Συνέντευξη στην Λεμονιά Βασβάνη
Μία νέα γυναίκα μας παίρνει από το χέρι και μας δείχνει την ομορφιά και τη φρίκη που έζησε ως παιδί δίπλα σε μία χαρισματική μητέρα που υπέφερε από νευρική ανορεξία. Η μουσική όμως θα είναι πάντα εκεί για να δώσει φωνή σε μαμά και κόρη όταν ασφυκτιούν, όταν πνίγονται, όταν νιώθουν πως τα λόγια δεν αρκούν.
Η Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη έρχεται στην Θεσσαλονίκη και στο θέατρο Σοφούλη απόψε για να ερμηνεύσει τον συγκλονιστικό μονόλογο
«Είσαι Μουσική». Πρόκειται για μια συγκινητική ιστορία μνήμης, μητρότητας και συγχώρεσης.
Λίγο πριν έρθει στην πόλη μας η παράσταση η κυρία Κονίδη μίλησε για το έργο αυτό που συγκίνησε κοινό και κριτικούς.
-Τι σημαίνει για εσάς η μουσική;
-Η μουσική έχει παίξει καθοριστικό ρόλο και στην δική μου ζωή από πολύ μικρή ηλικία. Διαμόρφωσε τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τόσο τον κόσμο όσο φυσικά και την τέχνη της υποκριτικής. Υπήρχε και υπάρχει στην ζωή μου τόσο ως ακρόαση όσο και ως ερμηνεία (παίζω βιολί από παιδί και έχω πολύ καλή σχέση και με το πιάνο) και μπορώ να πώ πως καλλιέργησε το γούστο μου όσο και την ψυχή μου.
-Πώς λειτουργεί για την σχέση μητέρας - κόρης;
-Ως γέφυρα επικοινωνίας, ως υπόσχεση και ως νήμα που απλώνεται εις το διηνεκές.
-Η κόρη παρότι είναι νεαρή σε ηλικία αντιλαμβάνεται περισσότερα πράγματα. Πώς διαχειρίζεται αυτή την γνώση; Πώς την αντιμετωπίζουν οι άλλοι;
-Η κόρη διανύει μία πολύ μεγάλη διαδρομή μέσα στο έργο. Διαισθάνεται το πρόβλημα χωρίς να μπορεί να το ονοματίσει, θέτει όλες τις απαραίτητες ερωτήσεις ξεπερνώντας τον φόβο, φτάνει σε απαντήσεις που την οδηγούν στην ενοχή, προσπαθεί να σώσει και να σωθεί μέσω της αγάπης. Κάθε πρόσωπο της οικογένειας διανύει κι αυτό την δική του διαδρομή προσπαθώντας να καταλάβει να βοηθήσει να λύσει το πρόβλημα. Οι "μεγάλοι" προσπαθούν να κρύψουν για να μην πληγώσουν το παιδί όμως η αλήθεια τους ξεπροβάλλει μέσα από τις ρωγμές του ψυχισμού τους ατόφια.
-Η μητέρα φαινομενικά τα έχει όλα όμως δεν είναι ικανοποιημένη, δεν νιώθει ευτυχία. Γιατί;
-Η ευτυχία είναι πολύ προσωπική υπόθεση. Κανείς δεν μπορεί να αποφανθεί για έναν άλλον άνθρωπο ακόμη κι αν έχει πάρα πολλές πληροφορίες για την ζωή του, ακόμη κι αν τον έχει ζήσει από κοντά. Έτσι παρότι οι σκέψεις πάνω στο θέμα είναι πολλές και θα μπορούσε κανείς να το ερμηνεύσει με διάφορους τρόπους, ίσως θα ήταν άδικο να αποφανθούμε εμείς. Εξάλλου ο ίδιος ο προβληματισμός στρέφει αυτομάτως το ερώτημα σε εμάς. Το ερώτημα αυτό λοιπόν, είναι το κέρδος. Το βέβαιο είναι πως ό,τι απορρέει από την ψυχή μας έχει αντίκτυπο στο σώμα μας λιγότερο η περισσότερο εμφανές. Πέρα απ' όσα έχει κανείς φαινομενικά η ευτυχία σίγουρα έχει να κάνει και με την φροντίδα του εσωτερικού μας κόσμου.
-Πώς ορίζετε εσείς την ευτυχία;
-Υπάρχουν διάφορες σκέψεις. Νιώθω ευτυχής όταν όσα σκέφτομαι λέω αισθάνομαι και κάνω βρίσκονται σε αρμονία. Αποδέχομαι φυσικά και τα δύσκολα της ζωής, μην χάνοντας στιγμή από το βλέμμα μου την πραγματικότητα που μας περιβάλλει και επιτρέπω στον εαυτό μου να αισθάνεται όπως αισθάνεται κάθε στιγμή.
Παρόλα αυτά πιστεύω πως η ευτυχία μπορεί να διαρκέσει, να μην είναι δηλαδή μόνο στιγμές.
-Στο έργο θίγεται και το θέμα της νευρικής ανορεξίας. Πόσο αυτό αλλάζει την σχέση των δύο γυναικών;
-Το θέμα της νευρικής ανορεξίας έχει καθοριστικό αντίκτυπο στην σχέση των δύο γυναικών, είναι η πηγή ανησυχίας του παιδιού που προσπαθεί μέσω της επικοινωνίας να καταλάβει και να σώσει την μητέρα. Η δυσκολία που βιώνει η μητέρα ανατρέπει όλα τα δεδομένα αποκαλύπτοντας όλες τις πτυχές της οικογένειας.
Το έργο είναι παρόλα αυτά ένας ύμνος στην αγάπη και την αποδοχή.
-Πρόκειται για έναν μονόλογο. Τι είναι περισσότερο απαιτητικό σε ένα τέτοιο είδος θεάτρου;
-Σίγουρα η διαχείριση και ο όγκος του κειμένου τόσο ως εκμάθηση αλλά κυρίως ως διαδρομή και το να δίνει κανείς ζωή σε τόσα πρόσωπα (καθένα με την δική του ταυτότητα φωνή σώμα ψυχή) δεν είναι καθόλου εύκολο, ούτε μπορώ να το συγκρίνω με άλλες μου ερμηνείες. Καθοριστικής σημασίας για εμένα είναι και εδώ η καλή επικοινωνία του ηθοποιού με τον σκηνοθέτη αφενός, η προσωπική επίσης δουλειά του ηθοποιού με το υλικό και η παραδοχή πως στο θέατρο πάντα πρωταγωνιστεί η ιστορία.
-Πώς μπήκε το θέατρο στην ζωή σας; Τι αγαπάτε περισσότερο σε αυτό;
-Το θέατρο μπήκε στην ζωή μου από πολύ μικρή ηλικία. Θυμάμαι πως θεωρούσα πως οι ηθοποιοί ήταν κάτι σαν υπερήρωες, επίλεκτοι. Τότε έβλεπα θέατρο μόνο ως θεατής κι αυτές οι πρώτες παραστάσεις μαζί με το κουκλοθέατρο και τον καραγκιόζη με έχουν διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό. Αργότερα, στην εφηβεία ήρθε η επιθυμία πολύ έντονα και την εξέφρασα ανοιχτά.Έκτοτε δηλαδή παίζω στο θέατρο, σε παραστάσεις αρχικά ερασιτεχνικές στο σχολείο και εκτός και έπειτα επαγγελματικές μετά από τις σπουδές μου στο Εθνικό.
Είναι δύσκολο να απομονώσω ένα στοιχείο του θεάτρου που αγαπώ πιο πολύ. Ίσως επειδή το αγαπώ ακριβώς επειδή συγκεντρώνει πολλές διαφορετικές τέχνες ανθρώπους έργα στοιχεία και εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής μετουσιώνοντάς τα σε τέχνη, δηλαδή στην γλώσσα που όλοι μας μπορούμε να καταλάβουμε με το μυαλό και την ψυχή μας.
-Ήσασταν υποψήφια για το βραβείο Μελίνα Μερκούρη. Πώς νιώθετε για αυτό;
-Η " Κασέτα " της Λούλας Αναγνωστάκη ήταν μιά παράσταση που δουλεύτηκε πολύ από όλους μας και από τον Μάνο Καρατζογιάννη που σκηνοθετούσε και από την ομάδα ηθοποιών και συντελεστών. Χάρηκα πολύ που ήμουν υποψήφια για την ερμηνεία μου στον ρόλο της Κατερίνας γιατί ήταν ένας ρόλος που με βοήθησε να κάνω ένα πολύ εσωτερικό προσωπικό άλμα ερμηνευτικά.
-Ποιο το μεγαλύτερο όνειρό σας;
- Να ζήσω ως τα βαθιά γεράματα,να παίζω,να θυμάμαι και να αγαπώ.
Χρήσιμα
Η παράσταση παίζεται απόψε στις 9μμ.
Τηλ: 231 042 3925. Διάρκεια: 80 λεπτά. Εισιτήρια-Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος 15€. Προπώληση: ticketservices.gr – τηλεφωνικά: 2107234567
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Νταλαγιώργος.
