">
Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
Με ένα νέο μυθιστόρημα στις αποσκευές του έρχεται στην πόλη μας ο Μένιος Σακελλαρόπουλος. Τίτλος του; «Το σημάδι». Σε αυτό ο γνωστός δημοσιογράφος καταπιάνεται με το σωφρονιστικό σύστημα και γράφει μια ιστορία για το «πού μπορεί να οδηγήσει ένα στιγμιαίο λάθος, μια κακή αντίδραση». «Στυλοβάτης της κοινωνίας παραμένει η οικογένεια. Όταν τα θεμέλιά της διαβρωθούν, τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα και οι τριγμοί προκαλούν κατάρρευση», σημειώνει και συμπληρώνει πως «το μπουντρούμι δεν συμμορφώνει, αγριεύει». «Η πραγματική ευκαιρία συμμόρφωσης –για επανένταξη στην κοινωνία- δίνεται στις αγροτικές φυλακές, όπως στην Κασσαβέτεια», αναφέρει.
Όσο για τους δικαστές; Σημειώνει πως «θα όφειλαν να δουν τις συνθήκες των φυλακών για να ξέρουν και πώς δικάζουν».
Τέλος για τη συνύπαρξη δημοσιογραφίας και συγγραφής βιβλίων σημειώνει πως είναι ένα όνειρο που συνεχίζεται, και το οποίο ο ίδιος φροντίζει καθημερινά διατηρώντας την ποιότητά του σε οποιονδήποτε τομέα ενασχόλησής του.
-Έρχεστε στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσετε το νέο σας βιβλίο. Πείτε μας δυο λόγια για αυτό, για την υπόθεση, το πώς γεννήθηκε η ιδέα.
-Το είχα σκεφτεί επανειλημμένως –όπως ο καθένας- ότι ένα λεπτό, δευτερόλεπτα μερικές φορές, είναι αρκετά για να αλλάξουν ριζικά τη ζωή ενός ανθρώπου. Από ένα στιγμιαίο λάθος ή παράλειψη έχουν χαθεί ή καταστραφεί ανθρώπινες ζωές, ο τραγικός χορός των συμπτώσεων. Βρισκόμουν λοιπόν στον υπέροχο πεζόδρομο της Ρήγα Φεραίου στην Πάτρα –όπου σπουδάζει ο γιος μου στο Μαθηματικό-, όταν είδα «μιλιούνια» φοιτητών –περασμένα μεσάνυχτα- να εφορμούν για να κατακτήσουν τη νύχτα! Ναι, «η νύχτα θέλει έρωτα και βράδια αξημέρωτα», όπως είπε τόσο υπέροχα και η Χαρούλα Αλεξίου, αλλά θέλει και φρένα, που κάμπτονται αισθητά όταν αρχίζει και ρέει το αλκοόλ. Είδα λοιπόν νεαρά παιδιά με ένα μπουκάλι κρασί στο χέρι, και αυτομάτως γεννήθηκε στο μυαλό μου “Το Σημάδι” των Εκδόσεων Ψυχογιού. Ο νεαρός φοιτητής Ιατρικής Στέφανος Δημητρίου, βλέποντας την Ελβίρα Γεωργιάδου (με την οποία είχε σχέση) να φιλιέται με έναν συμφοιτητή του και ανταγωνιστή του στην παρέα, συμπλέκεται μαζί του και τότε εμφανίζεται το «μοιραίο λεπτό». Χωρίς να συνειδητοποιεί την πράξη του λόγω αλκοόλ, μαχαιρώνει –με το μαχαίρι του φαγητού τους!- τον συνάδελφό του, που χάνει τη ζωή του μέσα σε δευτερόλεπτα. Κι εκεί αρχίζουν δράμα και Γολγοθάς, καθώς ο Στέφανος ξεκινάει να γνωρίζει τις πιο δύσκολες φυλακές της χώρας. Ακολούθησα πιστά τα βήματά του, όπως κάνω πάντα με τους ήρωες των βιβλίων μου. Πάτρα, Αστυνομική Διεύθυνση, Δικαστήρια, κι έπειτα φυλακές Αυλώνα, Διαβατών, Κασσαβέτειας Βόλου. Άγγιξα ό,τι άγγιξε, βίωσα μαζί του όλη τη συγκλονιστική περιπέτειά του ως το τέλος. Σκοπός του βιβλίου –με αναλυτικές περιγραφές- ήταν να δείξω με πόνο πού μπορεί να οδηγήσει ένα στιγμιαίο λάθος, μια κακή αντίδραση…
Η ίδια η ζωή μας έμαθε ότι δεν υπάρχει «πάντα» και «ποτέ». Επιπλέον όμως, «τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή». Κι όταν πρόκειται για έρωτα και μάλιστα ανεκπλήρωτο, ο ψυχισμός είναι συνήθως ιδιαίτερος. Ο ψυχισμός του Στέφανου χαράχτηκε από την προδοσία –όπως νόμιζε- της Ελβίρας, την οποία χαράκωσε ο ίδιος, κυριολεκτικά. Στο μυαλό του, τη σάρκα του, την ψυχή του, αναζητούσε την κάθαρση, ακόμα και μέσα στα κελιά του. Το πνεύμα δεν φυλακίζεται. Πεθαίνει μόνο όποιος δεν κοιτάζει ποτέ τα τρίσβαθα της ψυχής του. Βουτώντας καθημερινά σ’ αυτή, την ψυχή του, ο Στέφανος κατάφερε να βρει τη λύτρωση, μέσα από μεγάλο εσωτερικό αγώνα. Το «πάντα» και το «ποτέ» αποκτούν κι αυτά σχετικότητα.
Στυλοβάτης της κοινωνίας παραμένει η οικογένεια. Όταν τα θεμέλιά της διαβρωθούν, τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα και οι τριγμοί προκαλούν κατάρρευση. Υπεύθυνος είναι κυρίως ο πατέρας, που οφείλει να έχει το ρόλο του καθοδηγητή και του εμπνευστή. Ο Στέφανος είχε την ατυχία να εγκαταλειφθεί από τον πατέρα του, κακής ποιότητας άνθρωπο. Αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει καταλυτικά το χαρακτήρα του. Δεν συνέβη γιατί είχε αποκτήσει υπόβαθρο. Το dna επηρεάζει αλλά όχι πάντοτε καθοριστικά. Γιατί σε πολλές περιπτώσεις έχει αποδειχτεί ότι από ρόδο βγαίνει αγκάθι, και το αντίθετο βεβαίως. Γι’ αυτό και η καλλιέργεια του ανθρώπου με οποιονδήποτε τρόπο παίζει τεράστιο ρόλο στη ζωή του. Τα άγρια και ανεπεξέργαστα κούτσουρα καταλήγουν συνήθως στο τζάκι…
Η ενασχόλησή μου με το Στέφανο με έφερε σε τρεις φυλακές (Αυλώνας, Διαβατά, Κασσαβέτεια), ενώ παλαιότερα, για τις ανάγκες άλλου βιβλίου μου είχα βρεθεί και στον Κορυδαλλό. Το συμπέρασμά μου είναι ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για αποθήκες ψυχών. Καφάσια με στοιβαγμένα σάπια μήλα που θα σαπίσουν κι άλλο. Το μπουντρούμι δεν συμμορφώνει, αγριεύει. Η πραγματική ευκαιρία συμμόρφωσης –για επανένταξη στην κοινωνία- δίνεται στις αγροτικές φυλακές, όπως στην Κασσαβέτεια. Εκεί ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι δεν είναι ζώο αλλά κανονικό πλάσμα. Δουλεύοντας σε διάφορα πόστα, έχει την απόλυτη ευκαιρία να ζει με την ελπίδα της επανένταξης. Φαίνεται όμως ότι οι κρατούντες δεν θέλουν να το δουν. Γι’ αυτό και τα «θηρία πολλαπλασιάζονται…
-Ο ήρωάς σας έχει μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή; Γενικότερα πιστεύετε στις δεύτερες ευκαιρίες;
-Συνήθως λένε ότι μόνο οι πεθαμένοι δεν κάνουν λάθη. Ολόσωστο! Ο καθένας μπορεί λοιπόν μπορεί να σφάλλει, και σ’ αυτό βεβαίως υπάρχουν κλίμακες λαθών. Ωστόσο, εκτός κάποιων περιπτώσεων –και των καθ’ έξη εγκληματιών- όλοι δικαιούνται μιας δεύτερης ευκαιρίας. Όχι ο παιδεραστής, ο παιδόφιλος, ο ειδεχθής δολοφόνος, ο έμπορος ναρκωτικών, αλλά αρκετοί από τους υπόλοιπους κατάδικους είναι ηθικά ορθό να πάρουν μια δεύτερη ευκαιρία. Ουδείς αλάνθαστος. Αρκεί να υπάρχει περιθώριο σωφρονισμού. Κι υπάρχουν ειδικοί να το κρίνουν. Γνώμη μου είναι ότι οι δικαστές όφειλαν να δουν τις συνθήκες των φυλακών για να ξέρουν και πώς δικάζουν. Γιατί δεν υπάρχουν πια ελέω Θεού βασιλείς…
Ο κεντρικός ήρωας, ο Στέφανος, είχε όντως δύναμη και ευπρέπεια. Είναι και τα δύο βασικά στοιχεία για την εξέλιξη του ανθρώπου. Κι όποιος δεν κοιτάζει στα μέσα του, δεν θα τα βρει ποτέ. Αν προσπαθήσουμε να βλέπουμε πιο συχνά τι δεν μας αρέσει να μας κάνουν για να μην το κάνουμε κι εμείς στους άλλους, ίσως να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Το ίδιο δεν συμβαίνει –για λίγο πάντως- όταν επισκεπτόμαστε νοσοκομεία, ή, ακόμα χειρότερα, νεκροταφεία; Φανταστείτε αν έβλεπε κανείς και τη ζωή στις φυλακές…
-Έχετε υπηρετήσει τη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία. Τι σημαίνει γράψιμο για εσάς;
-Η ζωή μου έδωσε την ευκαιρία να κάνει επάγγελμα δυο αγαπημένα μου χόμπι από μικρή ηλικία: τη δημοσιογραφία και τη συγγραφή βιβλίων. Μετά από 36 χρόνια συμπόρευσης μ’ αυτή την ερωμένη, τη δημοσιογραφία, νιώθω ευτυχής και γεμάτος. Τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες, ιστοσελίδες, εκατοντάδες ταξίδια σε κάθε γωνιά της γης, αυτό λέγεται απόλυτη ευτυχία. Και μετά από 12 βιβλία, ευτυχία στη νιοστή που θα έλεγε κι ο γιος μου. Κι είναι ένα όνειρο που συνεχίζεται, φροντίζοντας από την πλευρά μου να το ποτίζω καθημερινά, αρνούμενος να ρίξω την ποιότητά μου σε οποιονδήποτε τομέα ενασχόλησής μου. Ίσως αυτό να είναι το μυστικό για μακροημέρευση σε μια σκληρή δουλειά με τρομερά δύσκολες συνθήκες, αδηφάγα πλέον. Είπαμε όμως: τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή. Γι’ αυτό και απαγορεύω στον εαυτό μου να μην ονειρεύεται…
-Τι διαβάζετε αυτό το διάστημα;
-Αυτή την εποχή ασχολούμαι με την έρευνα που αφορά το επόμενο βιβλίο μου, μια ακόμα ανθρώπινη ιστορία με καθημερινούς ήρωες, ιστορία που πρώτα συγκλόνισε εμένα τον ίδιο. Η έρευνα είναι προς το τέλος της και ανυπομονώ να αρχίσω το γράψιμο, χωμένος στον κόσμο των νέων ηρώων μου…
Το μυθιστόρημα θα παρουσιαστεί σήμερα στις 19.00 στο PUBLIC Tσιμισκή (Τσιμισκή 24 και Μητροπόλεως 33, Θεσσαλονίκη). Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Κώστας Μπλιάτκας και ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Περικλής Στέλλας. Ο συγγραφέας θα συνομιλήσει με το κοινό και θα υπογράψει αντίτυπα του βιβλίου του.
