">
Τελικά λεφτά δεν υπήρχαν. Τα 600 δισεκατομμύρια ήταν μια μούφα. Μα υπήρχε περίπτωση να μην ήταν; Υπήρχε περίπτωση να έβοσκε κάπου σε μια καναδέζικη τράπεζα ένα ποσό 60 φορές μεγαλύτερο από τα επερχόμενα μέτρα αφαίμαξης; Κι όμως, ακόμα κι αυτοί που δέχονταν το παράλογο της υπόθεσης, άφηναν κάπου ένα παραθυράκι αμφιβολίας. Γι’ αυτό άλλωστε φτάσαμε στο σημείο η κατά τ’ άλλα αναξιόπιστη κυβέρνηση να διερευνήσει το θέμα. «Ναι, εντάξει, μάλλον απατεώνες είναι αυτοί που τάζουν λαγούς με πετραχήλια, αλλά μπας και…; Μήπως υπάρχει μια στο εκατομμύριο να…;» Μπας και κουραφέξαλα. Η πιθανότητα «μια στο εκατομμύριο» μας έχει τινάξει στον αέρα.
Οι πολίτες της χώρας που ιστορικά και φιλοσοφικά ανέπτυξε τη λογική της επιχειρηματολογίας, της ρητορικής και των επαγωγικών μεθόδων είναι τίγκα στη δεισιδαιμονία και την προκατάληψη, παθιάζονται με ειδήσεις χειρότερες και από ράδιο αρβύλα, τρελαίνονται με θεωρίες συνωμοσίας και βαθιά μέσα τους πιστεύουν πως υπάρχει κάποιο σκοτεινό σχέδιο εξόντωσης της χώρας μας, διότι είμαστε οι πιο έξυπνοι, βρισκόμαστε στο πιο στρατηγικό σημείο του σύμπαντος, έχουμε την περισσότερη φυσική ομορφιά από κάθε γωνιά του πλανήτη και όλοι μας ζηλεύουν. Γιατί όλοι είναι κακιασμένοι. Και κομπλεξικοί. Γιατί όταν εμείς κάναμε παρθενώνες, αυτοί τρώγανε μπανάνες στα δέντρα. Ο επόμενος που θα πει αυτήν την ανοησία, θα έρεπε να έχει την ευθιξία να το βουλώσει και να μην ξαναμιλήσει. Αλλά κάτι τέτοιο είναι αδύνατο στη χώρα της γλωσσοκοπάνας, εκεί που όλοι ξέρουν τα πάντα για τα πάντα, και βαφτίζουν την ημιμάθεια «άποψη» ή στην καλύτερη περίπτωση «θεωρία».
Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να νιώθουμε ότι όλοι μας χρωστάνε ή ότι θα σωθούμε από σέκτες δωδεκαθεϊστών. Ας ξυπνήσουμε όλοι μαζί ένα πρωί κι ας επαναλάβουμε μερικά πράγματα, αυτονόητα σύμφωνα με τη λογική, δυστυχώς όχι αυτονόητα σύμφωνα με τον τυφλό εθνικισμό, τη μεγάλη ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας και τα παραμύθια της Χαλιμάς που λατρεύουμε να αναπαράγουμε: ΔΕΝ θα πάρουμε αποζημίωση από τους Γερμανούς για το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ό,τι ήταν να δοθεί, δόθηκε. Δυστυχώς ή ευτυχώς η Γερμανία πλέον δεν χρωστάει σε κανέναν κι όλοι της χρωστάνε. ΔΕΝ θα πάρουμε πίσω την Πόλη. Ποτέ δεν θα την πάρουμε. Δεν είναι πλέον ελληνική. Είναι μια πόλη 15 (τουλάχιστον) εκατομμυρίων ανθρώπων και ο ελληνικός πληθυσμός είναι πολύ λιγότερος από το 1%.
Αλλά ναι, λεφτά υπήρχαν. Όταν για είκοσι χρόνια έπεφταν μαζικά ευρωπαϊκά κονδύλια ανάπτυξης, αντί να χρησιμοποιηθούν με μακροπρόθεσμο ορίζοντα, γίνανε βίλες, αυτοκίνητα, μίζες και χιλιάδες συμβασιούχοι σε εικονικές ή τελείως αχρείαστες θέσεις. Οι βλάκες μας πληρώνουν για να τρώμε, σκεφτόμασταν. Ακόμα στα δέντρα ζούνε και τρώνε μπανάνες, αλλά εμείς είμαστε αλεπούδες…
Και λεφτά υπάρχουν ακόμα. Όχι 600 δισεκατομμύρια, αλλά υπάρχουν. Αρκετά ώστε να ανασάνει η εργατική τάξη, να μην αγγιχτούν τα επιδόματα ανεργίας, να μην αυτοκτονήσουν οι συνταξιούχοι και να μην αρχίσουν τα αντικαταθλιπτικά όλοι όσοι είναι μεταξύ 25 και 40 ετών. Μόνο που αυτά τα λεφτά βρίσκονται σε μέρη που δεν αγγίζονται, διότι η πικρή ιστορική αλήθεια είναι πως τις περισσότερες φορές το βάρος μιας φωνής είναι ίσο με το βάρος του χρυσού που αντιπροσωπεύει. Και πλέον το άθροισμα του χρυσού της μεγάλης μάζας του ελληνικού λαού υπολείπεται κατά πολύ του χρυσού της μικρής μειοψηφίας. Η ψαλίδα μεγάλωσε. Και η ψαλίδα μεγαλώνει. Και θα μεγαλώνει.
Διότι η κυβέρνηση είναι ανεπαρκής και υπήρξε ανέκαθεν ανεπαρκής, διότι οι πολιτικοί δεν είναι αδιάφθοροι, διότι το ντόμινο της διαφθοράς τους παίρνει όλους μπάλα, αλλά αυτοί που την πληρώνουν είναι πάντα αυτοί που έκλεψαν λιγότερο. Διότι ως γνωστόν, στο δυτικό κόσμο αφθονίας κι εξαθλίωσης, αν κλέψεις 10 ευρώ μπαίνεις φυλακή, αλλά αν κλέψεις εκατό εκατομμύρια είσαι πρώτα απ’ όλα μάγκας και ύστερα ευυπόληπτος πολίτης.
