">
Λοιπόν, αυτός είναι ένας φανταστικός τύπος. Από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε το πλήρες πρόγραμμα των φετινών 50ων Δημητρίων, αυτή η Δευτέρα ήταν η ημερομηνία που σημείωσα πρώτη.
Δεν ξέρω αν το έχετε ακούσει, υπάρχει μια δημοφιλής θεωρία σχετικά με τη μουσική στις μέρες μας, ότι τα πάντα έχουν παιχτεί. Ότι δηλαδή οι μεγάλες καινοτομίες έχουν εξαντληθεί, οι συνθέτες του παρελθόντος έχουν καλύψει το εύρος της μουσικής γενικώς και οτιδήποτε παίζεται πλέον είναι αναμασήματα και περίτεχνες αντιγραφές. Προσωπικά, θεωρώ ότι είναι από τις μεγαλύτερες σαχλαμάρες που η ανθρώπινη ανασφάλεια έχει εφεύρει και αρνούμαι να το δεχτώ. Ο Yngwie Malmsteen σε μια έκλαμψη σοφίας είπε κάποτε, απαντώντας σε μια σχετική ερώτηση, ότι και όλα τα γράμματα έχουν χρησιμοποιηθεί και όλες οι λέξεις έχουν ξαναγραφτεί. Αυτό σημαίνει ότι δε μπορεί να υπάρξει ξανά ενδιαφέρουσα λογοτεχνία;
Υποθέτω ότι η αλήθεια είναι κάπου στη μέση, όπως πάντα. Και αν είσαι καλλιτέχνης, θα πρέπει να βρεις το δικό σου χώρο ύπαρξης μέσα στην υπερπροσφορά της μουσικής ειδικότερα. O Adam Ben Ezra πέτυχε διάνα αυτό το στόχο. Αφέθηκε στην αγάπη του για τους κλασικούς jazzmen και τους μουσικούς του κόσμου, για το κλασικό rock και τη λατινοαμερικάνικη παράδοση. Χρησιμοποίησε την οργιώδη δεξιοτεχνία του για να φέρει όλους αυτούς τους κόσμους κοντά, παρά για να καθιερωθεί ως ένας άτεγκτος σολίστας ρεπερτορίου.
Με απλά λόγια αυτό σημαίνει ότι στις εμφανίσεις του, πας και χορεύεις. Θα ακούσεις pop, θα ακούσεις latin, θα ακούσεις jazz, θα νιώσεις τι στ’ αλήθεια σημαίνει fusion. Και εφόσον βρεθείς στην Αίθουσα δοκιμών της Κ.Ο.Θ., σήμερα στις 9 το βράδυ, όλα αυτά τα κομμάτια θα μπουν στη θέση τους (για έξτρα πληροφορίες πατήστε ΕΔΩ).
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΨΑΣΚΗΣ
