Καθόλου δεν ήθελα, να επανέλθω στο βασικό θέμα του άρθρου της προηγούμενης εβδομάδας. Το αντίθετο μάλιστα, καθώς ήμουν σε εξαιρετικά ευχάριστα διάθεση, καθώς η αγαπημένη μου ομάδα -αυτή που, για να μην ξεχνιόμαστε μερικοί, δίδαξε μπάσκετ τη χώρα- φόνευσε εμφατικά και το δεύτερο μεγάλο. Ο αυτοκράτορας δείχνει, να ξυπνάει, αλλά το βασικό είναι, να παραμείνει ξύπνιος. Θα μας επιτρέψετε, όμως αυτήν την πρόσκαιρη έστω χαρά.
Εν μέσω αυτής της διάθεσης λοιπόν, ήρθε η επικαιρότητα των τελευταίων ημερών, από το χώρο της πολιτικής φυσικά, και άρχισα, να βγαίνω από τα ρούχα μου. Για το λόγο αυτό δεν μπορούσα, να μην επανέλθω σήμερα. Ακόμα μια φορά τέτοιες μέρες πέσαμε, οι μετριοπαθείς τουλάχιστον από εμάς, θύματα της παραφιλολογίας σε σχέση με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Γίνεται και με αυτό λίγο ό,τι και με το Ολοκαύτωμα, υπό την έννοια, ότι υπάρχουν αρνητές και αμφισβητίες. Άλλοι που είναι εντελώς ακραίοι και λεν, ότι δεν έγινε απολύτως τίποτα και άρα δεν υπάρχει λόγος εορτασμού. Και άλλοι που θέτουν διάφορα υπαρξιακά ζητήματα σε σχέση με το αν τα θύματα της εξέγερσης μετά τα μέτρα καταστολής που πάρθηκαν, υπέστησαν -ακόμα και θανατηφόρα- βία εντός του χώρου του Πολυτεχνείου ή περιμετρικά. Ή αν αυτό έγινε την ίδια ημέρα της εξέγερσης ή κάποιας άλλης. Το είπαμε και την προηγούμενη φορά, ότι η συζήτηση αυτή δεν έχει κανένα νόημα.
Με τους ακραίους και τους νοσταλγούς της χούντας δεν αξίζει, να ασχοληθούμε, χωρίς αυτό, να σημαίνει, ότι πρέπει και τους αγνοούμε. Για την ακρίβεια δε θα ασχοληθούμε, διότι πρέπει, να μας απασχολήσει ένα άλλο, πολύ πιο ανησυχητικό φαινόμενο. Η ιδεολογία τους φαίνεται, να κερδίζει έδαφος διεθνώς και -αυτό είναι το χειρότερο- γίνονται προσπάθειες ακόμα και των λεγόμενων σοβαρών πολιτικών χώρων, να ψαρέψουν κόσμο και συμπαθούντες από εκεί. Τα έχουμε ξαναπεί αυτά από εδώ. Η δε ατζέντα είναι γνωστή και επιλαμβανόμενη: μεταναστευτική πολιτική, λατρεία προς το στρατό και τα σώματα ασφαλείας και εσχάτως… Πολυτεχνείο. Σου λέει δηλαδή ο άλλος, είναι σε έξαρση η ακροδεξιά, οπότε δε θα την κατατροπώσουμε με επιχειρήματα, αλλά θα τη χαϊδέψουμε με μια επίφαση πάντα σοβαρότητας, ώστε να τραβήξουμε ορισμένους και από εκεί.
Όλο αυτό εντείνεται από το γεγονός, ότι το άλλο άκρο κάνει και λέει ακριβώς τα ίδια με άλλο πρόσημο και ελαφρώς διαφορετικό λεξιλόγιο. Είναι βέβαια και ορισμένες φορές που δε βλέπουμε καμία διαφορά.
Το επίπεδο καταβαραθρώνεται και σε αυτό διεξάγεται ο πολιτικός διάλογος, ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Από όλες τις μπάντες λοιπόν, οι πρωταγωνιστές είναι εκείνοι που έχουν ιδιαίτερα ταλέντα στην τοξικότητα, την υπεραπλούστευση και -εννοείται- την μπουρδολογία. Να σημειωθεί εδώ, ότι εκείνοι, οι οποίοι προσπαθούν, να προσεταιριστούν τα άκρα, αλλά δεν ανήκουν σε αυτά, πέφτουν μοιραία σε αοριστολογίες και μιλάνε μόνο με ασυναρτησίες. Είναι φυσικό, διότι χαϊδεύουν μια ιδεολογία, η οποία δεν είναι εντελώς δική τους και δεν την πιστεύουν ιδιαίτερα. Σκοπός είναι μόνο το ψάρεμα σε θολά νερά, ώστε να τραβήξουν κάτι και από εκεί.
Ο κίνδυνος του να ζεσταίνουμε στον κόρφο μας φίδια είναι τεράστιος και γνωστός από τη φύση. Η ευθύνη των πολιτικών ηγεσιών εδώ είναι επίσης εξαιρετικά σοβαρή, διότι αφενός αυτό γίνεται απολύτως συνειδητά και αφετέρου γνωρίζουν πολύ καλά τις συνέπειες που μας απειλούν. Αν όχι, επιβάλλεται, να διαβάσουν την πρόσφατη ιστορία.
Η αλήθεια σε σχέση με το συγκεκριμένο ζήτημα είναι μία: στο Πολυτεχνείο ο κόσμος με μπροστάρη τη νεολαία αντιστάθηκε σε ένα χουντικό καθεστώς, το οποίο κατέλυσε τη δημοκρατία και σκότωνε και σακάτευε κόσμο. Πριν και μετά. Αυτό και μόνο έχει σημασία και σε αυτό πρέπει, να στεκόμαστε. Από επιστήμες μας αφορά μόνο η ιστορία και η πολική, ενώ άλλες, όπως για παράδειγμα η αριθμητική και η γεωγραφία δεν έχουν καμία σημασία. Είναι μάλιστα πάρα πολύ πρόστυχο, να χρησιμοποιούνται οι τελευταίες με εξυπνακίστικο τρόπο, για να πετάξουν την μπάλα αράουτ. Όπως βέβαια αναλογικά και αντίστοιχα πρόστυχο είναι, να χρησιμοποιείται η μεγαλειώδης αυτή πράξη ως δικαιολογία για έκτροπα και καταστροφές. Είπαμε, τα άκρα εν τέλει συναντιούνται και το αποτέλεσμα είναι πάντα ο φασισμός. Ανεξαρτήτως προσανατολισμού.
Η αλήθεια είναι, ότι τα όσα έγραψα πιο πάνω, τα σκεφτόμουν, καθώς κατέβαινα από το αεροδρόμιο προς το κέντρο της Αθήνας με το αυτοκίνητο. Όχι δηλαδή υπό τις καλύτερες συνθήκες για τα νεύρα. Στο ραδιόφωνο λοιπόν άκουγα μία συλλογή των παρομοιώσεων διαφόρων πολιτικών αρχηγών και πολιτευτάδων, σε σχέση με το σε τί θέλουν, να μεταμορφώσουν την Ελλάδα. Άλλες χώρες, όπως η Ελβετία, η Σουηδία, το Λουξεμβούργο, η Νορβηγία, η Φινλανδία, Φλόριντα ή Καλιφόρνια είχαν την τιμητική τους. Επίσης, έχει πέσει και η ατάκα, να γίνει η χώρα μας η μπαταρία όλης της Ευρώπης.
Είναι βέβαια, να απορεί κανείς, πώς γίνεται, να φανταστούμε, ότι θα μεταμορφωθούμε σε κάποιου είδους παράδεισο -σε αυτόν αναφέρονται οι τοπικού χαρακτήρα παρομοιώσεις ανωτέρω-, όταν το επίπεδο τόσο εκείνων που μιλάνε όσο και εκείνων που τους ακούνε πέφτει όλο και περισσότερο.
* Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής Ευρωπαϊκού Δημοσίου Δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis (www.anplegal.gr).
- Θεσσαλονίκη: Έφτασε το δέντρο των Χριστουγέννων στην πλ. Αριστοτέλους - Ύψους 17,5 μέτρων (ΦΩΤΟ + VIDEO)
- Θεσσαλονίκη: Κατεβάζουν ρολά μαζικά τα εμπορικά καταστήματα για 24 ώρες - Πότε η μεγάλη απεργία
- Τραγωδία στα Τέμπη: Κλήθηκε σε απολογία ο Κώστας Καραμανλής
- Έρχεται μείωση σε κλήσεις, πρόστιμα για παραβάσεις ΚΟΚ - Ποια είναι η πρώτη που αλλάζει