Γράφει ο Παναγιώτης Σκουρής*
Την ώρα που έκατσα, να γράψω το άρθρο αυτής της εβδομάδας, δύο ειδήσεις ήταν, για κάποιο λόγο, κυρίαρχες στη σκέψη μου.
Η πρώτη, στενάχωρη, ήταν ο χαμός της Μάρως Κοντού. Η δεύτερη, η πρόκριση της ποδοσφαιρικής ομάδας της Ισπανίας στο τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος.
Φαινομενικά είναι μάλλον άσχετες μεταξύ τους, αλλά, αφού προβληματίστηκα λίγο, φάνηκε εν τέλει πως υπάρχει κάτι κοινό.
Ας τα δούμε όμως αυτά τα γεγονότα που φαίνεται, να μην έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, μεμονωμένα και ίσως μπορέσω, να εξηγήσω πώς και γιατί τα συνδέω και δεν είναι τυχαία μαζί στη σκέψη μου τελικά.
Η πρώτη είδηση αφορά στο θάνατο μιας μεγάλης πρωταγωνίστριας του ελληνικού θεάτρου και σινεμά και μάλιστα της λεγόμενης χρυσής εποχής. Αν και ήταν πλήρης ημερών θα μας λείψει σίγουρα, καθώς οι άνθρωποι εκείνης της περιόδου λιγοστεύουν όλο και περισσότερο. Η Μάρω στα 91 της ήταν από τους τελευταίους. Είχε πολλές ιδιαιτερότητες, εκτός από το ότι ήταν εξαιρετική ηθοποιός και μία όμορφη και εντυπωσιακή γυναίκα. Σίγουρα είναι ταυτισμένη με τα χρόνια της αθωότητας του παλιού ελληνικού σινεμά, αλλά και τα δικά μας, καθώς τις ταινίες της αρχίσαμε, να τις πρωτοβλέπουμε στα παιδικά μας χρόνια. Γενεές μάλιστα γενεών διαχρονικά. Εξαιρετικό δίδυμο με τον άλλο δικό μου πολυαγαπημένο Λάμπρο Κωνσταντάρα, δεν τη χορταίνεις, όσες φορές και αν τη δεις στην τηλεόραση πια.
Η συγκεκριμένη, πέραν όμως του χαρακτηριστικού της εν λόγω εποχής που είναι κάτι σα φωτοστέφανο, είχε και κάτι ακόμα που την ξεχώριζε έως την ημέρα που άφησε το μάταιο τούτο κόσμο. Φινέτσα, αυτό δηλαδή που στη Θεσσαλονίκη λέμε class και είναι πολύ σπάνιο στη χώρα μας δυστυχώς. Ήταν ένας άνθρωπος υψηλού επιπέδου -ήταν και ψηλή άλλωστε- σε όλες τις πτυχές της ζωής. Έτυχε ορισμένες φορές, να την πετύχω έξω και μου έκανε εντύπωση αυτό. Ωραίο ντύσιμο πάντα, απλό και καλόγουστο, και συμπεριφορά κυρίας με κεφαλαίο Κ. Οι άνθρωποι αυτοί λοιπόν που μιλάνε, όταν έχουν κάτι να πουν και δε θεωρούν, ότι πρέπει να μας απασχολούν με διάφορες μπούρδες και που έχουν αίσθηση του μέτρου, λείπουν αφόρητα και το έχουμε πει πολλές φορές από εδώ αυτό.
Κάπως έτσι είναι και η ποδοσφαιρική ομάδα της Ισπανίας. Δε μου ήταν ποτέ τρομερά συμπαθής πρέπει, να πω και σίγουρα σε αυτό με έχει επηρεάσει η ομάδα του αγαπημένου μου αθλήματος, του μπάσκετ. Επιτυχημένη, αλλά αντιπαθέστατη.
Επίσης, δε με έπεισε ποτέ και η προηγούμενη εθνική που έκανε τις αλλεπάλληλες επιτυχίες. Αυτή, η σημερινή, όμως έχει και αυτή φινέτσα κάπως σαν της Μάρως. Νέα παιδιά, με χαμηλό προφίλ, χωρίς λογαριασμούς κοινωνικής δικτύωσης, χωρίς τατουάζ και εξαλλοσύνες και με προσήλωση στις σπουδές, τις οποίες οι περισσότεροι τελείωσαν. Βάλτε δίπλα τους τον κλασικό σούπερ σταρ-επαγγελματία ποδοσφαιριστή με τα ακριβά κουρέματα και το στόλο πολυτελών αυτοκινήτων και θα δείτε τη διαφορά. Ένας από αυτούς λέει, ενώ αγωνιζόταν σε ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα του κόσμου, όπου το χρήμα ρέει άφθονο, έμενε στη φοιτητική εστία, όσο σπούδαζε και οδηγούσε ένα μεταχειρισμένο Opel. Και δε συζήτησε, να τελειώσει τις σπουδές του, παρά το γεγονός, ότι είχε λύσει το πρόβλημα του βιοπορισμού του. Αυτός μάλιστα δεν είναι η μόνη περίπτωση.
Τα παιδιά με αυτό το επίπεδο λοιπόν, δίνουν μαθήματα ομαδικού αθλητισμού, παίζοντας λιγότερο για τα στατιστικά και τη δική τους προβολή και περισσότερο για το σύνολο. Αυτή είναι η ουσία, άλλωστε. Έτσι έριξαν στο καναβάτσο τους πολλά βαρείς και μάλλον υπερόπτες Γάλλους στον ημιτελικό, στον οποίο μάλιστα οι τελευταίοι ήταν σα να μη μπήκαν καν στο γήπεδο. Επίσης, παίζουν και πολύ καθαρά, αντίθετα με τους (αντιπαθέστατους, με εξαιρέσεις βέβαια κι εκεί) μπασκετικούς ομοεθνείς τους. Το ομαδικό πνεύμα άλλωστε πάντα, ή σχεδόν πάντα, υπερισχύει του ομαδικού. Από αρχαιοτάτων χρόνων, αρκεί να έχεις στόχους, να είσαι ταπεινός και συγκεντρωμένος.
Να, λοιπόν πού συναντιούνται τα δύο γεγονότα. Στο ότι το επίπεδο που απαιτεί αυτού του είδους στάση ζωής που είδαμε στην κάθε περίπτωση, εκτός του ότι σε σφραγίζει, λείπει αφόρητα. Έχει τόση σημασία βλέπεις η εφήμερη, αλλά σταθερή παρουσία που τελικά μοιραία θα σε οδηγήσει στην ανοησία που δε σε νοιάζει το πόσο γελοίος μπορεί, να φαίνεσαι. Αρκεί, να είσαι επίκαιρος και να σε συζητάνε.
Τα παιδιά της Ισπανίας λοιπόν, μάλλον δε δώσαν προτεραιότητα στα στόρι και τις αναρτήσεις. Πανηγύρισαν την επιτυχία τους και ετοιμάζονται για την επόμενη πρόκληση. Όμως, επειδή έχουν στέρεες βάσεις, είτε τα καταφέρουν είτε όχι, θα είναι επιτυχημένοι.
Μακάρι λοιπόν, να καταφέρουμε, να πείσουμε και να πειστούμε, ότι αυτού του είδους οι άνθρωποι αξίζει να γίνουν παραδείγματα προς μίμηση.
Καλό σου ταξίδι λοιπόν, Μάρω. Σίγουρα πας να βρεθείς με καλή παρέα μετά από καιρό.
*Ο Παναγιώτης Σκουρής είναι επίκουρος καθηγητής ευρωπαϊκού δημοσίου δικαίου στο Τμήμα Δημόσιας Διοίκησης του Παντείου Πανεπιστημίου Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, δικηγόρος και συνιδρυτής του δικηγορικού γραφείου AnPLegal Praxis(www.anplegal.gr).
