*Της Λεμονιάς Βασβάνη | Από την έντυπη έκδοση "Τύπος Θεσσαλονίκης"
Το βράδυ της Τσικνοπέμπτης, αντί για έξοδο σε μια ταβέρνα με σουβλάκια και παρέα, προτίμησα να πάω στην παράσταση που αυτό το διάστημα είναι talk of the town.
Τα συνεχή sold out εδώ και εβδομάδες γεννούσαν μια υποψία ότι μάλλον κάτι καλό θα παίζεται στο Φουαγιέ της ΕΜΣ. Και πράγματι! Οι υποψίες επιβεβαιώθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Σε μια σκηνή, που λόγω της κατασκευής της έχει μια εγγύτητα με τον θεατή, πάντα οι παραστάσεις που φιλοξενεί έχουν άλλη επίδραση. Τις νιώθεις πιο κοντά σου. Είναι σαν να είσαι κι εσύ κομμάτι τους.
Έτσι κι εγώ, βρέθηκα σχεδόν μέσα στο σαλόνι της Άνας (Σμαράγδα Κάκκινου) και του Χούλιο (Γιώργος Καύκας). Χάζεψα τον αραχτό νάνο – λαμπατέρ, το ντουλάπι που ανοίγει και κρύβει μέσα του την κάβα των ποτών, τους άνετους και χουχουλιάρικους καναπέδες, το πολύχρωμο χαλί και την πορτοκαλί βελέντζα που φέρνουν ζεστασιά, το μοναστηριακό τραπέζι και το πιάνο.
Ένιωσα πως ήμουν κι εγώ σε μια γωνιά, και τους έβλεπα να μαλώνουν, να φωνάζουν, αλλά και να προβληματίζονται. Και είδα πόσο τους άλλαξε η επίσκεψη από τους απελευθερωμένους γείτονές τους Λάουρα (Μάρω Παπαδοπούλου) και Σάλβα (Κωνσταντίνος Χατζησάββας) που είναι τόσο διαφορετικοί. Και πόσο η συμπεριφορά των ενοίκων μιας πολυκατοικίας έχει αποτύπωμα στις ζωές των άλλων.
Παρακολούθησα ένα έργο με σωστές αναλογίες χιούμορ αλλά και σοβαρότητας. Ένα σχόλιο στην φθορά των σχέσεων και στην σημασία της επικοινωνίας. Στο πόσο οι μικρές ρωγμές μπορούν να γίνουν σταδιακά βαθιά ρήγματα. Και απόλαυσα τις προσεγμένες ερμηνείες και από τους τέσσερις ηθοποιούς της παράστασης. Την φυσικότητα στις κινήσεις τους, αλλά και την οικειότητα, και ενίοτε ψυχρότητα, που μετέφεραν επί σκηνής.
«Οι γείτονες από πάνω» του Cesc Gay, σε σκηνοθεσία της Νικολέτας Φιλόσογλου, που παρουσιάζει το ΚΘΒΕ, είναι μια γλυκιά παράσταση για την μοναξιά, την σεξουαλικότητα και την συντροφικότητα. Βλέποντάς την νιώθεις πως το θέατρο είναι στα καλύτερά του!
