*Της Λεμονιάς Βασβάνη | Από την έντυπη έκδοση "Τύπος Θεσσαλονίκης"
Ένα Χριστουγεννιάτικο τρυφερό παραμύθι για την ενσυναίσθηση, τη φιλία και την αγάπη που «βλέπει» πέρα από τα συνηθισμένα έγραψε ο Γιώργος Αγγελίδης. Στο «Σάντα Χιόνια» (Ελληνοεκδοτική) η ηρωίδα του Σάντι Μπιγκλ μπαίνει σε νέες περιπέτειες.
Ο συγγραφέας ανέφερε στο TyposThes πως μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του ο αναγνώστης θα διαπιστώσει ότι «η αληθινή φιλία δεν χρειάζεται όραση, γιατί η αγάπη βλέπει καθαρότερα με τα μάτια της καρδιάς».
Συμπλήρωσε πως «η ενσυναίσθηση είναι ο μόνος δρόμος για να καταλάβουμε ότι το “διαφορετικό” δεν είναι ελάττωμα, αλλά μια άλλη εκδοχή της ομορφιάς».
Μιλώντας για τους δικούς του αγαπημένους συγγραφείς δεν παρέλειψε να αναφερθεί στον Τριβιζά και την διαχρονικότητά του.
-Τι αγαπάτε περισσότερο στις γιορτές των Χριστουγέννων;
-Για μένα τα Χριστούγεννα έχουν πάντα άρωμα οικογένειας. Από πιτσιρικάς θυμάμαι το γιορτινό τραπέζι στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς, τα μεσάνυχτα στην ταράτσα με τα βεγγαλικά να φωτίζουν τον ουρανό και εκείνη τη μαγική προσμονή για τα δώρα που θα «έπεφταν» από το έλκηθρο του Άγιου Βασίλη. Τα χρόνια πέρασαν, οι συνθήκες άλλαξαν, αλλά ο πυρήνας παραμένει αναλλοίωτος. Απλώς τώρα, τη μαγεία δεν την περιμένω από τον ουρανό, αλλά τη δημιουργούμε εμείς, οι δικοί μου άνθρωποι, μπροστά στο αναμμένο δέντρο. Αυτή η ανταλλαγή χαράς και η θαλπωρή της στιγμής είναι για μένα η ουσία των γιορτών.
-Σε ποιες νέες περιπέτειες μπαίνει η Σάντι Μπιγκλ;
-Η Σάντι Μπιγκλ δεν λέει να ησυχάσει ποτέ! Πάνω που τακτοποίησε το θέμα με τον Τίκι, το τραυματισμένο σπουργιτάκι, και ετοιμαζόταν να απολαύσει τις χιονισμένες μέρες περιμένοντας λιχουδιές από τον Άγιο Βασίλη, η καμινάδα της επιφύλασσε μια έκπληξη. Όχι δώρο, αλλά… επισκέπτη! Ο Σουφλέ, ένα τυφλό γατάκι, προσγειώνεται κυριολεκτικά στη ζωή της και φέρνει τα πάνω κάτω, διδάσκοντας στη Σάντι –και σε εμάς– πως η αληθινή φιλία δεν χρειάζεται όραση, γιατί η αγάπη βλέπει καθαρότερα με τα μάτια της καρδιάς.
-Ποιο το σχόλιο για την αποδοχή στην διαφορετικότητα;
-Ζούμε σε μια εποχή που η αποδοχή της διαφορετικότητας παραμένει, δυστυχώς, ένα μάθημα που ακόμα «παπαγαλίζουμε» χωρίς να το έχουμε εμπεδώσει πλήρως. Μέσα από το Σάντα Χιόνια θέλησα να δείξω στα παιδιά πώς να βλέπουν τον κόσμο μέσα από τα παπούτσια –ή τις πατούσες– του άλλου. Η Σάντι μαθαίνει να μην κρίνει με τα δικά της μέτρα και σταθμά, αλλά να αγκαλιάζει τον Σουφλέ γι’ αυτό που είναι. Η ενσυναίσθηση είναι ο μόνος δρόμος για να καταλάβουμε ότι το «διαφορετικό» δεν είναι ελάττωμα, αλλά μια άλλη εκδοχή της ομορφιάς.
-Πώς αποφασίσατε να κάνετε την σκυλίτσα σας πρωταγωνίστρια των βιβλίων σας;
-Νομίζω πως δεν το αποφάσισα εγώ, αλλά… εκείνη! Στα έντεκα χρόνια που πορευόμαστε μαζί, η Σάντι μού έχει διδάξει περισσότερα απ’ όσα εγώ σε εκείνη. Η καθημερινότητά μας είναι γεμάτη μικρές και μεγάλες περιπέτειες, γκάφες και στιγμές τρυφερότητας. Δεν ήταν, λοιπόν, θέμα απόφασης, αλλά η φυσική ροή των πραγμάτων: ήθελα να αποτυπώσω στο χαρτί τον χαρακτήρα της και όλα τα σπουδαία μαθήματα ζωής που μου προσφέρει κουνώντας απλώς την ουρά της.
-Ποιοι οι δικοί σας αγαπημένοι συγγραφείς;
-Εφόσον μιλάμε για παιδικό βιβλίο, δεν μπορώ να μην υποκλιθώ στον «μάστερ» του είδους, τον Ευγένιο Τριβιζά. Τα βιβλία του ήταν οι καλύτεροί μου φίλοι όταν ήμουν παιδί και, το μαγικό είναι πως παραμένουν το ίδιο συναρπαστικά και σήμερα. Είναι συγκινητικό να βλέπω τώρα τα βαφτιστήρια και τον ξάδερφό μου να χάνονται στις ίδιες σελίδες που χανόμουν κι εγώ. Η διαχρονικότητα του Τριβιζά είναι σχολείο για κάθε συγγραφέα.
-Τι διαβάζετε αυτό το διάστημα;
-Η αλήθεια είναι πως αυτή την περίοδο, ανάμεσα σε μεταφράσεις, μεταγλωττίσεις και παραστάσεις, ο ελεύθερος χρόνος είναι είδος προς εξαφάνιση και η πνευματική διαύγεια… πολυτέλεια! Ωστόσο, η στοίβα με τα «αδιάβαστα» στο κομοδίνο ψηλώνει επικίνδυνα και με κοιτάζει με νόημα. Έχω δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου ότι τις γιορτές θα πάρω την εκδίκησή μου και θα βουτήξω ξανά στις σελίδες!
