Σε μια σοφίτα μια παρέα νέων προσπαθεί να επιβιώσει, ενώ δεν σταματά να ονειρεύεται. Οι ζωές τους θα ενωθούν με φιλία και έρωτα μέχρι ένας θάνατος να τους σημαδέψει.
Η «Μποέμ», πιο διάσημη όπερα του Τζάκομο Πουτσίνι ετοιμάζεται να ανοίξει αυλαία αυτή την Τετάρτη 17 Ιουνίου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επταπυργίου 2026. Και ανάμεσα στους πρωταγωνιστές είναι και ο Dario di Vietri που υποδύεται τον Rodolfo και ο Davide Procaccini που ερμηνεύει τον Colline. Εν μέσω προβών οι δύο Ιταλοί καλλιτέχνες μίλησαν μαζί μας για τους ρόλους τους, το λυρικό θέατρο αλλά και τη Θεσσαλονίκη. «Είναι μαγικό να κάνεις πρόβες και να βλέπεις τη θάλασσα», ανέφερε ο Dario di Vietri, ενώ ο Davide Procaccini είπε πως σε αυτή την παραγωγή νιώθει σαν στο σπίτι του.
Υπενθυμίζεται ότι η όπερα ανεβαίνει σε παραγωγή του Κέντρου Πολιτισμού της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας σε σκηνοθεσία Αθανάσιου Κολαλά, με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης υπό τη μουσική διεύθυνση του Γιώργου Βράνου και τη συμμετοχή διακεκριμένων λυρικών τραγουδιστών διεθνούς ακτινοβολίας. Οι παραστάσεις θα δοθούν: 17,23,25,29/6 και 1/7 στο Φρούριο του Επταπυργίου. Εισιτήρια από more.com.
-Κύριε Di Vietri έχετε μια μεγάλη καριέρα στην όπερα, έχετε υπάρξει μαθητής του Luciano Pavarotti, και της Bruna Baglioni, και έχετε παίξει σε μεγάλα θέατρα της Ευρώπης. Τι εκτιμάτε περισσότερο στο λυρικό θέατρο; Πώς μπορεί να γίνει πιο προσιτό στο ευρύ κοινό;
-Το γεγονός ότι σπούδασα με αυτούς τους θρύλους της όπερας με ώθησε να μελετήσω πιο σκληρά και να βελτιωθώ. Εκτιμώ την μαγεία του να παίζω στη σκηνή, γιατί εκείνη τη στιγμή αποσυνδέεσαι από την καθημερινότητά σου και υποδύεσαι διαφορετικούς ρόλους. Σίγουρα η όπερα θα ήταν περισσότερο προσιτή στο κοινό αν υπήρχε εμπλοκή των νέων μέσω κυρίως των σχολείων. Και εμείς ως γονείς πρέπει να το κάνουμε ξεκάθαρο στα παιδιά μας πως πέρα από την ποπ, υπάρχει και η όπερα και η κλασσική μουσική, και πρέπει να τους μυήσουμε σε αυτά τα είδη.
-Επιστρέφετε στη Θεσσαλονίκη και στο Φεστιβάλ Επταπυργίου. Πώς νιώθετε που συμμετέχετε σε αυτή την παραγωγή. Και τι σας έκανε μεγαλύτερη εντύπωση όταν φτάσατε στην πόλη μας;
-Είναι μεγάλη χαρά για μένα που επέστρεψα στη Θεσσαλονίκη. Είμαι πολύ χαρούμενος που συμμετέχω στη Μποέμ, επειδή για μένα είναι η πιο τέλεια όπερα που έγραψε ο Πουτσίνι. Κάναμε υπέροχη δουλειά, και από σκηνοθετική και από μουσική οπτική, και οι συνεργάτες μου σε αυτή την παραγωγοί είναι εξαιρετικοί! Αγαπώ πολύ την πόλη σας και είναι φανταστικό να μπορώ να κάνω πρόβες κάθε μέρα βλέποντας τη θάλασσα!
-Πώς θα περιγράφατε τον Rodolfo?
-Είναι ονειροπόλος, παθιασμένος και ιδεαλιστής, ζει σε μια παριζιάνικη σοφίτα με τρεις φίλους του που είναι καλλιτέχνες: τον Μαρτσέλο (ζωγράφο), τον Σονάρ (μουσικό) και τον Κολίν (φιλόσοφο). Στην πρώτη πράξη, συναντά τη γειτόνισσά του Μιμί όταν το κερί της σβήνει. Ερωτεύονται αμέσως. Ωστόσο, η σχέση τους έχει εντάσεις λόγω της φτώχειας και της φυματίωσης της Μιμί, οδηγώντας σε ένα τραγικό τέλος.
-Κύριε Procaccini είστε απόφοιτος αρχαιολογίας και ασχολείστε επαγγελματικά με την όπερα. Πώς συνδυάζονται αυτά τα δύο πεδία;
-Θα ήθελα να πω πως η αρχαιολογία και η όπερα είναι δύο παράλληλες γραμμές: δεν συναντιούνται ποτέ, ωστόσο πάνε προς την ίδια κατεύθυνση. Είναι δύο ξεχωριστοί κόσμοι, όμως χρόνια μετά, αντιλαμβάνομαι πόσο πολύ η αρχαιολογία έχει επηρεάσει την προσέγγισή μου στην όπερα. Προερχόμενος από τον κόσμο της σύγχρονης μουσικής, όπου πάντα ήμουν ένας μπασίστας, δεν είχα ένα κλασσικό ακαδημαϊκό υπόβαθρο. Από αυτή την άποψη, η «επιστημονική» μέθοδος της αρχαιολογίας – η έρευνα για ένα βαθύτερο νόημα μέσα σε σύμβολα και λεπτομέρειες του παρελθόντος – διαμόρφωσε την νοοτροπία μου, οδηγώντας με να κοιτώ το κρυμμένο νόημα πίσω από κάθε νότα στην παρτιτούρα με την ίδια ακριβώς αυστηρότητα.
- Πώς θα περιγράφατε τον Colline?
-Ο Colline είναι ένας νέος άνδρας που θέλει να γίνει φιλόσοφος, χρησιμοποιώντας αυτό το ρόλο ως ασπίδα για να βλέπει τον κόσμο από απόσταση και με εμφανή κυνισμό. Στην πραγματικότητα, κρύβει την βαθιά ευαισθησία του και την μεγάλη ενσυναίσθησή του. Αυτό το αποδεικνύει πλήρως στην τέταρτη πράξη, όταν αποφασίζει να αποχωριστεί αυτό που αγαπά περισσότερο – την αγαπημένη του zimarra (σημ. πρόκειται για ένα παλιό παλτό) – για να βοηθήσει την Mimì. Σε αυτή την συγκεκριμένη στιγμή, μέσα από την θυσία, ο Colline αποχαιρετά την νιότη και γίνεται ενήλικας.
-Έχετε ερμηνεύσει ρόλους ως basso profondo μέχρι και χαρακτήρες που έχουν χιούμορ. Πόσο δύσκολο είναι αυτό;
-Ποτέ δεν θεώρησα δύσκολο να αλλάξω το ρεπερτόριο που ερμηνεύω. Αυτό συμβαίνει επειδή οι κωμικοί πχ χαρακτήρες που είχα την ευκαιρία να υποδυθώ συχνά απαιτούν τη γραφή ενός πραγματικού basso profondo – όπως στην περίπτωση του Osmin στο έργο του Μότσαρτ «Η Απαγωγή από το Σεράι»— ή είναι άλλοι ρόλοι που ταιριάζουν απλά στη φωνητική μου ταυτότητα.
-Πώς νιώθετε που παίρνετε μέρος σε αυτή την όπερα;
-Κυριολεκτικά νιώθω «σπίτι μου»! Από τις πρώτες κιόλας μέρες, υπήρξε μια απίστευτη συνεργασία ανάμεσα στο καστ, την δημιουργική ομάδα και την παραγωγή. Αυτό μας επέτρεψε να δουλέψουμε με μεγάλη ψυχική ηρεμία σε ένα πολύ πλούσιο και πυκνό θέαμα. Ήταν πραγματικά μια ομαδική προσπάθεια, όπου όλοι συνέβαλαν όσο καλύτερα μπορούσαν για να λειτουργήσει η παραγωγή.
