ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ 09/10/2025 11:42

Νατάσα Παπαμιχαήλ: «Στην κοινωνία που ζούμε, η εικόνα είναι πιο σημαντική από την ουσία»

Προσθέστε το typosthes.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google.

Η σκηνοθέτης μίλησε για το έργο «Μουνής» της Λένας Κιτσοπούλου που σκηνοθετεί και που θα παιχθεί στο Θέατρο Αυλαία στη Θεσσαλονίκη

Συνέντευξη στην Λεμονιά Βασβάνη

Σε ένα κομμωτήριο στην ελληνική επαρχία της δεκαετίας του ’80 παρελαύνουν γλέντια, φωνές, τραγούδια, κλαρίνα και μαχαίρια, ανεκπλήρωτοι έρωτες και απραγματοποίητα όνειρα. Το κουτσομπολιό «πρωταγωνιστεί». Οι πελάτες κρίνουν και κατακρίνουν τους πάντες και τα πάντα. Μια νεαρή κοπέλα -ξεφυλλίζοντας περιοδικά- ελπίζει να έρθει η μέρα που θα μπει και η ίδια σε μια σελίδα σ’ αυτό. Στο καφενείο, άντρες με κομπολόγια στα χέρια διαδίδουν νέα κι ένα μικρό αγόρι ονειρεύεται...

Αυτό είναι το σύμπαν της παράστασης ο «Μουνής» της Λένας Κιτσοπούλου που θα παιχθεί στο Θέατρο Αυλαία στη Θεσσαλονίκη στις 10,11 και 12 Οκτωβρίου.

Η ελληνική επαρχία είναι ένα γνώριμο μέρος ασχέτως αν μεγαλώσαμε ή όχι σε αυτήν και όπως ανέφερε στο TyposThes η Νατάσα Παπαμιχαήλ που έχει κάνει τη σκηνοθεσία και θεατρική διασκευή του έργου: «Είναι στο αίμα μας από τους γονείς και τους παππούδες μας όπως και η νοοτροπία που κουβαλάμε. Είμαστε ποτισμένοι με κοινωνικά πρότυπα και δε γνωρίζουμε αν οι επιλογές της ζωής μας είναι δικές μας ή “φορεμένες”».

Η ίδια σχολίασε πως «στην κοινωνία που ζούμε, η εικόνα είναι πιο σημαντική από την ουσία». Για την σκληρή γλώσσα που χρησιμοποιεί η συγγραφέας ανέφερε πως «Η Λένα Κιτσοπούλου λέει την αλήθεια και αυτό ενοχλεί πολλούς. Αν αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα ίσως μπορέσουμε σιγά σιγά να βελτιώσουμε την καθημερινότητά μας».

Τέλος για την μεταφορά της κριτικής από τα καφενεία και τα κομμωτήρια στο διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχολίασε πως «Όταν μπορούμε να εκτοξεύουμε πικρόχολα σχόλια και το επόμενο δευτερόλεπτο να βάζουμε το κινητό στην τσέπη χωρίς να μας ενδιαφέρει η άλλη γνώμη, είναι σαν να υποτιμάμε την επικοινωνία».

-Πού εστιάσατε τη ματιά σας; Ποιες προσαρμογές έγιναν για να ανέβει το έργο στη σκηνή; Και πώς σχολιάζετε την εποχή στην οποία αναφέρεται;

-“Ο Μουνής” ζει σε κάποιο ελληνικό χωριό τη δεκαετία του 80. Εκεί οι άνθρωποι τρέφονται από τα κουτσομπολιά. Περίπου 40 χρόνια πίσω, και από την πρώτη επαφή με το κείμενο καταλαβαίνουμε πως ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει μέσα σ’ αυτές τις δεκαετίες. Συναντάμε την επαρχία που όλοι αναγνωρίζουμε είτε την έχουμε ζήσει είτε όχι. Είναι στο αίμα μας από τους γονείς και τους παππούδες μας όπως και η νοοτροπία που κουβαλάμε. Είμαστε ποτισμένοι με κοινωνικά πρότυπα και δε γνωρίζουμε αν οι επιλογές της ζωής μας είναι δικές μας ή “φορεμένες”.

-Το καφενείο, το κομμωτήριο και ένα γαμήλιο γλέντι είναι μικρογραφίες της κοινωνίας. Πώς επηρεάζει ο ένας κάτοικος τον άλλο; Πώς λειτουργούν ως μάζα;

-Εκεί που οι άνθρωποι συναντιόνται, εκεί που θα μπορούσαν να μοιραστούν λύπες και χαρές, εκεί τους βλέπουμε από τη μέση και πάνω να γελάνε και από τη μέση και κάτω να κλωτσάνε.

Στα σπίτια κακοποιούν τα παιδιά και τις γυναίκες τους και στα γλέντια είναι ευυπόληπτοι υδραυλικοί, δάσκαλοι, παπάδες που, όταν βρεθούν όλοι μαζί θα γελάσουν με την καρδιά τους και θα κλωτσήσουν τον αδύναμο με όλη τους τη δύναμη. Δεν είναι άλλωστε αυτό μια είδηση από το απογευματινό δελτίο ειδήσεων του 2025;

-Τι θέση έχει το χιούμορ στην παράσταση;

-“Δεν υπάρχει γάμος χωρίς κλάματα και κηδεία χωρίς γέλια” λέει ο λαός. Το χιούμορ στην παράσταση έχει την ίδια θέση που έχει και στη ζωή. Είναι απαραίτητο για να μπορούμε να αντέχουμε.

-Γιατί συχνά οι περισσότεροι επιλέγουν να σιωπούν για τα προβλήματα που υπάρχουν, να τα βάζουν κάτω από το χαλί αντί να τα αντιμετωπίσουν;

-Στην παράσταση ένα νεαρό κορίτσι, το Φροσάκι, αναγκάζεται να παντρευτεί κάποιον που δε θέλει προκειμένου να δικαιολογηθεί η εγκυμοσύνη της.

Γιατί στην κοινωνία που ζούμε, η εικόνα είναι πιο σημαντική από την ουσία.

Γιατί ΠΡΕΠΕΙ να είμαστε χαρούμενοι, έξυπνοι, καλοί στη δουλειά μας, άριστοι μαθητές, να κάνουμε ευτυχισμένες οικογένειες, να βγάλουμε λεφτά, να ΦΑΙΝΟΜΑΣΤΕ καλά.

Για το πώς θα γίνουν όλα αυτά δε μας είπε κανείς τίποτα. Έτσι, χάνουμε το ταξίδι κοιτάζοντας μόνο το στόχο.

-Η κριτική που γίνεται σε μέρη όπως πχ το καφενείο ή ένα κομμωτήριο έχει πλέον μεταφερθεί και στο διαδίκτυο. Εκεί ενίοτε και με ανώνυμα προφίλ. Πώς βλέπετε αυτή την αλλαγή;

-Όταν αλλάζουν τα μέσα επικοινωνίας, όταν αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο “βρίσκονται” οι άνθρωποι, είναι λογικό να μεταβολίζεται και η κριτική και το κουτσομπολιό στα νέα μέσα. Με την απουσία επαφής και την ανωνυμία που προσφέρει το διαδίκτυο νομίζω πως κρυβόμαστε ακόμα περισσότερο πίσω από ψεύτικες μάσκες- προφίλ. Όταν μπορούμε να εκτοξεύουμε πικρόχολα σχόλια και το επόμενο δευτερόλεπτο να βάζουμε το κινητό στην τσέπη χωρίς να μας ενδιαφέρει η άλλη γνώμη, είναι σαν να υποτιμάμε την επικοινωνία. Με αυτόν τον τρόπο υποσυνείδητα υποτιμάμε τον εαυτό μας, την άποψή μας και συνεπώς, την αλήθεια μας.

-Στα έργα της η συγγραφέας δε διστάζει να θίξει σοβαρά θέματα και να χρησιμοποιήσει σκληρή γλώσσα. Πόσο σημαντική είναι η αλήθεια;

-Η γλώσσα που χρησιμοποιεί η Λένα, είναι σκληρή όπως ακριβώς είναι και η πραγματικότητα γύρω μας. Αναρωτιέμαι γιατί μας ενοχλεί η γλώσσα στο θέατρο ενώ στη ζωή τη δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα… Υπάρχει απίστευτη βία τριγύρω. Η φτώχεια, η υποβάθμιση της παιδείας και της υγείας, οι άθλιες συνθήκες εργασίας δεν είναι βία; Η Λένα Κιτσοπούλου λέει την αλήθεια

και αυτό ενοχλεί πολλούς. Αν αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα ίσως μπορέσουμε σιγά σιγά να βελτιώσουμε την καθημερινότητά μας.

-Τι ήταν αυτό που έκανε την παράσταση να αγαπηθεί από το κοινό;

Θα μ’ ενδιέφερε κι εμένα να μάθω το γιατί. Αυτό που μπορώ να πω από την πλευρά μου είναι πως αγαπήθηκε πολύ από όλους εμάς τους συντελεστές και δεν αφήσαμε τα προσωπικά μας να μπουν εμπόδια στη δουλειά. Η παράσταση ήταν πάνω από εμάς. Πιο σημαντική από τη

δύσκολη καθημερινότητά μας.

-Τι αγαπάτε περισσότερο στο θέατρο;

-Το παιδί μου… γιατί στα μάτια της βλέπω την ελπίδα.