">
Πολλές φορές έχουμε αναφερθεί εδώ στο επίπεδο του δημοσίου διαλόγου, αλλά και στα θέματα ενασχόλησης της κοινής γνώμης. Επίσης, και στη θεματολογία που επιλέγουν οι διάφοροι φορείς ενημέρωσης, να σερβίρουν στο φιλοθεάμον κοινό.
Εσχάτως λοιπόν έχουμε μία καλλιτεχνική κόντρα ενός από τα πλέον επιτυχημένα ζευγάρια-δίδυμα του χώρους της εγχώριας μουσικής σκηνής. Μία διαφωνία, η οποία φαίνεται να έχει οικονομικό υπόβαθρο και εκ πρώτης όψεως οδηγείται στα άκρα. Δε θέλω, να αναλύσω εδώ το περιεχόμενο των όσων προβάλλονται και τον τρόπο που γίνεται η προβολή αυτή. Τα πρωινομεσηριανάδικα δίνουν ρέστα για άλλη μια φορά. Με απόλυτη διάθεση κλειδαρότρυπας μας ανακοινώνουν αποκλειστικές πληροφορίες που έχουν εξασφαλίσει από τον μπατζανάκη ενός ξαδέρφου που συνάντησε πρόσωπο που έχει νεότερα και μας καθιστούν σοφότερους. Στη συνέχεια με περισπούδαστο ύφος σχολιάζουν με πραγματικά γελοίο τρόπο λέξη-λέξη την κάθε πρόταση και το κάθε σημείο στίξης. Ναι, αλλά αυτό που λέει και βάζοντας εκεί την άνω τελεία, φαίνεται, να εννοεί, ότι κι εγώ δεν ξέρω τί. Σωστό, αλλά λίγο πιο κάτω αναρωτιέται και ίσως αυτό, να σημαίνει ούτε κι εγώ δεν ξέρω τί.
Παράλληλα έχουμε πάρτι στο διαδίκτυο, όπου οι αργόσχολοι χρήστες του πληκτρολογίου στάζουν χολή και φαρμάκι. Πάντοτε αναρωτιόμουνα και το έχω ξαναγράψει κι εδώ: γιατί άραγε νομίζουν ή ποιος τους είπε, ότι ενδιαφέρεται κανείς για την άποψη που έχουν, να καταθέσουν; Ο μόνος λόγος που θα ασχοληθεί κάποιος με την κακεντρέχειά τους είναι, το ότι ερεθίζεται από την αποτύπωση του μίσους και της κακοήθειας. Και της μπουρδολογίας βεβαίως, βεβαίως.
Πολύ επικίνδυνο στοιχείο όλης αυτής της κατάστασης είναι η γενεσιουργός αιτία ή τουλάχιστον αυτή που φαντάζει ως η πλέον προφανής. Που δεν είναι άλλη από την αφόρητη ζήλεια των διάφορων αργόσχολων εναντίον επιτυχημένων και αγαπητών ανθρώπων. Διότι, ανεξάρτητα από το πώς αντιμετωπίζει κανείς τους δύο αντιπάλους και από το αν αρέσουν ή όχι στην καθεμιά ή τον καθένα από εμάς είναι και τα δύο και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Πέραν αυτού, διαθέτουν και αναμφισβήτητα μεγάλο ταλέντο. Το είπαμε και πριν: δεν έχει σημασία, αν μας αρέσουν ή συμφωνούμε με την αισθητική τους.
Επίσης πολύ ωραίο είναι, ότι διάφοροι άλλοι παρεμβαίνουν στο δημόσιο διάλογο και καταθέτουν την άποψή τους, η οποία -το είπαμε και παραπάνω- δε νοιάζει και δε συγκινεί κανέναν, αλλά πέραν αυτού δεν έχει και καμία βάση. Αντιμετωπίζουν σε ένα φαντασιακό επίπεδο τα είδωλά τους ως φίλους, συγγενείς ή εν πάση περιπτώσει κοντινά πρόσωπα, όταν, όχι απλά δεν τα γνωρίζουν, αλλά δεν τα έχουν συναντήσει ούτε από απόσταση.
Δεν είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος καλλιτεχνικός καβγάς. Έχει ξαναγίνει και αφορούσε σε πολύ πιο σπουδαίους σε διάφορα επίπεδα καλλιτέχνες. Άλλωστε, άνθρωποι είναι και αυτοί και έχουν κάθε δικαίωμα, να τσακωθούν. Γνωρίζουν μάλιστα, ότι, επειδή είναι αγαπητοί και πουλάνε, η διαφωνία τους θα καταγραφεί σε κοινή θέα και ως εκ τούτου, θα μαθευτεί. Ως εκεί όμως. Δε χρειάζεται, να στήνονται πάνω σε αυτή καριέρες και εκπομπές για εβδομάδες ολόκληρες με ανύπαρκτες ειδήσεις και αποκλειστικές πληροφορίες.
Μέσα σε αυτό το κλίμα που φέρνει λίγο σε αποβλάκωση έχουμε μια άλλη συζήτηση που επίσης προκαλεί εντύπωση. Αναρωτιόμαστε, αν ο άρτι αποφυλακσθείς νεοναζί είναι τελικά νεοναζί. Το βασικό θέμα σε όλο αυτό είναι, ότι ο ίδιος και οι διάφοροι «συναγωνιστές» του σταμάτησαν, να το επιβεβαιώνουν οι ίδιοι, όταν ένιωσαν την καυτή ανάσα του νόμου και της επικείμενης καταδίκης στο σβέρκο τους. Τότε, έσπευσαν, να αναβαπτιστούν. Το πιο αστείο βέβαια είναι, ότι δε διώχθηκαν και καταδικάστηκαν τελεσίδικα για τις απόψεις τους, αλλά για τέλεση αξιόποινων πράξεων. Προφανώς και το τεκμήριο αθωότητας το σεβόμαστε και ισχύει και εν προκειμένω. Άλλωστε, η αναφορά γίνεται σε σχέση με την πραγματικότητα και τα όσα έχουν γίνει έως τώρα και η απαξία είναι μόνο πολιτικής φύσης.
Ουδεμία σημασία και αξία έχει λοιπόν το να μπαίνουμε σε συζητήσεις που χάνουν τον προσανατολισμό και την ουσία. Και αυτή είναι, ότι μία μισαλλόδοξη προσωπικότητα που προβάλει με περίσσιο θράσος και -φευ- υπερηφάνεια την εξαλλοσύνη της, την ακούμε και δεν αντιδράμε. Αντίθετα, υπάρχουν και ορισμένοι, οι οποίοι το βρίσκουν χαριτωμένο όλο αυτό, διότι προκαλεί ένα σχετικό μπάχαλο, το οποίο διασκεδάζουν. Αυτοί είναι, κατά τη γνώμη μου, πιο επικίνδυνοι από τους πραγματικούς υποστηρικτές. Διότι, οι τελευταίοι είναι μάλλον αμετανόητοι. Ωστόσο, εκείνοι που, για οποιονδήποτε λόγο, τους ανέχονται, είναι και εκείνοι που θα τους δώσουν δύναμη. Ας θυμηθούμε εδώ, ότι, όσες φορές οι δυνάμεις αυτές δυνάμωσαν ήταν επειδή ο κόσμος ήταν ανυποψίαστος. Αυτό άλλωστε είναι που έγινε και στη δική μας χώρα. Στο σημερινό περιβάλλον αυτό είναι, όμως αδιανόητο.
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis(www.anplegal.gr).
