">
τίτλος; Είμαι το νούμερο τέσσερα
Γράφει ο Γιώργος Παπαδημητρίου
Αξιολόγηση *1/2
Σκηνοθεσία: Ντ. Τζ. Καρούζο
Παίζουν: Άλεξ Πέτυφερ, Τίμοθι Όλιφαντ, Νταϊάνα Άγκρον, Τερέζα Πάλμερ.
Διάρκεια: 109’
Προβάλλεται: Odeon Πλατεία τηλ.2310-290290 αιθ 3, Village Mediterranean Cosmos τηλ.2310-499999, 801 1009191 αιθ 5, Ster City Gate τηλ.801-8017837 αιθ 7, Ster Μακεδονία τηλ.801 801 7837 αίθουσες 1 &3
Μετά τη σαρωτική εισπρακτική επιτυχία του πρόσφατου «Twilight» ήταν ζήτημα χρόνου να κάνουν την εμφάνισή τους διάφοροι κινηματογραφικοί επίγονοι, με σκοπό να διεκδικήσουν το μερίδιο τους στο συγκεκριμένο ολόφρεσκο κομμάτι της αγοράς. Καθ’ όπως φαίνεται, το αμερικάνικο νεανικό κοινό για λίγο καιρό ακόμη θα επιζητά εναγωνίως έρωτες βγαλμένους από τη σχολική καθημερινότητα με τη μόνη διαφορά πως οι πρωταγωνιστές του θα έχουν μία ολίγον πιο «εξωτική» καταγωγή και προέλευση. Στην περίπτωσή μας, αφήνουμε για λίγο τις εφηβικές ανησυχίες βαμπίρ, λυκανθρώπων, μαθητευόμενων μάγων και λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων για να καταπιαστούμε με δύο εξωγήινες φυλές, τους κατοίκους του πλανήτη Λοριέν και τους Μογκαντόριανς, οι οποίοι θα λύσουν τις διαφορές τους στο ουδέτερο γήπεδο της Γης.
Η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο των Τζέιμς Φρέι και Τζόμπι Χιουζ, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως η κινηματογραφική του μεταφορά είχε δρομολογηθεί προτού καν αυτό εκδοθεί. Αν αναζητήσουμε κάποιον κοινό τόπο μεταξύ του σκηνοθέτη Ντ. Τζ. Καρούζο και των σεναριογράφων Άλφρεντ Γκαφ και Μάιλς Μίλαρ, θα καταλήξουμε στην τηλεοπτική σειρά «Smallville», η οποία εστίαζε στα εφηβικά χρόνια του Superman. Δεν απαιτείται επομένως οργιώδης φαντασία για να προβλέψει κανείς τον πυρήνα της ιστορίας μας. Ένας ήρωας σε τρυφερή ηλικία και με υπερφυσικές ιδιότητες, ο οποίος έχει τους (πολύ καλούς) λόγους του για να είναι κρυψίνους. Τι λαχταρά όμως ο μικρός μας υπερήρωας; Ακριβώς αυτά που ποθούν και οι κινηματογραφικοί τους συνομήλικοι, δηλαδή μία Prom Queen. Στο δρόμο του θα συναντήσει τα συνηθισμένα εμπόδια, με πρώτο και καλύτερο τον αντίζηλο - αγροίκο που παίζει American Football. (Είναι η μοίρα των quarterbacks στο αμερικάνικο εμπορικό σινεμά. Είτε κακομαθημένα παλιόπαιδα είτε τίμια παλικάρια που κυνηγούν το όνειρο παρά την ταπεινή τους καταγωγή. Δεν υπάρχει τίποτα το ενδιάμεσο.)
Όλο αυτό το κυνήγι της «φυσιολογικότητας» όμως, αποστερεί από το φιλμ το μόνο χάρισμα που διεκδικεί, το μόνο αποκούμπι στο οποίο μπορεί να προσμένει, την καταιγιστική κλιμάκωση της έντασης, ακόμη και με όρους αφόρητα συμβατικούς. Η αίσθηση της απειλής και της προσμονής της σύγκρουσης ξεθωριάζει υπέρμετρα καθώς παρακολουθούμε τα προβλήματα της εφηβικής καθημερινότητας. Οι «κακοί» της υπόθεσης δεν μας προκαλούν κάποια ιδιαίτερη ανατριχίλα, ενώ και το εν τέλει αναπόφευκτο ξέσπασμα της δράσης μοιάζει όχι ακριβώς βαρετό, αλλά σίγουρα κάπως ξεκούρδιστο και ασυγχρόνιστο. Στα θετικά σημεία οφείλουμε να καταλογίσουμε τη συνετή χρήση των ειδικών εφέ, των οποίων η κατάχρηση αποφεύγεται, ενώ επιζητάται μία κάποιου είδους λειτουργικότητα. Ο πήχης των προσδοκιών ήταν εξαρχής χαμηλός, απλώς ένα-δυο ζητούμενα είναι εκ των ων ουκ άνευ. Ακόμη και μία τόσο χονδροειδώς στοχευμένη εμπορική ταινία οφείλει να τιμήσει το genre της και να διαθέτει ένα μίνιμουμ (επιστημονικής) φαντασίας.
τίτλος; Babies
Γράφει ο Σωτήρης Μπαμπατζιμόπουλος
Αξιολόγηση: ***
Σκηνοθεσία: Τομάς Μπαλμέ
Διάρκεια: 79΄
Προβάλλεται: στο Βακούρα 2 τηλ 2310 233665
Μωρά. Μικρά ανθρωπάκια που ξεβολεύονται από την υγρή ζεστασιά της μήτρας και προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Πιάνουν τα πάντα, βάζουν όλο το σύμπαν στο στόμα τους, παίζουν, γελάνε και κλαίνε ασταμάτητα. Διότι θέλουν, αλλά δεν ξέρουν πώς να το δείξουν. Τέσσερα μωρά γεννιούνται και μεγαλώνουν σε τελείως διαφορετικές συνθήκες, σε περιβάλλοντα διαμετρικά αντίθετα. Ναμίμπια, Ιαπωνία, Μογγολία και Η.Π.Α.. Η κάμερα καταγράφει τις κινήσεις, τις γκριμάτσες, τα παιχνίδια τεσσάρων μωρών από τη γέννησή τους μέχρι περίπου ένα χρόνο μετά. Αυτά είναι οι πρωταγωνιστές κι όχι οι μεγάλοι και ο κόσμος τους. Αυτοί δεν χρειάζονται, είναι περιττοί. Απλώς κάνουν μικρά, συμπληρωματικά και αναγκαία περάσματα είτε μέσω κοντινών πλάνων στα χέρια και στα πόδια τους, είτε μέσω των φουσκωμένων από γάλα μαστούς. Οι πολιτισμικές διαφορές χαώδεις. Η ουσία στη βάση της αναλλοίωτη. Η σημασία της υγιεινής, για παράδειγμα. Στο Σαν Φρανσίσκο ο πατέρας μπαίνει στη ντουζιέρα με το μωρό, στην Ιαπωνία η μάνα πιτσιλάει με το γάλα του μαστού της το πρόσωπο του μωρού πριν το καθαρίσει μ’ ένα μαντίλι και η μάνα στη Ναμίμπια καθαρίζει με το στόμα της τις τσίμπλες από τα μάτια του βρέφους. Ο γάλλος σκηνοθέτης αποφεύγει φαινομενικά να ασκήσει κριτική σε πολιτισμικές συμπεριφορές ή νοοτροπίες και ρίχνει όλο το βάρος στο πώς τα μωρά περνάνε υπέροχα όπου κι αν βρίσκονται ανακαλύπτοντας με τρόπο μαγικό τον περίγυρό τους. Κι όμως, το ανθρωπιστικό μήνυμα είναι σαφές. Ένα παιδί δεν χρειάζεται παρά μια πέτρα για να περάσει τέλεια και λίγη σημασία έχει το σπιτικό τζακούζι της αστής οικογένειας. Όταν δε οι αμερικανοί γονείς με τα μωρά τους συναθροίζονται σε κάτι που μοιάζει με εύπεπτη παραλλαγή γιόγκα για πουριτανούς και επαναλαμβάνουν μιμούμενοι κάποια λευκή εκδοχή ενός αφρικανικού τελετουργικού: «η γη είναι η μητέρα μας και θα μας φροντίσει», δεν μπορεί παρά να φαντάζει κακόγουστο αστείο. Δίχως σχεδόν διαλόγους και με διακριτική, έστω λίγο γλυκανάλατη μουσική επένδυση, το τελικό αποτέλεσμα είναι γοητευτικό. Αν μάλιστα σας αρέσουν και τα ζώα, θα λάβετε έξτρα απόλαυση από τις χαριτωμένες σκηνές στις οποίες ζώα και μωρά παλεύουν να συνυπάρξουν σε αρμονία. Κι εγώ, θυμάμαι, κάποτε έφτιαχνα νησιά από χόρτα στα οποία ζούσαν μυρμήγκια ναυαγοί. Ακόμα μ’ αρέσουν τα μυρμήγκια, αλλά προσπαθώ να μην τα σκοτώνω... Αν για κάποιο λόγο βρεθείτε στη σκοτεινή αίθουσα, ο χρόνος σας θα περάσει εύκολα. Διότι κι εσείς κάποτε υπήρξατε μηδαμινοί, χαμένοι σ’ έναν υπερμεγέθη κόσμο και μπουσουλούσατε σε χώματα και λάσπες ψάχνοντας ένας θεός ξέρει τι.
