Ο σκύλος και το πιάτο
Ο Γιώργης ζει σε ένα χωριό και αποφασίζει να βάλει δορυφορικό πιάτο. Κατεβαίνει στην πόλη, το αγοράζει και επιστρέφει στο χωριό. Το εγκαθιστά στην ταράτσα του, αλλά σκέφτεται: «Πωπώ, αν μάθουν στο χωριό ότι πιάνω δορυφορική τηλεόραση θα έρχονται συνέχεια να βλέπουν σπίτι μου και θα με πρήξουν. Καλύτερα να κάνω ένα τοιχάκι γύρω του, για να μη βλέπουν τι υπάρχει στην ταράτσα μου».
Χτίζει λοιπόν το τοιχάκι. Την άλλη μέρα περνά ένας χωριανός, βλέπει το τοιχάκι και ρωτάει:
-Ρε Γιώργη, τι είναι αυτό το τοιχάκι που έχεις βάλει στην ταράτσα σου;
-Α, αγόρασα ένα σκύλο, αλλά επειδή είναι πολύ μεγάλος και άγριος τον έχω περιφράξει για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο.
Φεύγει ο χωριάτης, το λέει στους συγχωριανούς του και θέλουν όλοι να δουν τον σκύλο. Μία μέρα ο Γιώργης κατεβαίνει και πάλι στην πόλη, πάνε οι χωριανοί, και ανεβαίνει ένας στην ταράτσα να δει τι έχει τελικά αυτό το τοιχάκι από μέσα. Ρίχνει αυτός μία ματιά και κατεβαίνει τρέχοντας.
-Τι έγινε ρε; Τι είδες; Τι έχει μέσα το τοιχάκι; τον ρωτούν οι συγχωριανοί του.
-Τι να σας πω ρε παιδιά! Πρέπει να είναι τεράστιος. Δεν ήταν ο σκύλος μέσα, αλλά είδα το πιάτο που τρώει!...
«Το ότι ένας θρήσκος είναι πιο ευτυχισμένος από έναν σκεπτικιστή δε λέει τίποτα παραπάνω από το ότι ένας μεθυσμένος είναι πιο ευτυχισμένος από έναν νηφάλιο».
George Bernard Shaw
