">
Φρέσκα Nu Disco Beats στη βραδιά παρουσίασης του Dreamachinery από την Upfilter Records σήμερα Τετάρτη…
Ξετρελάθηκα και μόνο που είδα τη λέξη “showcase” στο δελτίο Τύπου. Η Upfilter Records μου χτύπησε μια ευαίσθητη χορδή, μου έφερε στο μυαλό εποχές που η δισκογραφία ανθούσε και showcases ονομάζονταν οι κλειστές για το κοινό συναυλίες που διοργάνωναν τα σχήματα, με καλεσμένους παράγοντες της μουσικής βιομηχανίας και εκπροσώπους δισκογραφικών, με σκοπό να κλείσουν συμβόλαιο. Η καριέρα τους εξαρτιόταν από εκείνα τα βράδια και τουλάχιστον στην Αμερική, το έκαναν όλοι.
Και να λοιπόν που αυτή την Τετάρτη, διοργανώνεται στην ΑΙΓΛΗ Γενί Χαμάμ ένα release party ώστε να παρουσιαστεί το EP “Maurice X Song” του Dreamachinery μετά τις 10 το βράδυ, σε μια βραδιά μοντέρνας ηλεκτρονικής μουσικής, με vintage περιτύλιγμα.
Είναι από τα πράγματα που με συγκινούν. Να βλέπω ανθρώπους γύρω μας που έχουν το στομάχι να κάνουν αυτό που αγαπούν με τους όρους που θέλουν, αρνούμενοι να παραδοθούν στις αντίξοες συνθήκες. Για μένα, ιστορίες όπως αυτή της Upfilter Records με κάνουν να εκτιμώ την αφοσίωση που δείχνουν στην αγαπημένη τους ηλεκτρονική μουσική και όχι μόνο σε θεωρητικό επίπεδο. Μπήκα αυθόρμητα στη διαδικασία να τσεκάρω αυτό το νέο EP του Dreamachinery, που μετά τις εμφανίσεις του στο φετινό Reworks Festival, κάνει το επόμενο βήμα και συνεχίζει να χτίζει το όνομά του.
Πέμπτη: Οι αθάνατοι Blues Wire για μια σειρά εμφανίσεων στο Blue Barrel
Δεν έχει καμία σημασία, αλλά θα ήθελα ειλικρινά να μάθω κάποτε πόσα shows έχουν παίξει οι Blues Wire στην καριέρα τους. Είναι άνευ ουσίας, το ξέρω, αλλά με ιντριγκάρει να μάθω πόσες ακριβώς χιλιάδες είναι αυτά.
Οι βετεράνοι bluesmen της Θεσσαλονίκης δε φαίνεται να πτοούνται με τίποτα και όπως πάντα γίνεται σε εκείνες τις μουσικές που είναι αληθινές όπως τα blues, με τον καιρό γίνονται όλο και καλύτεροι.
Τώρα μου γεννήθηκε άλλη μια απορία. Πόσες φορές έχει ξαναγραφεί η φράση «Απόψε οι Blues Wire εμφανίζονται στο…». Αντίστοιχες χιλιάδες υποθέτω. Ας βάλουμε άλλη μια λοιπόν, λέγοντας ότι αυτή την Πέμπτη και κάθε Πέμπτη, οι Blues Wire εμφανίζονται στο Blue Barrel για να κάνουν αυτό το οποίο είναι φτιαγμένοι να κάνουν.
Το αφοσιωμένο κοινό τους είναι επίσης φτιαγμένο για το ίδιο πράγμα, οπότε είναι ασφαλές να πούμε ότι έχουμε μπροστά μας ένα σωρό Πέμπτες όπου όλα θα πάνε, κάτι παραπάνω από καλά. Κάπως έτσι δηλαδή:
Παρασκευή: Κινηματογραφικά ηχοτοπία από τους Manyfingers στο Club του Μύλου
Χαζεύω προγράμματα εκδηλώσεων, ανακοινώσεις και δελτία Τύπου κάθε μέρα. Δεν παραγνωρίζω την τύχη μας που ζούμε σε μια πόλη και σε μια εποχή όπου οι καλλιτεχνικές εκδηλώσεις είναι καθημερινές, είναι κάτι που κανείς μας, ποτέ, δεν πρέπει να ξεχνά. Ταυτόχρονα βέβαια, είναι πολύ εύκολο να χαθείς μέσα στην υπερπροσφορά και την υπερβολική πληροφορία και να χάσεις μερικά σημεία ενδιαφέροντος.
Ευτυχώς, αυτό δε θα συμβεί την Παρασκευή. Ανάμεσα στους τίτλους και στις σημειώσεις, ετούτο εδώ ξεχώρισε σαν μια μικρή και λαμπερή κηλίδα, από εκείνες που αιχμαλωτίζουν το βλέμμα.
Το alter ego του Chris Cole, που ο ίδιος ονομάζει Manyfingers, εμφανίζεται στο Club του Μύλου στις 10 το βράδυ, στα πλαίσια των 50ων Δημητρίων. Και αυτό δεν είναι κάτι συνηθισμένο και αδιάφορο. Πάντα είχα μια αδυναμία σε καλλιτέχνες και σχήματα που ανήκουν στο underground, ενώ έχουν όλα τα φόντα να αρέσουν σε τεράστιες μάζες ανθρώπων. Τα ατμοσφαιρικά πεδία των Manyfingers βρίσκονται στη σφαίρα του Shigeru Umebayashi, του Arvo Part, του Yann Tiersen, σχεδόν βλέπεις μια ταινία να διαδραματίζεται μπροστά σου, στα αυτιά μου είναι κατ’ εξοχήν κινηματογραφική μουσική, που έχει συντεθεί και εκτελείται από έναν άνθρωπο.
Οι μουσικοκριτικοί θα το πουν “minimal”, εγώ θα το πω “η μουσική που μου αρέσει να ακούω σε μια σκοτεινή αίθουσα”. Εσύ;
Σάββατο: “The Smell Of The Kill” της Michele Lowe, στο Θέατρο Έξω Από Τα Τείχη
Όποιος ισχυριστεί ότι έχει ξεδιαλύνει τη φύση των σχέσεων μεταξύ των δύο φύλων, είναι ένας αισχρός ψεύτης. Αυτή η μάχη που μαίνεται από την αρχή του χρόνου, αυτό το αλλοπρόσαλλο συναισθηματικό rollercoaster που φέρνει εκατομμύρια ενήλικες σε απόγνωση σε καθημερινό επίπεδο, είναι κάτι που δε θα βρει λύση ποτέ.
Ατελείωτη τέχνη έχει εμπνευστεί από αυτό και εφόσον όλοι μας έχουμε βρεθεί σε αυτή την κατάσταση, οποιαδήποτε βοήθεια είναι καλοδεχούμενη. Δεν είναι λίγες οι φορές που η ομοιοπαθητική μπορεί να απαλύνει μια δύσκολη περίπτωση. Τι εννοώ;
Είναι Σάββατο και από την πίεση και την κούραση της εβδομάδας (και το ασυμβίβαστο των δυο φύλων βεβαίως) σιγοβράζει μια ένταση ανάμεσα σε σένα και το έτερον ήμισυ. Σε κανονικές συνθήκες θα βγαίνατε για φαγητό και ποτό. Πράγμα που σημαίνει ότι από κάποιο σημείο της βραδιάς και μετά, ίσως κατά τη διάρκεια του δείπνου, σίγουρα θα προκύψει κάποια συζήτηση για τη σχέση. Τις δυσκολίες, την έλλειψη κατανόησης, την αδιαφορία που δείχνεις, το μέλλον σας και μέχρι να μπει και το αλκοόλ στην εξίσωση, θα είστε (πάλι) σε σημείο οριακό.
Μην πέσεις στην παγίδα. Άλλαξε το σχέδιο. Ειδικά αυτό το Σάββατο, στο Θέατρο Έξω Από Τα Τείχη παίζεται η παράσταση “The Smell Of The Kill” και η καλή ιδέα είναι να πάτε εκεί. Η ενεργητική μαύρη κωμωδία της Michele Lowe είναι ό,τι πρέπει για αποφόρτιση ζευγαριών (όλες οι πληροφορίες ΕΔΩ). Ένα σενάριο για το πώς βλέπουν οι γυναίκες τις σχέσεις τους με τους άντρες, μέσα από συζητήσεις 3 φιλενάδων, με την απουσία των αντρών να ρίχνει τη βαριά σκιά της.
Αν ταυτιστείς, έχεις βρει σημείο αναφοράς για την αναπόφευκτη συζήτηση μετά. Αν όχι, είδες ότι υπάρχουν και χειρότερα. Σε κάθε περίπτωση πέρασες ένα βράδυ με τον άνθρωπό σου. Όπως και να έχει, αυτή δεν είναι όλη η ουσία; Είμαι σίγουρος ότι και ο Βασιλιάς θα συμφωνούσε…
Κυριακή: Ο Γιάννης Αγγελάκας τραβάει την αυλαία των 50ων Δημητρίων με μια συναυλία στο Fix Factory Of Sound
Ενώ υπάρχουν τόσα πολλά που μπορεί να πει κανείς για το Γιάννη Αγγελάκα, είναι πολλές οι φορές που νιώθω ότι δε χρειάζεται να ειπωθεί τίποτα. Ο τύπος είναι πάντα εδώ. Είτε με τις Τρύπες, είτε με την προσωπική του καριέρα, είτε με rock, είτε με κινηματογραφική μουσική, είτε με post ethnic μελωδίες, δεν έχει αφήσει στιγμή από το 1985 που να μη βρίσκεται κάπου τριγύρω.
Ορίστε, αυτό το κείμενο είναι το κλασικό παράδειγμα του πόσο άγαρμπο πράγμα είναι το να γράφει κάποιος για μουσική. Για το Γιάννη Αγγελάκα δε λες τίποτα. Ακόμα και να μη χώνεψες ποτέ το ιδιαίτερο στυλ ερμηνείας του, η σκιά που έχει ρίξει από τότε και για πάντα στην ελληνική μουσική είναι τεράστια. Είμαι πολύ περίεργος να δω τι αντιμετώπιση θα του επιφυλάσσουν οι μουσικόφιλοι και οι κριτικοί του μακρινού μέλλοντος. Θα είναι ένα απλό σημείο μιας εποχής, ή μια αθάνατη φιγούρα που θα συζητιέται για χρόνια και χρόνια;
Φυσικά αυτό είναι κάτι που δε θα έπρεπε να απασχολεί κανέναν φυσιολογικό άνθρωπο, μη μου δίνετε σημασία, οι υποθετικές μελλοντολογίες είναι το πάθος μου. Αυτό που είναι σημαντικό σήμερα, είναι ότι βρισκόμαστε στην εποχή που αυτός ο καλλιτέχνης κάνει μια καινούρια αρχή, με ένα φρέσκο σχήμα που παρουσίασε και στη συναυλία για το Θάνο Ανεστόπουλο στην Αθήνα λίγο καιρό πριν και ένας νέος δρόμος ανοίγεται μπροστά του.
Ο Γιάννης Αγγελάκας θα κλείσει τα φετινά Δημήτρια με μια εμφάνιση στο Fix Factory Of Sound (δείτε ΕΔΩ όλες τις πληροφορίες!) και το μόνο δυσάρεστο πράγμα σχετικά με αυτό είναι ο προβληματισμός που φαντάζομαι θα είχε ο ίδιος, όταν έπρεπε να διαλέξει τα κομμάτια για αυτή τη συναυλία. Τι να αφήσεις έξω από μια τέτοια καριέρα;
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΨΑΣΚΗΣ
