">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Ούτε μία, ούτε δύο, αλλά δεκατρείς ώρες (!) χρειάστηκαν ώστε να εμφανιστεί στο Κοινοβούλιο ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και ρίχνοντας ένα φάκελο σε μία κάλπη σφράγισε με τον πλέον εμβληματικό τρόπο όλη την ταπεινωτική, για το ίδιο το κοινοβούλιο, διαδικασία.
Όντας προκλητικά απών από όλη τη μαραθώνια συνεδρίαση, ο πρωθυπουργός υποβάθμισε την όλη διαδικασία σε μία εθιμοτυπική ψήφο εμπιστοσύνης σε κυβέρνηση πλειοψήφιας. Το έκανε αυτό, μάλιστα, σε μία περίοδο όπου περισσότερο από ποτέ άλλοτε, από την μεταπολίτευση και μετά, ο ελληνικός λαός είναι πεπεισμένος πως όλοι μα όλοι οι πολιτικοί των λεγόμενων μεγάλων κομμάτων είναι μπλεγμένοι σε υποθέσεις αντίστοιχες με την περιβόητη λίστα Λαγκάρντ.
Σε αυτό το κλίμα μίας πλήρους απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, η οποία μας οδηγεί και σε στρεβλά σκοτεινά μονοπάτια εσωστρέφειας, μισαλλοδοξίας και βεντετισμού, ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε να μην μας πει κουβέντα για μία λίστα που ήρθε σε CD έγινε USB, πήγε από γραφείο σε συρτάρι, άλλαξε ούτε ο θεός ξέρει πόσα χέρια και μορφές, αλλά ποτέ μα ποτέ δεν τέθηκε ζήτημα για τον έλεγχο και την είσπραξη τυχών διαφυγόντων φόρων.
Προτίμησε, αντιθέτως, να διασώσει τον αρχηγό του πρώην μεγάλου αντιπάλου της ΝΔ, καθώς σε διαφορετική περίπτωση γνώριζε πολύ καλά πως η κυβέρνησή του θα έπεφτε. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Ο πρωθυπουργός δεν ήταν διατεθειμένος να χάσει την εξουσία για την παραπομπή του Βενιζέλου ή οποιουδήποτε άλλου θα βρίσκονταν στη θέση του. Ακόμη περισσότερο, ο Β. Βενιζέλος θα συνεχίσει να είναι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, του δεύτερου σε ισχύ κόμματος του κυβερνητικού συνασπισμού, χάρη στον πρωθυπουργό.
Εξ ου και η διαδικασία στη βουλή εξελίχθηκε στη φαρσοκωμωδία που παρακολούθησε ο ελληνικός λαός, η οποία μονάχα καταβαράθρωσε το κύρος του κοινοβουλίου. Η επιθυμία των τριών κομμάτων της κυβέρνησης να ελέγξει το αποτέλεσμα ήταν τέτοια που μέσα από σύνθετα ψηφοδέλτια έστησε τέσσερις κάλπες, με τρεις προτάσεις η κάθε μία, δηλαδή τις επτά κάλπες (!) που ήθελε, ενώ στην ουσία επρόκειτο για μία καθόλα φανερή ψηφοφορία, η οποία επέβαλε το αναμενόμενο αποτέλεσμα.
Η ολοήμερη ένταση αποκλιμακώθηκε τη στιγμή που θα έπρεπε να είναι στην κόψη του ξυραφιού. Κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας, ακόμη και κατά τη διάρκεια της καταμέτρησης των ψήφων, το κυβερνητικό τρίο ήταν ήρεμο. Μετά από όλες τις διαβουλεύσεις, τις αλχημείες και τις ανατροπές, άλλωστε, η ψηφοφορία ήταν κάθε άλλο παρά μυστική. Πώς θα μπορούσαν, άλλωστε, να υπερασπίζονται το αδιάβλητο της ψήφου τέσσερις κάλπες που άφηναν έκθετους τους βουλευτές στις ορέξεις των Προέδρων τους που θα επέβαλαν με άνεση ποινή εξοστρακισμού από το εκάστοτε κόμμα.
Την ίδια στάση τήρησε την Πέμπτη και ο δεύτερος κυβερνητικός εταίρος του Β. Βενιζέλου. Ούτε ο Φώτης Κουβέλης θέλησε να πει κουβέντα για την υπόθεση, ενώ όλη η ΔΗΜΑΡ σαν εξωτερικός παρατηρητής κι όχι κομμάτι του σώματος της βουλής μίλησε την επόμενη μέρα για «θέατρο του παραλόγου», κατηγορώντας μόνο το ΣΥΡΙΖΑ για τις διαδικαστικές εμπλοκές και την έλλειψη συζήτησης επί της ουσίας. Θα μας τρελάνουν! Εντός της βουλής, ο αρχηγός της ΔΗΜΑΡ εκπροσωπεί τους ψηφοφόρους του με μία εκκωφαντική βουβαμάρα κι έπειτα κατηγορεί τους υπόλοιπους γιατί δεν άγγιξαν την ουσία. Απίστευτα πράγματα για ένα κόμμα που ο εκπρόσωπός του, Ν. Μπίστης, το πρωί της ίδιας μέρας έλεγε στην εκπομπή της Π. Τσαπανίδου πως η όλη υπόθεση θα ξεχαστεί σε τρεις μέρες.
