">
Η πρόεδρος της Δράσης, Κλινική Ψυχολόγος και Ψυχοθεραπεύτρια Δρ. Ιλια Θεοτοκά επισημαίνει ότι « το τελευταίο χρονικό διάστημα είναι πολύ μεγάλη η επιβάρυνση της οικογένειας και των φροντιστών των ασθενών με νόσο Αλτσχάιμερ, οι οποίοι έχει διαπιστωθεί ότι εμφανίζουν και εκείνοι ψυχολογικές διαταραχές, όπως, άγχος, κατάθλιψη και επιβάρυνση της σωματικής τους υγείας. Σημειώνεται ότι το 18- 20% του Ελληνικού πληθυσμού είναι άνω των 65 ετών, ενώ μέχρι το 2030, το ποσοστό αυτό θα φθάσει περίπου το 25- 28%».
Στην Ελλάδα, υπολογίζεται ότι οι ασθενείς με τη νόσο είναι περίπου 200. 000. Τα βασικά συμπτώματα της νόσου είναι οι γνωστικές διαταραχές (διαταραχές της πρόσφατης μνήμης, της προσοχής, της συγκέντρωσης, επανάληψη των ίδιων ερωτήσεων, δυσκολία ανεύρεσης αντικειμένων, ανικανότητα ευκρινούς έκφρασης (ψάχνει να βρει τις κατάλληλες λέξεις), οι ψυχολογικές διαταραχές (κατάθλιψη, άγχος, ευερεθιστότητα κλπ), και οι διαταραχές της λειτουργικότητας (δραστηριότητες της καθημερινής ζωής).
Σύμφωνα με τη Δράση, ασθενείς και συγγενείς καλούνται να χειριστούν τις μεταβολές που προκύπτουν από αυτές τις διαταραχές. Η οικογένεια δεν θα πρέπει να είναι μόνο συνεργάτης της ιατρικής ομάδας που ασχολείται με τον ασθενή, αλλά αποτελεί και η ίδια «ασθενή» ή «πελάτη», που χρειάζεται θεραπευτική παρέμβαση και περίθαλψη, συμπληρώνει η κ. Θεοτοκά.
Σημειώνει ακόμη ότι η παροχή φροντίδας στον ανοϊκό ασθενή έχει επιπτώσεις για το φροντιστή σε διάφορους τομείς, όπως η οικονομική, η οικογενειακή, επαγγελματική και κοινωνική ζωή, η ψυχική υγεία (κατάθλιψη, αγχώδεις διαταραχές) και η σωματική υγεία (οσφυαλγία κ.α.) και τονίζει ότι «ο φροντιστής έχει περιορισμένη κοινωνική στήριξη, ενώ αντιμετωπίζει πολλές φορές την απομόνωση και την οικονομική δυσχέρεια».
Παρότι δεν μπορεί να θεραπευθεί ο ασθενής, μπορούν να χρησιμοποιηθούν αποτελεσματικές θεραπευτικές τεχνικές, φαρμακευτικές και μη φαρμακευτικές με στόχο την καθυστέρηση της εξέλιξης της νόσου. Σύμφωνα με την κ. Θεοτοκά, «ο βασικός στόχος όλων όσων εμπλεκόμαστε στη διάγνωση και θεραπεία αυτών των ασθενών, είναι η διατήρηση της λειτουργικής ικανότητας, της ανεξαρτησίας του ατόμου (όσο αυτό είναι δυνατό) και της αίσθησης της αξιοπρέπειας», ενώ «στόχος της 'Δράσης για την ψυχική υγεία' είναι η καταγραφή των προβλημάτων και η διαμόρφωση πρωτοβουλιών που αποσκοπούν στη βελτίωση της ποιότητας ζωής, τόσο των ασθενών όσο και των ανθρώπων που τους φροντίζουν».
