">
Του Σωτήρη Μπαμπατζιμόπουλου
Σαράντα βαθμοί. Παραλία. Μουσική. Θάλασσα κάτουρο. Ο ιδρώτας εξατμίζεται εν τη γενέσει. Δυο κοπέλες περπατάνε και στέκονται εκεί που σκάζει το κύμα. Φοράνε μαγιό που καλύπτει το ένα πέμπτο των κώλων τους. Βρέχουν τα πόδια τους και λικνίζονται για ένα πεντάλεπτο δήθεν αναποφάσιστες για το αν θα μπουν στο νερό. Οι κώλοι τους στραμμένοι προς τους λουόμενους που τις χαζεύουν. Θα μπουν; Δεν θα μπουν; Όχι, δεν μπαίνουν. Μετά από πέντε λεπτά ξεφαντώματος επιστρέφουν στις ξαπλώστρες για να συνεχίσουν το μαύρισμά τους.
Συνεχώς το λέω πως ζούμε σε μια πατριαρχική κοινωνία. Ο Χριστός ήταν άντρας, ο Θεός είναι πατέρας και η Παναγιά ήταν παρθένα. Το μεγαλύτερο βόλεμα για τους άντρες όλης της γης. Τελεία. Το ότι οι άντρες δεν αντιλαμβάνονται πλήρως την πλεονεκτική θέση που η ιστορία και η κοινωνία τους έχει δώσει εις βάρος της γυναίκας, δεν είναι παράδοξο. Όταν είσαι σε θέση ισχύος, βολεύεσαι, τα θεωρείς όλα δεδομένα και το ζήτημα τελειώνει. Καμιά φορά κάνεις και καμιά παραχώρηση και νιώθεις καλά με τον εαυτό σου αφού, νομίζεις πως με το ψίχουλο που έδωσες, έχει επέλθει ισορροπία. Το ότι οι γυναίκες, όμως, δεν αντιλαμβάνονται πως το «Sex and the city» όχι μόνο δεν είναι η επανάσταση της γυναίκας, αλλά η ταφόπλακά της, με βγάζει από τα ρούχα μου. Η αλλαγή ξεκινάει από την αντίδραση του υποταγμένου, κι όχι από τη μεγαλοσύνη του κατακτητή.
Οι περισσότεροι άντρες βαθιά μέσα τους βλέπουν τις γυναίκες ως αντικείμενα, ως δοχεία υποδοχής, ως «συστήματα υποστήριξης αιδοίων», που το τίμημα για να σου κάνουν τη χάρη να συνουσιαστούν ή να συνουσιάζονται κατ’ επανάληψη μαζί σου, είναι μια παρατεταμένη απορρόφηση γκρίνιας και ναζιών,. Η θλιβερή αυτή λογική που ωσάν λαϊκή σοφία μεταλαμπαδεύεται από γενιά σε γενιά κι εξακολουθεί να κυριαρχεί στην Ελλάδα του 21ου αιώνα (έστω και σε διάφορες παραπλανητικές καμουφλαρισμένες παραλλαγές) υποστηρίζεται από τις ίδιες γυναίκες, που αρέσκονται να νιώθουν αντικείμενα λατρείας (κοινώς: λατρευτικά δοχεία υποδοχής), θρέφοντας έτσι τον εγωισμό τους και τη ματαιοδοξία τους. Φυσικά, η γυναικεία σεξουαλική καταπίεση είναι τόσο ύπουλη, που ακόμα και τώρα οι περισσότερες γυναίκες αρνούνται να παραδεχτούν την επιθυμία τους να λατρευτούν και προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα: «Ήταν λίγο κρύα η θάλασσα, έπαιζε το αγαπημένο μας τραγούδι και δεν μας έκανε το κέφι να μπούμε», θα έλεγαν πιθανώς οι δυο κοπέλες της πρώτης παραγράφου.
Δυστυχώς, αναφερόμενοι μονάχα στην αντιμετώπιση της γυναίκας ως αντικείμενο (ένα από τα πολλά ποδάρια της φαλλοκρατικής κοινωνίας μας), η επαναστατική αντίδραση της γυναίκας έρχεται με τους πλέον δυο λανθασμένους τρόπους. Είτε απλώς αποδέχονται το ρόλο τους και παραδέχονται συνειδητά πως θέλουν να αντιμετωπιστούν ως αντικείμενα και βαφτίζουν τη συνειδητοποίηση «χειραφέτηση» (βλέπε «Sex and the city») είτε αντιμετωπίζουν κι αυτές τους άντρες ως αντικείμενα. Κι έτσι κάθε χρόνο καταφτάνουν στις παραλίες ολοένα και περισσότεροι αποτριχωμένοι τύποι με φουσκωμένα μπράτσα και κοιλιακούς σαν μπάρα σοκολάτας, που ενίοτε παίζουν ρακέτες σαν μαινόμενοι ταύροι δείχνοντας τα μούσκουλά τους. Αλλά έχω νέα και γι’ αυτούς: είτε το καταλαβαίνουν είτε όχι, οι γυναίκες τους βλέπουν ως αντικείμενα (ασχέτως τι ψέματα μπορεί να λένε όλοι στους εαυτούς τους). Κι επειδή έτσι όπως το είπα δεν ακούστηκε ο σεξισμός στην κατάλληλη ένταση, θα το αναπτύξω: Οι γυναίκες βλέπουν αυτούς τους άντρες ακριβώς όπως βλέπουν οι άντρες μια ξανθιά με ντεκολτέ μέχρι τον αφαλό και τακούνι δεκαπέντε πόντους, που πηγαίνει στα μπουζούκια κι όταν κάθεται, οριακά φαίνεται το εσώρουχό της. Οφθαλμός αντί οφθαλμού και η παράνοια συνεχίζεται…
