*Της Λεμονιάς Βασβάνη | Από την έντυπη έκδοση "Τύπος Θεσσαλονίκης"
Στη θέση της γυναίκας αναφέρεται η παράσταση «Ου φονεύσεις» που θα ανεβεί από τις 13 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Αμαλία.
Η σκηνοθέτης της, Άντζελα Μπρούσκου κινείται ανάμεσα στο θέατρο ντοκουμέντο και τη μυθοπλασία και μιλάει για τις διακρίσεις που η γυναίκα υφίσταται εξαιτίας του φύλου της, ενώ δεν παραλείπει να σχολιάσει και την αυξανόμενη βία και τα «εγκλήματα πάθους» και τα «εγκλήματα τιμής».
«Αυτή η πανδημία βίας και επιθετικότητας κατά των γυναικών είναι πολύ παλιά. Η γυναίκα μέσα στους αιώνες ήταν αποκλεισμένη καθώς δεν είχε πολιτικά δικαιώματα και ο ρόλος της περιοριζόταν στα συζυγικά καθήκοντα σαν μέσον αναπαραγωγής», σημείωσε η ίδια μιλώντας στο «ΤyposThes». Πρόσθεσε πως στις μέρες μας αν και βλέπουμε γυναίκες στην πολιτική, στο επιχειρείν και στις επιστήμες, «τα στερεότυπα, οι προκαταλήψεις και οι ανισότητες παραμένουν».
Αναφέρθηκε επίσης στην επαναλειτουργία του Θεάτρου Αμαλία αλλά και στα δικά της πρώτα βήματα στο χώρο του θεάτρου.
-Γιατί «Ου φονεύσεις»;
-Είναι ο βασικός άξονας που διατρέχει την παράσταση και συνδέεται με την θρησκεία ως Εντολή. Στην παράσταση λειτουργεί και σαν σχόλιο μιας υπενθύμισης.
-Το τελευταίο διάστημα έχουν αυξηθεί οι γυναικοκτονίες και τα περιστατικά βίας ειδικά κατά των γυναικών. Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό; Τι φταίει;
-Αυτή η πανδημία βίας και επιθετικότητας κατά των γυναικών είναι πολύ παλιά. Η γυναίκα μέσα στους αιώνες ήταν αποκλεισμένη καθώς δεν είχε πολιτικά δικαιώματα και ο ρόλος της περιοριζόταν στα συζυγικά καθήκοντα σαν μέσον αναπαραγωγής.
Η ανισότητα των φύλων, ο σεξισμός ο μισογυνισμός η ενδοοικογενειακή βία που αποτελούν απόρροια πατριαρχικών κοινωνικών δομών και έμφυλων εξουσιαστικών σχέσεων σε όλον τον κόσμο συντελεί στο φαινόμενο αυτό. Την γυναικοκτονία.
-Και πώς η τέχνη μπορεί να βοηθήσει;
-Η αισθητική προσέγγιση και τα ερωτήματα που θέτει μία παράσταση με τις επιλογές της μπορούν να γίνουν αφορμή για δημόσιο διάλογο και να μας επηρεάσουν. Δυστυχώς όμως και η ίδια η τέχνη συχνά εξιδανικεύει την βία με αποτέλεσμα ο φόνος να μας ελκύει ως θέαμα.
-Πώς προσεγγίσατε το θέμα της πατριαρχίας και της βίας;
-Τα πρόσωπα συναντιούνται σ’ ένα άχρονο χώρο, όπου επαναπροσδιορίζονται οι δομές της κοινωνίας μέσα από τον εξουσιαστικό πυρήνα της οικογένειας σε μια συνεχή μεταμόρφωση.
Η απαγορευμένη σεξουαλικότητα της Γυναίκας διατρέχει την ιδέα του έργου μέσα στους αιώνες σαν βασικός άξονας.
-Από πού αντλήσατε το υλικό σας;
-Ξεκινήσαμε μια έρευνα με αφορμή το καταιγιστικό φαινόμενο των καθημερινών γυναικοκτονιών έχοντας υλικό μαρτυρίες, συνεντεύξεις, περιγραφές φόνων, ομολογίες, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και κείμενα από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα ”. Ασχοληθήκαμε με τον ρόλο της γυναίκας όσον αφορά την κοινωνία, την θρησκεία την οικογένεια και τελικά την γυναίκα ως θύμα διακρίσεων εξ αιτίας του φύλου της.
-Πόσο διαφορετική είναι η θέση της γυναίκας σήμερα σε σχέση με το παρελθόν; Ποια τα περιθώρια βελτίωσης;
-Σήμερα, συναντάμε τη γυναίκα πλέον αυτόνομη και δυναμική, με πολλούς και διαφορετικούς ρόλους. Ενταγμένη δημιουργικά στον χώρο της επιχειρηματικότητας, της πολιτικής και της επιστήμης.
Η σύγχρονη γυναίκα σε πολλές περιπτώσεις και σε αρκετές χώρες, δυστυχώς όχι σε όλον τον πλανήτη, μπορεί να επιλέγει, ύστερα από αγώνες και μάχες για τα αυτονόητα και να διεκδικεί τα δικαιώματα της. Όπως το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι.
Παρ όλα αυτά, τα στερεότυπα, οι προκαταλήψεις και οι ανισότητες παραμένουν. Φαίνεται χρειάζεται κι άλλος χρόνος..
-Είστε σκηνοθέτης και ηθοποιός. Τι αγαπάτε περισσότερο από τα δύο; Και τι σημαίνει θέατρο για εσάς;
-Αγάπησα το θέατρο για τους κόσμους που μου άνοιξε.. Συνδέθηκα μαζί του και με τις δυο ιδιότητες αλλά η σκηνοθεσία είναι ο χώρος που νιώθω δημιουργικά.
-Θυμάστε την στιγμή που αποφασίσατε να ασχοληθείτε επαγγελματικά με αυτό;
-Ναι. Το 1993 στο Κτίριο Καλλιτεχνών όταν συνεργαζόμουν με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου και βρήκα τον χώρο να κάνω την πρώτη μου επαγγελματική παράσταση σε συνεργασία μαζί του όπως και με την αρωγή πολλών ΦΊΛΩΝ. Ο «Μισάνθρωπος» του Μολιέρου ήταν η αρχή. Έτσι ιδρύθηκε το ΘΕΑΤΡΟ ΔΩΜΑΤΙΟΥ.
-Τι σας προβληματίζει σήμερα στο χώρο;
-Καμμιά φορά η έλλειψη οξυγόνου και η αγωνία για την καταξίωση.
-Συνεργάζεστε και με νέους ανθρώπους. Πώς βλέπετε το νέο κύμα καλλιτεχνών;
-Μόνο θετικά. Είναι πολύ σημαντικό νέοι άνθρωποι να βρίσκουν τον χώρο ν ‘
ασχοληθούν και να εκφραστούν με την τέχνη ως πρώτη τους επιλογή.
-Τι ξεχωρίζετε σε μια παράσταση ως θεατής;
-Την απεύθυνσή της.
-Έρχεστε στη Θεσσαλονίκη με αφορμή και την επαναλειτουργία του Θεάτρου Αμαλία. Πόσο σημαντικό είναι αυτό για την πόλη;
-Είμαι πολύ χαρούμενη που θα παίξουμε την παράσταση μας στο θέατρο Αμαλία. Είναι πολύ ευοίωνο να γεννιούνται εναλλακτικοί χώροι που να φιλοξενούν παραστάσεις με στόχο τον πειραματισμό, νέες ιδέες, νέες ομάδες, με καλλιτεχνικές προτάσεις και δραματουργίες που αφορούν στο σήμερα. Όπως είναι σημαντικό που αυτό το ιστορικό θέατρο θα λειτουργήσει εκ νέου σαν τόπος συνάντησης με το καλλιτεχνικό δυναμικό μιας πόλης και το κοινό της. Γι αυτό και εύχομαι κάθε επιτυχία στο ξεκίνημα του!
Συντελεστές
Σύλληψη - Σκηνοθεσία, Art direction : Άντζελα Μπρούσκου
Σύμβουλος δραματουργίας - Φωτισμοί: Στέβη Κουτσοθανάση
Επιμέλεια ήχου: Αλεξάνδρα Κατερινοπούλου
Το Ζεϊμπέκικο είναι πρωτότυπη μουσική σύνθεση του: Τάσου Μελετόπουλου
Φωτογραφίες/Trailer: Αναστασία Γιαννάκη
Διανομή: Δήμητρα Χατούπη, Ανδριανή Κυλάφη, Κωνσταντίνος Γιουρνάς, Άλκηστις Πολυχρόνη.
Χρήσιμα
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: 13,14,20,21,27 και 28 Σεπτεμβρίου στις 21:00. Είσοδος από 18 ευρώ. Προπώληση: more.com.
Με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμου.
