Μόνο γιορτή του ποδοσφαίρου δεν ήταν η ανάληψη της διοργάνωσης του Μουντιάλ του 2022, για της γης τους κολασμένους. Πριν καν κλοτσήσουν την πρώτη μπαλιά οι ποδοσφαιριστές των Εθνικών Ομάδων, η διοργάνωση θα έχει στοιχίσει τη ζωή 4.000 ανθρώπων (!), υποστηρίζει η Διεθνής Συνδικαλιστική Ομοσπονδία (ITUC). Τα στοιχεία που αποκάλυψε η βρετανική εφημερίδα Γκάρντιαν είναι πραγματικά συγκλονιστικά.
Η βιομηχανία των διεθνών αθλητικών διοργανώσεων και ο κατασκευαστικός οργασμός που αυτή συνεπάγεται, θα έχει βαρύ ανθρώπινο τίμημα στην περίπτωση του Κατάρ. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Ομοσπονδίας, ο ρυθμός των θανάτων μπορεί να φτάσει μέχρι και τους 600 το χρόνο, σύμφωνα με τα μέχρι σήμερα ποσοστά θανάτων των Νεπαλέζων και Ινδών εργατών, των κολασμένων που χτίζουν την ανάπτυξη. Τρανταχτό παράδειγμα η περίοδος μεταξύ Ιουνίου και Αυγούστου, όταν και πέθαναν 44 άνθρωποι. Περίπου οι μισοί έφυγαν από ανακοπή καρδιάς, έμφραγμα ή εργατικό ατύχημα. Όλοι ήταν κοντά στα 20.
Η Συνδικαλιστική Ομοσπονδία επιβεβαιώνει στη βρετανική εφημερίδα πως έχουν υπάρξει δεκάδες ανεξήγητοι θάνατοι τα τελευταία δύο χρόνια, όταν και ξεκίνησαν τα εργοτάξια του Μουντιάλ. Για του λόγου το αληθές, περισσότεροι από 700 Ινδοί εργάτες πέθαναν από το 2010 μέχρι το 2012 στο Κατάρ. Όπως δηλώνει στη Γκάρντιαν ο Ινδός πρέσβης, μόνο τους μήνες του 2013 έχουν πεθάνει άλλοι 82, ενώ 1.460 έχουν έρθει στην πρεσβεία για να παραπονεθούν για τις συνθήκες εργασίας. Συνολικά, στο αραβικό εμιράτο βρίσκονται περίπου 1,2 εκατομμύρια μετανάστες εργάτες μέχρι σήμερα, ενώ αναμένονται άλλοι ένα εκατομμύριο άνθρωποι μέσα στα επόμενα χρόνια. Αυτοί θα είναι τα επόμενα θύματα στυγνής εκμετάλλευσης.
Τα δισ. του τρόμου
Το Κατάρ είναι αυτή τη στιγμή η πλουσιότερη χώρα με βάση το κατά κεφαλήν εισόδημα και ο συνολικός προϋπολογισμός για την κατασκευή των απαραίτητων υποδομών, ξενοδοχείων, σταδίων και άλλων εγκαταστάσεων για το Παγκόσμιο Κύπελλο φτάνει τα 62 δισεκατομμύρια δολάρια.
Οι κολασμένοι
Δουλεύουν με 50 βαθμούς κελσίου, χωρίς νερό και χωρίς φαγητό. Οι σύγχρονοι αυτοί σκλάβοι, βεβαίως, δεν μπορούν απλά να σηκωθούν να φύγουν. Όπως οι ίδιοι καταγγέλλουν, οι εργοδότες τους κατάσχουν τα διαβατήρια, τους κατακρατούν μισθούς, έτσι ώστε να τους κρατούν ομήρους στο κατασκευαστικό μπουμ που προϋποθέτει μία διοργάνωση του βεληνεκούς του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Εγκλωβισμένοι σε μία αφιλόξενη χώρα που τους χρειάζεται για να φτιάξει κυριολεκτικά από το μηδέν νέες «πόλεις», όπως την Λουσάιλ Σίτυ (βαφτισμένο από την καταριανή… κατασκευαστική Lusail), η οποία θα είναι λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Ντόχα. Εκεί που σε εννέα περίπου χρόνια θα βρίσκονται 90.000 άνθρωποι, ώστε να παρακολουθήσουν τον τελικό του Μουντιάλ. Το τι γίνεται τώρα εκεί είναι άλλη υπόθεση. Το Κατάρ χρησιμοποιεί την ισχύ του για να χτίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο. Και θέλει να χτίσει φτηνά. Άλλωστε, γύρω του υπάρχουν φτηνό εργατικό δυναμικό, ώστε να ετοιμαστεί για την υποδοχή του μεγαλύτερου πιθανώς αθλητικού γεγονότος στον κόσμο. Στα φτωχά χωριά του Νεπάλ βρίσκονται οι υποψήφιοι τρόφιμοι της «ανοικτής φυλακής», όπως χαρακτήρισε το Κατάρ, ο πρεσβευτής του Νεπάλ, Μάγια Κουμάρι Σάρμα. Και για καλό λόγο, καθώς μέχρι στιγμής 30 Νεπαλέζοι εργάτες έχουν πάει στην πρεσβεία περιμένοντας το δικό τους «εξπρές του μεσονυκτίου».
