">
Του Σωτήρη Μπαμπατζιμόπουλου
Δεν είμαι απ’ αυτούς που υποστηρίζουν πως οι ηλικιωμένοι πρέπει να αντιμετωπίζονται ως γκουρού σοφίας και τιμιότητας. Ένας ογδοντάρης μπορεί να έχει λερώσει τόσο πολύ τη φωλιά του (και κατά πάσα πιθανότητα το έχει κάνει) που μπορεί να μην είναι ούτε για φτύσιμο. Η ηλικιακή ιεραρχία είναι κατάλοιπο στρατιωτικής νοοτροπίας και η σοφία δεν έρχεται πάντα με τα χρόνια. Τα χρόνια μπορεί να σε κάνουν απλώς πιο ξεροκέφαλο, εγωιστή, απαξιωτικό και ταμπουρωμένο σε δόγματα προσπαθώντας να δικαιολογήσεις τις λάθος αποφάσεις της ζωής σου. Όταν όμως τα χρόνια περνούν και καταλήγεις να συγκαταλέγεσαι στους ηλικιωμένους ανθρώπους, έχεις μια ιδιαιτερότητα που αξίζει το σεβασμό όλων: βρίσκεσαι σε συνεχή συνδιαλλαγή με το θάνατο.
Οι μέρες μπροστά είναι λιγότερες από τις μέρες πίσω. Ο θάνατος αποτελεί πλέον μια βαριά σκιά και σε ωθεί ψυχολογικά στη νοσταλγία, την αναπόληση, τη μετάνοια και σε αναγκάζει να έρθεις αντιμέτωπο με τη δημοκρατικότερη πανανθρώπινη βεβαιότητα, αυτή του τέλους. Η φθορά είναι εμφανής στο σώμα και στο μυαλό και η αντιμετώπιση της φθοράς θέλει ψυχικά αποθέματα, συμπαράσταση και νοοτροπία θετικού ανθρώπου που αγαπάει τη ζωή. Η κρυφή επιθυμία όλων είναι να τους βρει ο θάνατος με αξιοπρέπεια. Η αξιοπρέπεια στο θάνατο αποτελεί τη σημαντικότερη ανθρώπινη αξία και η έμφαση που δείχνει ο πολιτισμός μιας χώρας σ’ αυτήν την αξία, ορίζει και την ποιότητά του.
Είναι προφανές, πλέον, πως οι μάσκες έχουν πέσει, και η περίφημη χώρα μας, γενέτειρα ενός περίφημου πολιτισμού (όπως αρέσκονται να επαναλαμβάνουν όλοι οι Έλληνες μπαμπουίνοι) απαρτίζεται από χιμπατζήδες που κυβερνούνται από εξελιγμένα μοντέλα χιμπατζήδων, οι οποίοι έχουν βελτιωμένη άρθρωση κι εκφορά λόγου, αλλά στην καρδιά και στην ψυχή παραμένουν χιμπατζήδες. Και προφανώς χρησιμοποιώ τους χιμπατζήδες ως μια μεταφορά, διότι στην πραγματικότητα τα κίνητρα των ζώων είναι πάντα ευγενή. Κανένα ζώο δεν είναι λαμόγιο, καιροσκόπος, ψεύτης και υποκριτής. Τέλος πάντων, ο τρόπος με τον οποίο όλα τα μέτρα των προηγμένων χιμπατζήδων στοχοποιούν τους συνταξιούχους είναι τουλάχιστον εμετικός.
Δεν με νοιάζει αν ο άλλος δούλεψε όσο έπρεπε ή λιγότερο, αν είχε μέσο όταν βρήκε τη δουλειά πριν σαράντα χρόνια, αν πλήρωνε ή όχι τις εισφορές του, αν έκλεβε ή αν ήταν ο τιμιότερος άνθρωπος του πλανήτη. Όταν είσαι ογδόντα χρονών, η σύνταξη και η αξιοπρέπειά σου είναι αναφαίρετα δικαιώματα. Η ποιότητά ζωής σου δεν νοείται να συρρικνώνεται και να εκμηδενίζεται, αλλά τέτοιοι ρομαντικοί δονκιχωτισμοί δεν συγκινούν κανένα παχύδερμο. Το μακελειό των συντάξεων προκαλεί τρόμο. Η κατώτερη σύνταξη για τους ανασφάλιστους βρίσκεται στα 360 ευρώ και συζητείται να φτάσει τα 330 ευρώ, ενώ οι «μεγαλύτερες» συντάξεις έχουν κουρευτεί (και συνεχίζουν να κουρεύονται) σε τέτοιο βαθμό που αν οι συνταξιούχοι δεν έχουν δικό τους σπίτι και κάποιο παιδί να τους δίνει χαρτζιλίκι, θα πρέπει μάλλον να πάρουν φόρα και να πηδήξουν από κάπου ψηλά. Είναι εκατό φορές προτιμότερο οι ευτραφείς και ανέραστοι εξελιγμένοι χιμπατζήδες να θεσπίσουν ένα εκτελεστικό απόσπασμα στο οποίο θα μπορείς να απευθύνεσαι εθελοντικά για να τελειώσεις τη ζωή σου μ’ έναν κομψό τρόπο, παρά να σε ωθούν στον εξευτελισμό και τη μιζέρια, την κατάθλιψη και τον παραγκωνισμό.
Γενοκτονία δεν σημαίνει μονάχα «σφάζω με σπαθί», «καίω σε φούρνους». Γενοκτονία σημαίνει «σε εξαφανίζω, σε εκμηδενίζω, σε κάνω ό,τι θέλω, σου αφαιρώ τα πάντα, σε γαμάω, γιατί δεν έχεις φωνή, θα πεθάνεις και δεν μου καίγεται καρφί (εκτός αν είσαι η μάνα μου…)».
