">
Του Σωτήρη Μπαμπατζιμόπουλου
Η Μπαρτσελόνα έχασε από τη Ρεάλ Μαδρίτης το Σάββατο μες στη Βαρκελώνη. Έχασε το ισπανικό πρωτάθλημα, λοιπόν, έχασε και από την Τσέλσι στο Λονδίνο για τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ και σήμερα θα πρέπει να ανατρέψει το εις βάρος της 1-0 του πρώτου παιχνιδιού με το ηθικό στα τάρταρα. Οι οπαδοί της καταλανικής ομάδας βλέπουν ήδη εφιάλτες. Λογικό. Είναι συναισθηματικά εμπλεκόμενοι και οποιοδήποτε στραβοπάτημα της αγαπημένης ομάδας τους, είναι γι’ αυτούς προσωπική ήττα. Ήδη, όμως, οι περισσότεροι ποδοσφαιρόφιλοι, δημοσιογράφοι ή απλώς άσχετοι με το θέμα, απολαμβάνουν χαιρέκακα αυτό που οι ίδιοι βλέπουν ως πτώση της φανταστικής ομάδας. Ναι, επιτέλους όλοι όσοι απολάμβαναν το ποδόσφαιρο της Μπαρτσελόνα χωρίς να είναι οπαδοί της, και ακόμα περισσότερο όσοι έβρισκαν διάφορα τραβηγμένα από τα μαλλιά επιχειρήματα για να την υποτιμήσουν και αρνούνταν πεισματικά να αποδεχτούν το προφανές, έχουν ένα λόγο να νιώθουν καλά με τον εαυτό τους. Ούτε οι παίκτες της Μπαρτσελόνα είναι ημίθεοι ούτε ο Μέσι θα κάνει πάντα κωλοτούμπες ούτε το επίμονο στιλ με τις ατελείωτες πάσες που απαιτεί υψηλότατη τεχνική κατάρτιση, μυαλό, υπομονή και ψυχικό σθένος θα διαλύει όλες τις αντίπαλες ομάδες. Ναι, επιτέλους πιστοποιείται το αυτονόητα και οι προσδοκίες όλων επαληθεύονται. Οι παίκτες της Μπαρτσελόνα είναι φθαρτοί. Είναι θνητοί. Δεν είναι άτρωτοι. Κι αυτοί χέζουν. Και κάποτε θα πεθάνουν.
Λατρεύουμε να φτιάχνουμε είδωλα και να δίνουμε στους ανθρώπους θεϊκές διαστάσεις, μόνο και μόνο για να έχουμε την κανιβαλιστική (ή ακόμα και νοσταλγική) χαρά μετά να δούμε την πτώση τους σε όλο μεγαλείο της. Ο πάταγος πρέπει να ακουστεί παντού, ώστε όλοι μας να νιώσουμε καλύτερα με τον εαυτό μας. Όσοι βιάζονται, όμως, ας περιμένουν λίγο ακόμα. Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από μια αυτοκρατορία που βρίσκεται στο χείλος του κινδύνου της παρακμής. Απόψε θα είναι μια ευκαιρία για την ομάδα-μοντέλο του Γουαρδιόλα αν όχι να κλείσει, τουλάχιστον να κλέψει την μπουκιά από πολλά στόματα.
Αυτό, όμως, που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί τόσο άγχος για το τέλος. Θα έρθει το τέλος. Σας το εγγυώμαι. Είχαμε κι έχουμε τη χρυσή ευκαιρία να απολαύσουμε την πληρέστερη ομάδα όλων των εποχών. Το ισοπεδωτικό ποδόσφαιρό της και ασύλληπτα άρτιο τεχνικά είναι προϊόν πολυετούς σκληρής δουλειάς και άφθονου ταλέντου. Ο βασικός κορμός της ομάδας παίζει 10-15 χρόνια μαζί, ενώ κάθε χρόνο ξεπετιούνται από τα φυτώρια δυο τρία νέα ταλέντα. Το μότο της ομάδας είναι ο σεβασμός στον αντίπαλο και η ταπεινότητα. Η ομάδα την τελευταία εβδομάδα μέσω των δηλώσεων του Γουαρδιόλα και του στυλοβάτη Τσάβι απέδειξε πως ξέρει να χάνει. Το σημαντικότερο και δυσκολότερο απ’ όλα, όμως, το είχε ήδη αποδείξει πολλάκις: ξέρει και να κερδίζει, δίχως φανφάρες, υπεροψία κι εμπαιγμούς (ναι, οκέι, υπάρχουν εξαιρέσεις).
Ναι, τα θεμέλια της αυτοκρατορίας τρίζουν. Ίσως είναι παροδικό, ίσως έρθει η κατάρρευση. Θα δούμε. Προσωπικά απλώς εύχομαι αυτό το ποδοσφαιρικό όνειρο να κρατήσει λίγο ακόμα, διότι γνωρίζω πως όμοιό του θα κάνω ίσως και δεκαετίες να ξαναδώ… Και δεν αντλώ καμιά ευχαρίστηση από την πτώση, διότι δεν χρειάζεται να επιβεβαιώσω το αυτονόητο. Ναι, είναι θνητοί. Το ξέρω.
