Από καιρό τώρα διαφαίνεται. Από την πρώτη κιόλας στιγμή που η Κύπρος υπέγραψε ένα δολοφονικό μνημόνιο, με κατάλυση του τραπεζικού της συστήματος – και μοντέλου – και μία ντε φάκτο χρεοκοπία, ο διεθνής Τύπος είχε δώσει το σύνθημα. Μόλις την επομένη κιόλας μέρα του Μαρτίου, οι Τάιμς της Νέας Υόρκης μας «πληροφορούσαν» πως είναι μία «καλή στιγμή για να λυθεί το κυπριακό», σε άρθρο με τίτλο «ξαφνική ανάγκη (των Κυπρίων) να είναι… καλοί με τους Τούρκους». Λίγες εβδομάδες αργότερα ήταν η ώρα του βρετανικού Εκόνομιστ να γράψει με έντονη δόση κακεντρέχειας και μνησικακίας πως έχει έρθει ο «καιρός για να ξανασκεφτεί η Κύπρος την επανένωση»!
Τα κείμενα των πρώην αποικιοκρατών τα λέγανε όλα ξεκάθαρα, πολύ πριν έρθει η νέα χθεσινή απειλή για το νησί δια στόματος του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, τέως ηγέτη των Τουρκοκυπρίων. Αυτός ήταν ο πρώτος, όμως, που έκανε λόγο για νέα επέμβαση. Συγκεκριμένα, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Σημερινή» όταν ρωτήθηκε αν πιστεύει πως είναι πιθανή μία δεύτερη εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, με άξονα τα συμφέροντα της Άγκυρας για τους υδρογονάνθρακες, απάντησε πως «Από πολιτικής άποψης, ναι, φυσικά και είναι δυνατό να γίνει αυτό. Είναι ένα πολύ σημαντικό ζήτημα».
Με τη Λευκωσία πιο αδύναμη και απομονωμένη παρά ποτέ, οι Τούρκοι θεωρούν πως είναι ένας εύκολος στόχος. Δεν είναι μονάχα η κατ’ ουσίαν πτώχευση της χώρας. Οι Τούρκοι βασίζουν πολλά και στον… Πρόεδρο Αναστασιάδη. Ο ίδιος ο Ταλάτ που μιλά για επέμβαση, στη συνέχεια αποθεώνει στην κυριολεξία των Ελληνοκύπριο Πρόεδρο! Τον αποκαλεί «αρκετά γενναίο» ώστε να καταλήξει σε λύση του Κυπριακού. Προφανώς, θυμάται πολύ καλά πως ο Ν. Αναστασιάδης ήταν υποστηρικτής του σχεδίου Ανάν και ψήφισε υπέρ του, την ώρα που ο κυπριακός λαός το κατέρριπτε με το συντριπτικό ποσοστό του 76%.
Η Ελλάδα που στέκεται σε όλα αυτά; Η απάντηση οφείλει να είναι ωμή: πουθενά. Έχοντας για χρόνια τώρα ακολουθήσει μία καταστροφική εξωτερική πολιτική – εγκατέλειψε όλες τις επαφές και στενές σχέσεις με τον αραβικό κόσμο, προσφέροντάς τον στην Τουρκία του νεοοθωμανού Νταβούτογλου, έχανε ακόμη και τα Βαλκάνια από την οικονομική κρίση, κλωτσούσε μακριά τους Ρώσους - η χώρα μας αδυνατεί να αποτελέσει ελκυστικό σύμμαχο ακόμη και για την Αμερική, η οποία για χρόνια συντηρούσε ως ήθελε το Κυπριακό, χωρίς να αφήνει χώρο ούτε για επίλυσή του, ούτε για νέα όξυνσή του.
Πλέον, οι Αμερικάνοι φαίνεται να έχουν κάνει πίσω και να έχουν δώσει τη δυνατότητα στους Τούρκους να κάνουν ό,τι νομίζουν. Αυτό συνεπάγουμε και από τα κείμενα των αγγλοσαξονικών μέσων. Ο Εκόνομιστ μάλιστα έφτασε στο σημείο να γράψει πως «Αν ο Αναστασιάδης δείξει ευελιξία, τότε ο Έρογλου δεν θα αρνηθεί μία συμφωνία που θα εκπορεύεται από το σχέδιο Ανάν». Τόσο μεγάλη είναι η αλαζονεία των Βρετανών που όχι μόνο μιλάνε ωμά για το σχέδιο Ανάν, αλλά θεωρούν πως πρέπει να υπάρξουν υποχωρήσεις των Ελληνοκυπρίων για να γίνει αποδεκτό από τους Τουρκοκύπριους!
Ο νέος Αττίλας
Τα λόγια του Ταλάτ οφείλουν να αποτελέσουν καμπανάκι για την κυπριακή και ελληνική πολιτική ηγεσία. Η νέα εθνική περιπέτεια της Κύπρου μπορεί να οδηγήσει σε τραγωδία. Ο νέος Αττίλας σαρώνει ήδη την Κύπρο. Έχοντας πάρει τα λεφτά των Ρώσων, έχοντας υποταχθεί στα συμφέροντα της Γερμανίας, κανένα μνημόνιο συνεργασίας με τους Ισραηλινούς (ειδικά όταν το Τελ Αβίβ σκέφτεται να εξάγει το δικό της αέριο μέσω… Τουρκίας) δεν μπορεί να εξασφαλίσει ούτε την αυριανή μορφή μίας καθημαγμένης οικονομίας, ούτε βεβαίως την ήρεμη αξιοποίηση των υδρογονανθράκων. Τα γιγαντιαία διεθνή πετρελαϊκά συμφέροντα θέλουν να εκμεταλλευτούν οι Τούρκοι: ούτε ΑΟΖ, ούτε τίποτε, αν θέλετε τα κοιτάσματα του Αιγαίου θα πάρουμε κι εμείς κομμάτι της πίτας τους φωνάζουν Ερντογάν και Νταβούτογλου. Έτσι, όλοι (Τουρκία, Ισραήλ, πετρελαϊκές) θα βγουν κερδισμένοι. Όλα αυτά ενόσω ο Λευκός Οίκος που επισκέπτεται σήμερα ο πρωθυπουργός απουσιάζει επιδεικτικά από την εξίσωση. Δυστυχώς, τα χειρότερα είναι μπροστά μας για την Κύπρο και για μία Ελλάδα που την ώρα που φλέγεται η Μέση Ανατολή (Συρία, Αίγυπτος), δονείται η Τουρκία (ανοικτά παραμένουν και το κουρδικό και οι εσωτερικές έριδες κατά του… σουλτάνου Ερντογάν) δεν έχει καταφέρει να διαδραματίσει τον παραμικρό ρόλο στην περιοχή.
