">
Της ΛΕΜΟΝΙΑΣ ΒΑΣΒΑΝΗ
“Για μένα το σινεμά είναι φως. Βασίζεται στο φως, στον ηλεκτρισμό”, είπε χθες από τη Θεσσαλονίκη ο Άκι Καουρισμάκι, στο έργο του οποίου το 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της πόλης μας πραγματοποιεί αφιέρωμα.
Ο Φινλανδός σκηνοθέτης δήλωσε υπέρμαχος του αναλογικού κινηματογράφου. “Εύχομαι καλή τύχη σε όσους θέλουν να ασχοληθούν με το ψηφιακό σινεμά, αλλά εγώ το βλέπω σαν να κάνεις βουτιά φορώντας μπότες. Και είμαι πια μεγάλος για να βουτάω φορώντας μπότες. Οι νέοι είναι νέοι και έχουν την ενέργεια για να το κάνουν ”, ανέφερε χαρακτηριστικά.
Μίλησε για τους ήρωες των φιλμ του που όπως είπε τους αντιμετωπίζει ισάξια, όμως πρόσθεσε πως στην πραγματικότητα οι γυναίκες είναι πιο δυνατές και έχουν λογική, ενώ οι άνδρες είναι παιδιά που ζουν για το σήμερα.
Έκανε λόγο και για την κινηματογραφική λέσχη η οποία στα 15 του χρόνια του πρόσφερε έναν διαφορετικό κόσμο ταινιών από αυτές που μέχρι τότε ήξερε. “Ήταν μια πραγματική επανάσταση που συνέβη στο μυαλό μου. Δεν ήξερα ότι το σινεμά μπορεί να είναι τόπος τέχνης. Το ντοκιμαντέρ Ο Νανούκ του Βορρά του Ρόμπερτ Φλάερτι και η ταινία Η χρυσή εποχή του Λουίς Μπουνιουέλ, ήταν αυτές που δημιούργησαν μια έκρηξη στο μυαλό μου. Τότε άρχισα το κάπνισμα ”, σημείωσε.
Και απαντώντας σε ερώτηση για την αρνητική στάση που διατηρεί απέναντι στις ταινίες του Χόλυγουντ είπε “Σας μοιάζω με ηλίθιο; Αυτές οι ταινίες είναι άχρηστες”.
Ανάβοντας ένα τσιγάρο, μιας και η έκκλησή του κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου για ηλεκτρονικό τσιγάρο δεν εκπληρώθηκε, ο φινλανδός δημιουργός του “Λιμανιού της Χάβρης” είπε πως το πρόβλημά του είναι η έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης. “Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, όπως όταν ήμουν νεότερος ”, πρόσθεσε .
Για τον Τύπο, τόνισε πως μπορεί να αλλάξει τον κόσμο με την αποκάλυψη της αλήθειας, όμως πρόσθεσε πως ο ίδιος με την επιλογή του να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο επέλεξε άλλον τρόπο να κάνει δημοσιογραφία.
“Μετά τη λάντζα, την πρώτη μου δουλειά, μπήκα στη δημοσιογραφία. Θαύμαζα τους δημοσιογράφους γιατί νόμιζα ότι κάποιος θα μπορεί να αλλάξει τον κόσμο λέγοντας την αλήθεια. Δυστυχώς, μετά δούλεψα στο χειρότερο περιοδικό που υπήρχε και έχασα κάθε τέτοια ψευδαίσθηση. Αργότερα έμαθα ότι υπάρχουν διαφορετικά είδη δημοσιογράφων, τα οποία δεν πρέπει να συγχέονται, ωστόσο ήδη μέχρι τότε είχα πλέον κάνει μια χειρότερη επιλογή επαγγέλματος, αυτή του κινηματογραφιστή».
Αναφερόμενος στην κρίση που αντιμετώπισε η χώρα του τα μέσα της δεκαετίας του '90 είπε πως ήταν πιο βαθιά και πιο έντονη από αυτήν που γνωρίζει τώρα η Ελλάδα. “Όταν πρωτοέγιναν όλα ήμουν στην Ουγγαρία και μέρα με τη μέρα η ισοτιμία του νομίσματος έπεφτε δραματικά. Το φινλανδικό μάρκο έπαψε να γίνεται δεκτό στο εξωτερικό, ο πληθωρισμός κάλπαζε. Στη Φινλανδία ο κόσμος πήγαινε στα μπαρ αλλά δεν είχε χρήματα για να πληρώσει το ποτό του. Και ξέρετε όταν ο κόσμος δεν αγοράζει ο καπιταλισμός πλήττεται, οι επιχειρήσεις πάσχουν. Η χώρα έφτασε στον πάτο και χρειάστηκαν πέντε χρόνια για να ανακάμψει”, τόνισε ο δημιουργός.
Για την κατάσταση που επικρατεί στην Ευρώπη και για το μέλλον γενικότερα δήλωσε ρεαλιστής και όχι πεσιμιστής. “Αν δεν υπάρχουν ψάρια στον ωκεανό δεν θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε κι εμείς”, είπε.
Τέλος απαντώτας σε ερώτηση για τις αμερικανικές εκλογές σημείωσε σαρκαστικά πως η εκλογή του Ομπάμα είναι “καλά νέα”. “Θα μπορούσαν να είναι χειρότερα τα πράγματα. Κανένας από τους προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών δεν έχει ροζ φτερά ούτε χέρια καθαρά, όμως ανάμεσα στις δύο επιλογές ο Ομπάμα ήταν η καλύτερη. Τώρα θα έχουμε τέσσερα χρόνια για να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη».
