">
Δεν έχει μείνει ούτε μία, μα κυριολεκτικά ούτε μία, κοινωνική ομάδα που βγήκε στο δρόμο για να διαμαρτυρηθεί και να διεκδικήσει που να μην κατασυκοφαντήθηκε από την κυβέρνηση σε βαθμό πλήρους απαξίωσης
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Κοιμούνται ύπνο βαθύ όσοι θεωρούν πως τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων, από την επιστράτευση των εργαζομένων του μετρό μέχρι τις δηλώσεις του υπουργού Δημόσιας Τάξης Ν. Δένδια για τις σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με την τρομοκρατία, αφορούν μονάχα τη μάχη εντυπώσεων που δίνουν στα κανάλια οι εκάστοτε εκπρόσωποι, βουλευτές και μη, της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ. Τίποτε το «επικοινωνιακό», τίποτε το… μεταφορικό, δεν έχουν τα χαρακτηριστικά της διακυβέρνησης Α. Σαμαρά.
Αντιθέτως, έχουμε να κάνουμε με μία σαφή γειτνίαση με την αυταρχικότητα, η οποία δεν αφορά ούτε μόνο τους επιστρατευμένους απεργούς, ούτε μόνο την αξιωματική αντιπολίτευση. Για να τα πάρουμε με τη σειρά, ας ξεκινήσουμε από την πολεμική προς το ΣΥΡΙΖΑ. Όταν ο Ν. Δένδιας αρνείται ακόμη και να ανακαλέσει τη δήλωση περί «στροφής (του ΣΥΡΙΖΑ) προς τη νομιμότητα», με την οποία υπονοούσε συνδέσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης με την τρομοκρατία (!), δεν έχουμε να κάνουμε με μία εκστρατεία δυσφήμισης του ΣΥΡΙΖΑ. Μα, είμαστε τόσο κουτοί ώστε να μην μπορούμε να κάνουμε έστω και την παραμικρή λογική επαγωγή; Αν, σύμφωνα με τη δήλωση του Ν. Δένδια (που επαναλαμβάνουμε δεν πήρε πίσω), ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκτός νομιμότητας και τώρα κάνει στροφή προς τη νομιμότητα, όλες οι άλλες αριστερές δυνάμεις του τόπου αυτού (που στέκονται πιο… αριστερά από τον ΣΥΡΙΖΑ), τι στο διάολο είναι; Τρομοκράτες; Πάντως σίγουρα δεν είναι εντός νομιμότητας για όποιον θέλει να ακούσει και να πιστέψει τον Ν. Δένδια. Πώς είναι δυνατόν να αφορά μόνο το ΣΥΡΙΖΑ μία τέτοια κατηγορία που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια ενός κακοφτιαγμένου δίπολου;
Ο ίδιος άνθρωπος, ο Ν. Δένδιας, έφτασε στο σημείο να ζητά από τους δικαστές να τους ρίχνουν όλους στη φυλακή ασχέτως των στοιχείων που έχουν ή δεν έχουν στα χέρια τους! Στην ήδη γνωστή συνέντευξή του στην Καθημερινή κατηγόρησε τους δικαστές για «εθελοτυφλία» προς την τρομοκρατία αλλά και για «παραίτηση από την εφαρμογή του νόμου δια του εκφοβισμού των εντεταλμένων οργάνων της»! Δεν θα μείνουμε τόσο στα εθιμοτυπικά της διάκρισης των εξουσιών, καθώς είναι σαφές πως πάντοτε οι κυβερνήσεις προσπαθούν να προσεταιριστούν, το λιγότερο, τους δικαστές, των οποίων οι αποφάσεις επηρεάζουν τεράστια πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Θα εστιάσουμε στην αντίδραση της Ένωσης Δικαστών, η οποία απάντησε ως εξής: «Υπενθυμίζουμε ότι παρόμοιες δηλώσεις και παρεμβάσεις στο έργο της Δικαιοσύνης, προκαλούν κλονισμό της εμπιστοσύνης των πολιτών προς την ανεξαρτησία των Δικαστικών Λειτουργών και αποτελούν πλήγματα στο Κράτος Δικαίου και στην ομαλή λειτουργία του Δημοκρατικού Πολιτεύματος»! Ανοιχτά και χωρίς περιστροφές οι δικαστές έθεσαν θέμα Δημοκρατίας! Πάλι, όμως, μύτη δεν άνοιξε.
Φτάνουμε έτσι και στην επιστράτευση και ξεπερνώντας πλήρως το ίδιο το σκληρό αυτό μέτρο -το οποίο κάθε φορά επανέρχεται στην επικαιρότητα όταν το χρησιμοποιεί κάποια κυβέρνηση και μετά το… ξεχνάμε πολύ βολικά ώστε να ξαναχρησιμοποιηθεί όταν χρειαστεί- το εντυπωσιακό είναι πως δεν έχει μείνει ούτε μία, μα κυριολεκτικά ούτε μία, κοινωνική ομάδα που βγήκε στο δρόμο για να διαμαρτυρηθεί και να διεκδικήσει, που να μην κατασυκοφαντήθηκε από την κυβέρνηση σε βαθμό πλήρους απαξίωσης. Τα πολιτικά νήπια, οι οπαδοί και χειροκροτητές που τώρα οργιάζουν επιχαίροντας για το δόγμα της πυγμής του Α. Σαμαρά δεν έχουν καταλάβει πως το πρόσταγμα του πρωθυπουργού είναι καθολικό και δεν αφορά κάποιους μηχανοδηγούς στα ΜΜΜ της Αθήνας. Την ίδια μοίρα θα έχουν και οι αγρότες που βγήκαν χθες με τα τρακτέρ, παρότι η σχέση τους με τη ΝΔ είναι πολύ πιο συγγενική απ’ ό,τι αυτή των εργαζομένων στα ΜΜΜ. Η κυβέρνηση δεν πρόκειται να σταματήσει αν δεν χρειαστεί να σταματήσει. Ο Α. Σαμαράς θέλει να καθυποτάξει όλα τα κομμάτια της κοινωνίας για τον απλούστατο λόγο πως όλη η κοινωνία πλήττεται από την πολιτική της κυβέρνησής του. Και δεν θα σταματήσει αν δεν βρει απέναντί του όχι αυτό το κατακερματισμένο ορυμαγδό που υπάρχει τώρα, αλλά μία μεγάλη συστράτευση με καθολικά αιτήματα.
Μέσα σ’ όλα αυτά το θέμα που φυσιολογικά θα έπρεπε να απασχολεί νυχθημερόν την όποια ελληνική κυβέρνησά μας μεταφέρθηκε σαν να είμαστε εξωτερικοί παρατηρητές. Με τίτλο «Λιτότητα: Έχουμε κάνει λάθος εφ’ όλης της ύλης», το εβδομαδιαίο περιοδικό «Μarianne» δημοσίευσε την περασμένη εβδομάδα μεγάλο αφιέρωμα στο «απίστευτο λάθος των ειδικών του ΔΝΤ», όπως γράφει. «Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη της μεγάλης κρίσης που κλυδωνίζει τις δυτικές οικονομίες, ένας από τους σημαντικότερους ειδικούς οικονομολόγους του πλανήτη, ο Ολιβιέ Μπλανσάρ, διευθυντής του ερευνητικού τμήματος του ΔΝΤ, έδωσε στη δημοσιότητα μια μελέτη στην οποία ομολογεί ότι το ΔΝΤ και μαζί του το σύνολο των Ευρωπαίων ηγετών, των υπουργών οικονομίας, της Κομισιόν και της ΕΚΤ, έκαναν σοβαρό λάθος στους υπολογισμούς τους. Υποτίμησαν τις καταστροφικές συνέπειες των πολιτικών λιτότητας που επέβαλαν στα υπερχρεωμένα κράτη». «Πρόκειται για την απίστευτη ομολογία!», γράφει το περιοδικό. Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει την ίδια γνώμη, καθώς μέχρι τώρα δεν έχουν πει κουβέντα για το ζήτημα…
