">
Της ΛΕΜΟΝΙΑΣ ΒΑΣΒΑΝΗ
Εμπνέεται από τη ζωή και φτιάχνει ταινίες με στόχο να γεννά το διάλογο. Ο Κριστιάν Μουντζίου μίλησε χθες για το έργο του, για την τελευταία του ταινία με τίτλο “Πίσω από τους λόφους” που προβλήθηκε χθες βράδυ στο Ολύμπιον και θα παρουσιαστεί και την Παρασκευή 9/11 στις 20.15 στην αίθουσα Σταύρος Τορνές, αλλά και για το σινεμά.
Εξέφρασε την τιμή που νιώθει για το αφιέρωμα που πραγματοποιεί το φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στον ίδιο και είπε πως έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά του καθώς είναι το πρώτο Φεστιβάλ όπου το έργο του βραβεύτηκε από το κοινό.
“Στο σινεμά δεν πρέπει να λες μόνο μια ιστορία. Κάθε ταινία είναι το αποτέλεσμα μιας πολύ πιο περίπλοκης εσωτερικής διεργασίας. Κια κάθε φορά προσπαθώ να εμπνέομαι από τη ζωή, από την πραγματικότητα και όχι από άλλες ταινίες. Γιατί οι ταινίες απεικονίζουν μια ερμηνευμένη πραγματικότητα. Το “4 μήνες, 3 βδομάδες και 2 ημέρες” το έκανα αφού έγινα πατέρας. Τώρα στην τελευταία μου ταινία ασχολούμαι με το θέμα της θρησκείας γιατί θέλω να ξέρω τι να πω στα παιδιά μου για τη θρησκεία””, σημείωσε ο ρουμάνος σκηνοθέτης.
Παράλληλα ανέφερε ότι με τις ταινίες ίσως να μην μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο αλλά μπορούμε να κινητοποιήσουμε τον κόσμο να σκεφτεί τη θέση του πάνω σε κάποιες αξίες. Τουλάχιστον ο ίδιος αυτό προσπαθεί μέσα από το έργο του. Να κάνει τους θεατές να συζητήσουν μετά το πέρας της προβολής. Και τους αντιμετωπίζει πάντα ως ίσους προς ίσο, αρνούμενος να τους δώσει “μασημένη τροφή”. “Ο δημιουργός δεν πρέπει να προβάλλει υπερβολικά την άποψή του στις ταινίες. Το σημαντικό είναι να δώσεις την πληροφορία και να φτιάξεις την ατμόσφαιρα που θέλεις. Αν δίνεις από την αρχή τις απαντήσεις είναι καλύτερα να μην γυρίσεις την ταινία”, τόνισε.
Απαντώντας σε ερώτηση για την απήχηση του έργου του στη Ρουμανία είπε πως οι ταινίες του αγκαλιάστηκαν απο το κοινό, ειδικότερα από τη στιγμή που βραβεύτηκε στις Κάννες. “Ήταν όλοι περίεργοι να δουν το έργο μου”, σημείωσε ο δημιουργός. Και αν το 2007 οι αίθουσες ήταν λιγοστές και η προβολή ήταν περιορισμένη, σήμερα με τα μούλτιπλεξ οι κινηματογραφιστές της χώρας του πρέπει να κερδίσουν ένα άλλο στοίχημα: να διατηρήσουν στο πλευρό τους το κοινό, που θα επιλέγει τις ρουμάνικες ταινίες, αντί των εμπορικών αμερικάνικων που παίζονται συνήθως στους πολυκινηματογράφους.
Ο Μουντζίου αναφέρθηκε και στη θέση που έχουν οι γυναίκες στα έργα του. “Πάντα επιλέγω θέματα που αφορούν στη βία και την επιθετικότητα. Αρχίζω από το θέμα και μετά καταλήγω σε χαρακτήρες. Αλλά ίσως να επιλέγω γυναίκες γιατί είναι συχνότερα θύματα βίας καθώς είναι πιο εύθραυστες”.
