Ο έκτος κύκλος φιλοξενίας καλλιτεχνών του bEam arts αφορά το έργο τριών δημιουργών που φιλοξενήθηκαν παράλληλα στο χώρο: δύο ζωγράφοι και μία δημοσιογράφος με μεγάλο ενδιαφέρον για τις καλλιτεχνικές δυνατότητες της γραφής. Με διαφορετική αφετηρία και και εκφραστικά μέσα, μας αφηγούνται στα έργα τους ιστορίες που αφορούν τις συνδέσεις. Συνδέσεις μεταξύ του γήινου και του υπερβατικού, του “μέσα” και του “έξω”, των ζωντανών πλασμάτων και των ανθρώπων μεταξύ τους. Όλες αυτές οι ιστορίες έρχονται να ενωθούν κάτω από τον τίτλο “How We Connect”, αναφορά στο ομώνυμο κομμάτι από το σκωτσέζικο post punk συγκρότημα Dog Faced Hermans.
Η Louisa Di Felice με καταγωγή από την Ιταλία και έδρα της τη Βαρκελώνη, επεξεργάζεται στο έργο της το τοπίο με έναν τρόπο παράδοξο. Οι χώροι τους οποίους προσλαμβάνει οπτικά περνούν μια διαδικασία αφαίρεσης και καταγράφονται ως ζωγραφικοί χώροι με σύμβολα που αρθρώνονται μεταξύ τους σε πολλαπλές παραλλαγές, δημιουργώντας κατά κάποιο τρόπο συστήματα. Αυτή η προσέγγισή της έχει άμεση σχέση και με το ερευνητικό επιστημονικό της έργο το οποίο αφορά τον τρόπο τα πολύπλοκα συστήματα λειτουργούν σε διαφορετικές κλίμακες, χωρικές, χρονικές και πληροφοριακές. Στα έργα που παρουσιάζει στην έκθεση, τα εξωτερικά τοπία της πόλης και των πέριξ αυτής μεταμορφώνονται σε πεπλατυμένους κύκλους, αψίδες, σύμβολα του “συν”, τρίγωνα και ευθείες. Το τοπίο περνάει μια διαδικασία μεταστοιχείωσης μέσα από το δημιουργικό της βλέμμα και γίνεται ένας νέος χώρος, ένα ζωγραφικό και σαφέστατα εσωτερικό τοπίο, το οποίο παρά τη σαφή αφαίρεση συγκρατεί τα πολλαπλά του επίπεδα.
Η Nicola Hepworth με βάση της το Hackney του Λονδίνου είναι μια ζωγράφος που το έργο της αντλεί υλικό από τη συνθήκη της εργασίας. Το πως οι άνθρωποι εργάζονται διαμορφώνει την εικόνα και εν τέλει την ταυτότητα και την σύνδεσή τους με τον υπόλοιπο κόσμο. Αρχικά κατά τη διάρκεια της φιλοξενίας της ήθελε να προσεγγίσει και να απεικονίσει επαγγελματίες της πόλης. Πριν την άφιξή της όμως αποφάσισε το έργο της να αποτελέσει φόρο τιμής στον πατέρα της, τον οποίο έχασε κατά τη διάρκεια της φιλοξενίας στο bEam arts, μετά από μια περίοδο ασθένειας. Το επάγγελμα του ήταν γιατρός, σε κλινική με πρόωρα γεννημένα νεογνά. Μέσα στα έργα της, πέρα από την προσωπική απώλεια, επεξεργάζεται την εικόνα του πατέρα της και τη σύνδεσή του με τα νεογνά τα οποία φρόντισε σε ένα πολύ ευάλωτο στάδιο της ζωής τους. Σε δεύτερο επίπεδο, αντλεί έμπνευση από την εικονογραφία των βυζαντινών τάφων και τα διακοσμητικά μοτίβα αυτών, ροζέτες και φυτικά στοιχεία, σύμβολα που αφορούν τον κύκλο ζωής και θανάτου, καθώς το παρόν μέρος του έργου της είναι εμποτισμένο από αυτή τη συνθήκη.
Η Anjali Khosla είναι δημοσιογράφος, διαμένει και εργάζεται στη Νέα Υόρκη. Διδάσκει σε ακαδημαϊκό επίπεδο για τη δημοσιογραφία και την αισθητική. Ερχόμενη στην Θεσσαλονίκη ήθελε να γράψει για τη φυσική ζωή που υπάρχει στην πόλη, σε πείσμα της περιβαλλοντικής υποβάθμισης. Σταδιακά η γραφή της έγινε ένα ημερολόγιο περιηγήσεων στην πόλη μαζί με τον σκύλο της τον Bertie και μια μαρτυρία των επαφών και των σχέσεων που δημιουργήθηκαν σε αυτές τις περιηγήσεις, με τους ανθρώπους, τις γάτες, τις επαναλαμβανόμενες καθημερινές πράξεις, τον ίδιο το χώρο. Στην έκθεση, το υλικό που παράχθηκε μέσα στην περίοδο παραμονής της στην Θεσσαλονίκη, παίρνει τη μορφή τεύχους αυτοέκδοσης και συνοδεύεται από μια σειρά από σημειώσεις για performances αστικής περιήγησης, στο πνεύμα των δράσεων των fluxus, καθώς και η παρουσίαση μιας performance σε βίντεο.
[...]Mystery lies in the space between/ My tongue gibbers but in your language/ It's a miracle thing/ Godsake/ How we connect/How we connect[...]
