Το αγγλοσαξονικό περιοδικό Economist με σαρκασμό παρουσιάζει τους ηγέτες της Ευρώπης ως υπνοβάτες (βασικά ως politically correct ζόμπι) που βαδίζουν προς το γκρεμό.
Το γνωστό για τις νεοφιλελεύθερες απόψεις του και όχι για φιλολαϊκή ρητορική περιοδικό γράφει πως «Για το καλό όλων, οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να ταρακουνηθούν και να βγουν από τον λήθαργό τους. Πρέπει να αντιληφθούν ότι εάν δεν αναλάβουν δράση, η Ευρωζώνη αντιμετωπίζει τη στασιμότητα ή τη διάλυση - ενδεχομένως και τα δύο». Η ηρεμία και η αισιοδοξία που επικρατούν το τελευταίο διάστημα στις Βρυξέλλες, που απέχουν πολύ από τις «πανικόβλητες ολονύκτιες συνεδριάσεις» του περασμένου χρόνου, δεν αποτελούν για τον Economist σημάδια «ανάκαμψης», αλλά αντιθέτως «παρακμής».
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και για τη σύνοδο κορυφής-εξπρές της περασμένης Τετάρτης. «Ίσως το χάσατε, αλλά η ΕΕ είχε Σύνοδο Κορυφής αυτήν την εβδομάδα. Οι πρωθυπουργοί, οι πρόεδροι και οι καγκελάριοι της Ευρώπης αφιέρωσαν τη μισή Τετάρτη για τα σοβαρά θέματα της ενέργειας και της φορολογίας», λέει με μπόλικη δόση σαρκασμού το περιοδικό, για μία Σύνοδο φεύγοντας απ’ την οποία ο Έλληνας πρωθυπουργός έλεγε περιχαρής πως είναι πλέον πραγματικότητα η ευρωπαϊκή ΑΟΖ. Παραμύθια.
Όσο για τα «σημάδια ανάκαμψης» (δηλαδή την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων στην πλειοψηφία των μελών της Ευρωζώνης, την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας στις χώρες του Νότου και τη μείωση των ελλειμμάτων) τα οποία επισημαίνουν οι Ευρωπαίοι; «Είναι μια καθησυχαστική ιστοριούλα και όσοι έχουν κουραστεί από το βαγκνερικών διαστάσεων σίριαλ με το ευρώ, είναι πρόθυμοι να την πιστέψουν. Δυστυχώς, η ιδέα ότι το ευρώ είναι ένα πρόβλημα του παρελθόντος είναι μία επικίνδυνη μυθοπλασία. Στην πραγματικότητα οι Ευρωπαίοι ηγέτες υπνοβατούν μέσα σε μία οικονομική έρημο», γράφει το δημοσίευμα και απαριθμεί μια σειρά προκλήσεων που αντιμετωπίζει η Ευρωζώνη.
Πολιτικές ανατροπές
Επισημαίνει πως η όποια «χαλάρωση εξαγγέλλεται» οφείλεται τόσο στην αναμονή μέχρι τις εκλογές του Σεπτεμβρίου στη Γερμανία, αλλά πρωτίστως στην κακή εικόνα της ΕΕ και των πολιτικών στα μάτια των πολιτών. Με άλλα λόγια στην Ευρώπη κανείς δεν πιστεύει ότι μπορεί πολιτικά να επιβιώσει η συνέχιση της ίδιας γραμμής «προσαρμογής» (ή και σκληρότερα) για πολύ ακόμα και ανησυχεί για πολιτικές ανατροπές. «Έπειτα από χρόνια κρίσης η λίστα με όσα πρέπει να γίνουν είναι σαφής», γράφει ο Economist. «Η ΕΕ... θα έπρεπε να χαλαρώσει τη λιτότητα, μειώνοντας τον ρυθμό των περικοπών στις δαπάνες και αξιοποιώντας χρήματα από τον πυρήνα της Ευρωζώνης για ενίσχυση της απασχόλησης των νέων και επενδύσεων στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις της περιφέρειας».
Ο Economist, ωστόσο, πλέκει το εγκώμιο των κεντρικών τραπεζιτών και δη του Ευρωπαίου επικεφαλής της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι. «Οι αγορές αναισθητοποιήθηκαν από τη στιγμή που ο Μάριο Ντράγκι, ο πρόεδρος της ΕΚΤ, υποσχέθηκε να κάνει «ό,τι χρειάζεται» για να προστατέψει την Ευρωζώνη από την κατάρρευση». Όπως τονίζει το περιοδικό, οι κερδοσκόποι γνωρίζουν πως το να στοιχηματίσουν εναντίον του κοινού νομίσματος θα ισοδυναμούσε με το να τα βάζουν με τον θεωρητικά «απεριόριστο ισολογισμό της ΕΚΤ», γεγονός που θα σήμαινε ότι τουλάχιστον στην αρχή θα έπρεπε να υποστούν βαρύτατες απώλειες.
Το περιοδικό στάζει μέλι για τον Ντράγκι , ενώ περνά γενεές δεκατέσσερις τους Ευρωπαίους ηγέτες. «Το πρόβλημα είναι ότι οι πολιτικοί χάνουν την ευκαιρία για μια πραγματική μεταρρύθμιση» υπογραμμίζει το δημοσίευμα. «Οι αισιόδοξοι λένε ότι όλα θα είναι μια χαρά μετά τις εκλογές στη Γερμανία, καθώς οι ηγέτες της θα έχουν τη νομιμοποίηση να μεταρρυθμίσουν την Ευρωζώνη. Όμως η γερμανική απροθυμία να ηγηθεί ή να πληρώσει έχει βαθύτερες ρίζες. Επίσης, τα προβλήματα του Ολάντ σηματοδοτούν ότι ο γαλλογερμανικός άξονας έχει σταματήσει να κινείται» προειδοποιεί.
Τέλος επισημαίνει: «Εάν οι υπνοβάτες ενδιαφέρονται για το νόμισμα και τους λαούς τους, πρέπει να ξυπνήσουν» και τονίζει πως η Ευρωζώνη δεν είναι συμπαγής και κινδυνεύει να απορριφθεί από τους πολίτες.
Spiegel: «Ο Ομπάμα επιστρέφει στη ρεαλπολιτίκ* του Κίσινγκερ»
Δεν πηγαίνουν αναπάντητες οι επιθέσεις του Λευκού Οίκου μέσω των διεθνών media του ελέγχου του. Το περιοδικό Spiegel επιτίθεται σφοδρά στον Αμερικανό Πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα αποκαλώντας τον πρώην ιδεαλιστή που ξαφνικά μετατράπηκε σε έναν ψυχρό θιασώτη της «ρεαλπολιτίκ».
Σε άρθρο με τίτλο «Ο Ομπάμα επιστρέφει στην ρεαλπολιτίκ του Χένρι Κίσινγκερ» το περιοδικό αναφέρει: «Ο Χένρι Κίσινγκερ, ο άνθρωπος που έκανε διάσημη τη ρεαλπολιτίκ, κλείνει τα 90 του χρόνια στις 27 Μαΐου και ελάχιστοι περίμεναν πως σήμερα ο Ομπάμα θα του έμοιαζε ολοένα και περισσότερο». «Ο πολιτικός ρεαλισμός του Κίσινγκερ, που πηγάζει από τον 19ο αιώνα, εξακολουθεί να είναι επίκαιρος ακόμη και σήμερα, όπως φαίνεται κι από τις πράξεις του νυν Αμερικανού προέδρου. Στη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας, ο υποψήφιος των Δημοκρατικών είχε παρουσιάσει τον εαυτό του ως έναν ιδεαλιστή «πολίτη του κόσμου». Όμως όταν ανέλαβε τα καθήκοντα του κατέστησε σαφές πως ο ιδεαλισμός δίνει αφορμή για ωραίες διαλέξεις κι ομιλίες, αλλά ο ρεαλισμός είναι αυτός που διαμορφώνει την αμερικανική πολιτική» τονίζει το γερμανικό περιοδικό.
Το Spiegel δεν διστάζει να αποκαλέσει τον Αμερικανό Πρόεδρο «μοναχικό δικαστή» που εγκρίνει προσωπικά ποιος ισλαμιστής πρέπει να πεθάνει καθημερινά, διατάσσοντας χτυπήματα στη Μέση Ανατολή από μη επανδρωμένα βομβαρδιστικά αεροσκάφη (τα λεγόμενα «drones»). «Επίσης, έχει ξεκινήσει μια νέα εποχή διαμάχης στον κυβερνοχώρο, επενδύοντας μεγάλα χρηματικά ποσά για τη διεξαγωγή κυβερνοπολέμου, ενώ έχει παραδεχτεί ψυχρά πως οι Αμερικανοί πολίτες προτιμούν την πρόοδο εντός των ΗΠΑ, παρά σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του πλανήτη. Γι' αυτό μπορεί μεν να απειλεί τον Σύρο πρόεδρο Μπασάρ αλ Ασαντ, αλλά στην πράξει κάνει ελάχιστα για να τον σταματήσει» επισημαίνει το περιοδικό.
«Όπως και ο Κίσινγκερ στη περίπτωση της Χιλής και του Πινοσέτ, έτσι κι ο Ομπάμα κάνει τα στραβά μάτια με πολλούς συμμάχους των ΗΠΑ όπως η Κίνα, το Μπαχρέιν και η Σαουδική Αραβία, οι οποίοι καταπιέζουν τους πολίτες τους ή κυνηγούν τους αντιφρονούντες. Ο Αμερικανός συγγραφέας Τζέικομπ Χάιλμπρουν αποκαλεί αυτή τη τακτική του Ομπάμα ως «Νέο-Κισινγκερισμό», λέγοντας ειρωνικά πως ο Ομπάμα όταν μιλάει για θέματα εξωτερικής πολιτικής, το κάνει μέχρι και με γερμανική προφορά».
Μετά από όλα αυτά το συγκλονιστικό ποιο είναι; Πως κανένας από τους δύο δεν ψεύδεται ή δεν διογκώνει μία κατάσταση για να κερδίσει γεωπολιτικούς πόντους. Τα δύο μέσα βρίσκονται στην υπηρεσία των ισχυρών χωρών και απλά και μόνο αναπαράγοντας γεγονότα και εκτιμήσεις που διόλου, βέβαια, δεν συμβαδίζουν με τις αναλύσεις των εντύπων διαχρονικά.
*O όρος «ρεαλπολιτίκ», η πατρότητα του οποίου ανήκει στον Οτο φον Μπίσμαρκ, πρώτο καγκελάριο της Γερμανικής Αυτοκρατορίας το 1871, αναφέρεται στον «πολιτικό ρεαλισμό», δηλαδή την λήψη μιας πολιτικής απόφασης με βάση μια ψυχρά υπολογισμένη αξιολόγηση της τρέχουσας γεωπολιτικής πραγματικότητας.
