">
ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Θυσίες, όνειρα, εφιάλτες, μάχες, ζωή, έρωτας, θάνατος. Στην 24ωρη παράσταση «Mount Olympus: To glorify the cult of Tragedy» του Jan Fabre το μενού τα είχε όλα. Αλλά στον τόπο κατοικίας των Θεών.
Και εκεί που τα Θεία μπλέκονται με τα εγκόσμια, η λογική δεν υπάρχει. Το συναίσθημα κυριαρχεί.
Οι εικόνες που έφτιαξε στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης κάποιους τους εντυπωσίασαν, άλλους τους έτρεψαν σε φυγή. Γέννησαν πολλά συναισθήματα (έκπληξη, ενθουσιασμό, θυμό, γέλιο), ακόμη και σε αυτούς που δεν κατάφεραν να φέρουν εις πέρας τον 24ωρο μαραθώνιο παρακολούθησής της.
Παιχνίδια με το κολακευτικό φως που ανά σκηνή ρυθμίζονταν η έντασή του, μισάωρο σχοινάκι με άσμα πολέμου, παγωτά σε ξυλάκι που καταβροχθίζονταν με λάγνο τρόπο, εντόσθια που έβγαιναν από το σώμα των χορευτών οι οποίο χόρευαν σε ρυθμό εκστατικό, συλλογή κομματιών κρέατος από αρχαιολόγους σε μουσική υπόκρουση Χαρούλη αλλά και μιας αθλητικής εκπομπής, λουτρά με λάδια, με πορτοκάλια, τρέξιμο και τελικός χορός με άφθονη χρυσόσκονη. Στο Μέγαρο μια διάχυτη μυρωδιά αίματος (ήταν τα 170 κιλά εντόσθια που χρησιμοποιήθηκαν για τις ανάγκες της παράστασης).
Οι συμμετέχοντες έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους σε μια παράσταση που ήθελε πολύ καλές φυσικές αντοχές. Οι θεατές, είτε ανήκαν σε αυτούς που λάτρεψαν το «Mount Olympus», είτε σε αυτούς που πήγαν από περιέργεια, τους αντάμειψαν με το πολύ θερμό τους χειροκρότημα, πριν καν φτάσει στο τέλος της η… 24ωρη ανάβαση.
Μπορεί να μην ήταν όλες οι σκηνές εξίσου δυνατές, και πως θα μπορούσε αυτό να γίνει σε μια τόσο μεγάλης διάρκειας παράσταση, σίγουρα όμως ήταν μια εμπειρία που θα θυμόμαστε.
Βοηθούσε η καλή γνώση ξένων γλωσσών, μιας και οι υπέρτιτλοι δεν ήταν και τόσο ευκρινείς.
