Από 1η Απριλίου του 1822 μέχρι τα τέλη Αυγούστου, μέσα σε πέντε μήνες, υπολογίζεται ότι από τους 117.000 κατοίκους, που είχε πληθυσμό η Χίος, οι 42.000 σφαγιάστηκαν, περίπου 50.000 αιχμαλωτίστηκαν και 23.000 διέφυγαν προς τις επαναστατημένες περιοχές της Ελλάδας και τη Δυτική
Έχοντας ως βασικό εργαλείο αποσπάσματα από το βιβλίο του Στυλιανού Γ. Βίου «Η Σφαγή της Χίου εις το στόμα του Χιακού λαού» και σύγχρονες αφηγήσεις -μαρτυρίες που η φιλόλογος Στέλλα Τσιροπινά - με μεγάλη ερευνητική και συγγραφική εργασία στην παράδοση και τα έθιμα των κατοίκων του νησιού- είχε συλλέξει επί σειρά ετών, αλλά και τις μαρτυρίες ξένων και Οθωμανών περιηγητών, προέκυψε ένα υλικό, μέσα από το οποίο γεννήθηκε η ιστορία της «Βγερούς».
Μιας ηρωίδας που κατάφερε να επιβιώσει από τη Σφαγή της Χίου (1822) και την κατοπινή δουλεία στη Σμύρνη, για να επιστρέψει στο νησί και να ζήσει την μακρόχρονη ζωή της περιβαλλόμενη από τα παιδιά και τα εγγόνια της.
Και που συνδιαλέγεται με τη ζωή μιας σύγχρονης γυναίκας, δισέγγονής της, συμβάλλοντας στην αναζήτηση της δικής της ταυτότητας.
Αυτή είναι η υπόθεση της πρώτης νουβέλας του γεννημένου στη Θεσσαλονίκη Γιώργου Χατζόπουλου, με τίτλο «Βγερού γλυκά φανού»** που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αιώρα.
Γνωστός περισσότερο ως συγγραφέας θεατρικών κειμένων («Μοργκεντάου» -2003, «Πλατεία Εμπορίου ή πόσο καλό είναι το φως» -2004, «Νι Πι ο τελευταίος Πειρατής του Αιγαίου και το νερό της ζωής» -2013) ο Χατζόπουλος εδώ έκανε την αντίστροφη πορεία: άρχισε από το βιβλίο για να ακολουθήσει η θεατρική παράσταση που παίζεται μέχρι και αύριο στη Θεσσαλονίκη (Θέατρο Αυλαία) από το Θέατρο του Θερμαϊκού και που στη συνέχεια θα περιοδεύσει σε Αθήνα, Χίο και υπόλοιπη Ελλάδα.
Ο συγγραφέας γράφει μια νουβέλα-μαρτυρία για την ανθρώπινη αγριότητα, μια διαμαρτυρία ενάντια στη βία και στη σιωπή της ανοχής που την περιβάλλει, μία νουβέλα-καταβύθιση στον ψυχισμό της Ελληνίδας και
στα άδυτα της συλλογικής μας μνήμης.
«Ο Στυλιανός Γ. Βίος έγραψε τις αφηγήσεις 45 ανθρώπων που σώθηκαν από τη Σφαγή της Χίου. Το βιβλίο πρωτοεκδόθηκε το 1900. Αυτό που μου κίνησε το ενδιαφέρον και με γοήτευσε στις ιστορίες τους ήταν πως παρόλο που έζησαν πέντε μήνες τη Σφαγή δεν είχαν μίσος ή εκδικητικότητα. Μόνο μια πικρία και την ανάγκη να μνημονεύσουν αυτό που συνέβη για να μη λησμονηθεί. Αυτό προσπάθησα να μεταφέρω κι εγώ μέσα από το βιβλίο μου», μάς δήλωσε ο κ. Γιώργος Χατζόπουλος σε τηλεφωνική μας συνομιλία.
*Πηγή: Φραγκομίχαλος Κώστας, Οι σφαγές της Xίου του 1822: Ποιος ο ακριβής αριθμός των θυμάτων τους; Άλφα Πι, 2009.
**Βγερού, στη χιώτικη διάλεκτο το όνομα «Βέρα», που στα λατινικά σημαίνει «αληθινή».
