">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Η ηγέτιδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Γερμανία, βρίσκεται σε κομβικό σημείο. Εντός της Μπούντεσταγκ η πλειοψηφία υπέρ του μηχανισμού στήριξης EFSF ήταν συντριπτική, ενώ εκτός του κοινοβουλίου η εφημερίδα Σπίγκελ υπέγραφε κάτι πρωτάκουστο για γερμανικό τύπο. Μας βροντοφώναζε πως το ευρώ είναι το πιο επικίνδυνο νόμισμα στον κόσμο. Ίσως να μην είναι παρακινδυνευμένο να πούμε πως η Ευρώπη, μέσα από την συστημική κρίση που βιώνουμε, φαίνεται να χάνει το ιδεολογικό της περίβλημα. Η ουσία της γίνεται ολοένα και πιο διάτρητη, χωρίς αυτό να σημαίνει πως η ανατροπή των δομικών ανισοτήτων και της θεσμικής κυριαρχίας της ΕΕ είναι εν κινδύνω.
Ίσως όμως να μην είναι παρακινδυνευμένο να πούμε πως η Ευρώπη των τελευταίων δεκαετιών γίνεται γρήγορα γρήγορα παρελθόν. Ανταλλάσσεται με μια πιο σφοδρή εποχή ανισοτήτων και έναν κυκεώνα αλλαγών και αβεβαιότητας που θυμίζει, από όλες τις απόψεις, το διαρκώς εναλλασσόμενο (και αενάως έμπροσθεν μας) φορολογικό σχέδιο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Το μεγαλύτερο λάθος όμως εντός μιας τέτοιας κατάστασης είναι να απομονώνουμε γεγονότα και καταστάσεις, όταν στην ουσία τους είναι το ένα και το αυτό. Οι ηγεμονίες προασπίζουν τα συμφέροντά τους ανά τον κόσμο, με τον ίδιο τρόπο τόσο στην Ελλάδα, την Ισπανία, αλλά και το μακρινό (σαν καθεστώς) Μπαχρέιν.
Η ιστορία είναι γνωστή. Μετά την πτώση του Χόσνι Μουμπάρακ στην Αίγυπτο, ο επί 30 συναπτά έτη σύμμαχος των ΗΠΑ, έγινε «δικτάτορας που τον έδιωξε ο λαός». Την ίδια στιγμή όμως οι ΗΠΑ δεν έχουν τίποτα να πουν για την Σαουδική Αραβία, το πιο σκληρό θεοκρατικό καθεστώς. Δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ βέβαια. Στις 10 Ιουλίου, η Γερμανία πούλησε 200 υπερσύγχρονα τανκ στη Σαουδική Αραβία και όταν η Μέρκελ συνάντησε την αντίδραση αντιπολίτευσης και διαδηλωτών δήλωσε αποστομωτικά πως με αυτό τον τρόπο η χώρα της «συμβάλει για να συνεχιστεί η υποστήριξη στην ανάπτυξη της δημοκρατίας στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή».
Τι είχε κάνει προηγουμένως η Σαουδική Αραβία για τη «δημοκρατία». Απλώς, είχε εκτελέσει την πρώτη δυτική επέμβαση εναντίον της αραβικής άνοιξης, στο γειτονικό της Μπαχρέιν. Ήταν 16 Μαρτίου όταν ο βασιλιάς Αμπντάλα αποφάσισε να στηρίξει τον ομόλογό του στο Βασίλειο των Δυο Θαλασσών. 1.000 άνδρες από τη Σαουδική Αραβία και άλλοι 500 από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ήταν αρκετοί για μια από τις μικρότερες χώρες του Περσικού Κόλπου.
Στο Μπαχρέιν η τραγωδία συνεχίζεται. Χθες δικαστήριο καταδίκασε 20 γιατρούς και νοσηλευτές για «συνωμοσία ανατροπής της κυβέρνησης, επειδή προσέφεραν τις πρώτες βοήθειες σε διαδηλωτές. Οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης από πέντε έως 15 έτη, ενώ τους καταλογίστηκε «βίαιη κατάληψη ενός νοσοκομείου, διασπορά ψευδών ειδήσεων, άρνηση να παράσχουν φροντίδα, πρόκληση μίσους εναντίον της μοναρχίας και εκκλήσεις να ανατραπεί».
Η Independent στις 23 Απριλίου είχε αποκαλύψει τον «εκφοβισμό και τις συλλήψεις γιατρών που νοσηλεύουν τους τραυματίες φιλοδημοκρατικούς διαδηλωτές», αλλά και τις συνθήκες που επικρατούν στο μεγαλύτερο κρατικό νοσοκομείο της χώρας (το Salmaniya Medical Complex). Πηγή της βρετανικής εφημερίδας είναι ένας εκ των γιατρών του συγκεκριμένου νοσοκομείου, ο οποίος με μια σειρά από email προσπαθεί να αποδώσει τη διαρκή καταστολή που υφίστανται τόσο οι ίδιοι οι διαδηλωτές, όσο και το ίδιο το κρατικό σύστημα υγείας εν συνόλω. Και οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι διέψευσαν επανειλημμένα τις κατηγορίες, λέγοντας ότι κατασκευάστηκαν από τις Αρχές με σκοπό να τιμωρηθεί το ιατρικό προσωπικό που φρόντιζε ανθρώπους που έλαβαν μέρος στις αντικαθεστωτικές κινητοποιήσεις.
Την ίδια ώρα που μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων στο Μπαχρέιν αγωνιζόταν, Ευρώπη και οι ΗΠΑ τους γύρισαν την πλάτη πανηγυρίζοντας για τη συνειδητοποίηση της Αιγύπτου, της Τυνησίας και της Λιβύης. Έτσι και τώρα, ενώ μόλις χθες γιατροί καταδικάστηκαν επειδή προσπάθησαν να κάνουν τη δουλειά τους, η Γερμανική κυβέρνηση διαμαρτυρήθηκε σθεναρά κατά της πιθανής καταδίκης σε θάνατο ενός χριστιανού πάστορα στο Ιράν. Την ίδια ώρα οι ΗΠΑ, μέσω της Χ. Κλίντον, έλεγαν στην Αίγυπτο πως πρέπει να στηρίξει την ανανέωση της «ειρηνευτικής διαδικασίας για το Παλαιστινιακό». Καταστάσεις, όπως του Μπαχρέιν, που μας φαίνονται μακρινές, σαν σε μια άλλη εποχή, όμως τελικά είναι απειλητικά κοντά μας.
