αλλαγές θα πρέπει να γίνουν. Αυτό συμβαίνει και στην πραγματική ζωή. Πάρα πολλοί άνθρωποι, ανεξαρτήτως θρησκείας, χρώματος, φύλου ή κοινωνικής τάξης, αντιμετωπίζουν πάρα πολλά “πρέπει” και καλλιεργούν μέσα τους ένα συναίσθημα ντροπής, επειδή δεν μπορούν να τα ακολουθήσουν», ανέφερε στο «ΤyposThes» η Φωτεινή Μουρατίδου, μιλώντας για το βιβλίο της με τίτλο «Αγριόχορτα» (εκδ. Πηγή).
Η συγγραφέας σχολίασε πως ακόμη και στις μέρες μας το διαφορετικό συχνά αποβάλλεται από την κοινωνία.
Μίλησε επίσης για την θέση της γυναίκας στην οποία αναφέρεται και στο θεατρικό της έργο.
-Πώς γεννήθηκε η ιδέα για το έργο;
-Όπως πολλές ιδέες, μια στιγμή γεννημένη από το χάος. Και όταν λέω «χάος», εννοώ τον χαοτικό κόσμο των ιδεών που κατοικεί μέσα μας, στο υποσυνείδητό μας.
Η ανάγκη μου να εκφραστώ δημιουργικά έφερε αυτή την ιδέα στην επιφάνεια. Το μόνο που ήξερα ήταν πως ήθελα να γράψω ένα θεατρικό έργο.
Τα υπόλοιπα προέκυψαν από κομμάτια του εαυτού μου: η θέση της γυναίκας, τα «πρέπει» στη ζωή, ο αστικός τρόπος ζωής, η ασφυκτική καθημερινότητα που βιώνουμε.
Αυτά μπήκαν σε έναν συμβολικό χώρο αναμονής ενός ακαθόριστου ιατρείου.
-Τα αγριόχορτα φυτρώνουν σε δύσκολες συνθήκες, και αντέχουν δίχως να έχουν φροντίδα. Πόσο αυτό ταιριάζει και στις ηρωίδες του έργου;
- Τα αγριόχορτα μπορεί να αντέχουν σε δύσκολες συνθήκες, αν δεν βρεθεί κάποιος να τα ξεριζώσει.
Αυτές είναι οι ηρωίδες του έργου. Δεν είναι «τέλειες» και δεν αρμόζουν στην επιμελημένη Κηπούπολη. Όμως τα αγριόχορτα δεν είναι πάντα ορατά. Μπορεί να είναι τόσο μικρά, που να μη γίνονται εύκολα αντιληπτά.
Έτσι, πρέπει να βγουν από τη ρίζα, για να μην χαλάσουν τα υπόλοιπα φυτά που με τόση επιμέλεια φυτεύτηκαν!
Το ίδιο που συμβαίνει και με τους μαζοποιημένους ανθρώπους. Το διαφορετικό, το «από αλλού φερμένο», δεν το θέλουν και πρέπει να πεταχτεί για το κοινό καλό.
Όσον αφορά στο αν θα αντέξουν ως αγριόχορτα, αυτό σχετίζεται με το τέλος του έργου, που είναι ανοιχτό και ο καθένας μπορεί να δώσει τη δική του ερμηνεία. Το μήνυμα του τέλους λοιπόν είναι διφορούμενο, κηρύσσει ταυτόχρονα την εξέγερση και την παραίτηση. Η θέση των γυναικών είναι ανατρεπτική, ρυθμιστική και στάση παραίτησης ανάλογα με την προσέγγιση.
-Πώς θα αλληλεπιδράσουν κατά την διάρκεια της αναμονής στο ιατρείο;
- Οι ηρωίδες θα συνομιλήσουν, θα διαφωνήσουν, θα κατηγορήσουν η μία την άλλη, θα αγαπηθούν, θα συνεργαστούν, αλλά δεν θα αλληλοσπαραχθούν. Αυτό δείχνει πως το μόνο που χρειάζεται είναι να βρεθούμε σε έναν κοινό χώρο, χωρίς να έχουμε κάτι να κάνουμε. Και, παρά τις διαφορές μας, απλά να αρχίσουμε να κουβεντιάζουμε. Τότε αντιλαμβανόμαστε πως μπορεί να υπάρξει λύση — ή και όχι.
-Ποιο το σχόλιο για την θέση της γυναίκας;
- Το σχόλιο σχετίζεται με την ίδια την ύπαρξη της γυναίκας, αλλά όχι μόνο· σχετίζεται και με την ύπαρξη του ίδιου του ανθρώπου. Ως γυναίκα, πολλές φορές, σε μικρότερη ηλικία, ρώτησα τον εαυτό μου: είναι ντροπή να είμαι φεμινίστρια; Είναι ντροπή να μην είμαι φεμινίστρια; Τι σημαίνει να είμαι γυναίκα; Διαφέρει από το να είμαι άνθρωπος;
Από εκεί ξεκίνησαν πολλά ερωτήματα, με κύριο παρονομαστή το ζήτημα της ντροπής. Η ίδια η κοινωνία παράγει πολλά «πρέπει» για το πώς οφείλει να είναι μια γυναίκα, τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο βίο της. Όταν δεν μπορεί να ακολουθήσει αυτά τα «πρέπει», προκύπτει το ζήτημα της ντροπής. Είναι ντροπή να μην είμαι εργαζόμενη; Είναι ντροπή να μην έχω παιδιά; Είναι ντροπή να έχω συγκεκριμένη συμπεριφορά ή συγκεκριμένη εικόνα;
Ο χώρος όπου οι ηρωίδες δρουν είναι συμβολικός. Η Κηπούπολη προσδιορίζει τον επίγειο παράδεισο που προέκυψε από τις προσπάθειες κάποιων να τον δημιουργήσουν, ώστε να λειτουργεί σύμφωνα με τις νόρμες που οι ίδιοι θέτουν. Γι’ αυτό και υπάρχει η Κηπούπολη 2, καθώς το πείραμα την πρώτη φορά, στην Κηπούπολη 1, απέτυχε. Ο παράδεισος όμως αυτός καταλήγει, ειρωνικά, στην επικράτηση μιας κόλασης για τα «αγριόχορτα».
Το Ιατρείο λειτουργεί ως καθαρτήριο. Είναι απαραίτητο για την κρίση των γυναικών: ποιες θα πρέπει να συνεχίσουν, ποιες θα πρέπει να απομακρυνθούν και ποιες αλλαγές θα πρέπει να γίνουν. Αυτό συμβαίνει και στην πραγματική ζωή. Πάρα πολλοί άνθρωποι, ανεξαρτήτως θρησκείας, χρώματος, φύλου ή κοινωνικής τάξης, αντιμετωπίζουν πάρα πολλά «πρέπει» και καλλιεργούν μέσα τους ένα συναίσθημα ντροπής, επειδή δεν μπορούν να τα ακολουθήσουν.
Το ζητούμενο είναι να υπάρξει ένας χώρος εξαφάνισης της ντροπής. Μέσα σε αυτόν τον χώρο θα μπορούμε, ως άνθρωποι, να ζούμε ευτυχισμένοι, ελεύθεροι, να είμαστε απλώς ο εαυτός μας και να βιώνουμε ουσιαστικά την ίδια την ύπαρξή μας.
-Τι αγαπάτε περισσότερο στο θέατρο; Και τι στην συγγραφή;
Στη συγγραφή, όλες μου οι αισθήσεις ξυπνούν, ταράσσονται και πλάθουν ολόκληρους κόσμους, στους οποίους κατοικώ καθ’ όλη τη διάρκεια που γράφω.
Στο θέατρο, βλέπω αυτούς τους κόσμους μπροστά μου, με σάρκα και οστά. Και τα δύο όμως, ως τέχνες, είναι πάντα γροθιά στο στομάχι, για να μην κοιμάμαι, να μην ξεχνιέμαι. Μου θυμίζουν τους ιερούς σκοπούς της ζωής, και από εκεί ξεκινά η δράση και η αντίδραση.
-Τι διαβάζετε αυτό το διάστημα;
Το μυθιστόρημα «Ανίμα» του Λιβανέζου Ουάσιμ Μουάουαντ, και ξαναδιαβάζω τα διηγήματα «Από τη γη των πικραμένων πορτοκαλιών» του Παλαιστίνιου Γκασάν Καναφάνι.
- Θεσσαλονίκη: «Σήκωσαν» καρέκλες από κατάστημα εστίασης – Έφυγαν «σαν κύριοι»
- Θεσσαλονίκη: Είχε «ρημάξει» κατάστημα στο κέντρο - Έκλεψε προϊόντα αξίας 1.100 ευρώ
- Θεσσαλονίκη: Εφιάλτης για 17χρονη από τον θείο της στο εξοχικό τους στη Χαλκιδική
- Κανονικά οι πτήσεις της AEGEAN και της Olympic Air στις 28 Αυγούστου
