Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Το μεγαλύτερο «παιχνίδι» πολέμου πραγματοποιεί αυτή την εβδομάδα το ΝΑΤΟ στις χώρες της Βαλτικής και την Πολωνία με στόχο την προετοιμασία των χωρών αυτών από «άγνωστο εισβολέα». Μιλάμε όμως για την… πίσω αυλή της Ρωσίας, οπότε το Κρεμλίνο δεν πείθεται από τις διαβεβαιώσεις πως ο «εισβολέας» είναι απλά φανταστικός.
Στα ανατολικά σύνορα του ΝΑΤΟ, οι τρεις χώρες της Βαλτικής – Εσθονία, Λεττονία και Λιθουανία – και η Πολωνία υποδέχτηκαν τη μεγαλύτερη πολεμική άσκηση της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας τα τελευταία επτά χρόνια. Συνολικά 6.000 στρατιώτες της συμμαχίας, μαζί με δυνάμεις από τη Σουηδία, τη Φινλανδία και την Ουκρανία, «παίζουν» το εξής σενάριο: Η φανταστική χώρα Βοτθνία (!) κάνει επέμβαση εναντίον της Εσθονίας σε μία κρίση εξαιτίας του ανταγωνισμού για ενεργειακές πηγές. Σε πολλούς αναλυτές όμως φέρνει πολύ σε σενάριο όπου η Ρωσία επεμβαίνει στην Πολωνία!
Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, είπε πως η άσκηση, ονόματι «Steadfast Jazz» (με την αινιγματική μετάφραση… σταθερή τζαζ), δεν είχε σκοπό να στείλει μηνύματα σε οποιαδήποτε χώρα. Για να συμπληρώσει όμως πως «προφανώς είναι ένα μήνυμα προς οποιονδήποτε έχει σκοπό να επιχειρήσει εναντίον κάποιου νατοϊκού συμμάχου, αλλά δεν πιστεύω πως η Ρωσία έχει την παραμικρή πρόθεση να επιτεθεί σε νατοϊκούς συμμάχους, οπότε το Κρεμλίνο δεν πρέπει να ανησυχεί». Μιλώντας σε συνέντευξη τύπου στη Λεττονία κατέληξε λέγοντας πως η άσκηση θα μπορούσε να τιτλοφορείται «προς όποιον αφορά».
Καθόλου εναρμονισμένος με την επίσημη νατοϊκή γραμμή δεν ήταν όμως ο Λετονός υπουργός Άμυνας, Αρτίς Πάμπρικς. «Η Ρωσία τα τελευταία πέντε χρόνια έχει αυξήσει την ισχύ της στην περιοχή της Βαλτικής. Έτσι, η άσκηση Steadfast Jazz είναι πολύ σημαντική για μας γιατί είναι η πρώτη φορά που εκπαιδευόμαστε για να υπερασπιστούμε την περιοχή μας». Όντως. Η επανεξοπλισμένη Ρωσία ανησυχεί τους δυτικούς συμμάχους. Κι αυτό γιατί μπορεί να είναι βέβαιοι πως η Ρωσία δεν θα τα βάλει ποτέ με το ΝΑΤΟ, όμως, η επιρροή της αυξάνεται, σε περιοχές που έπειτα της πτώσης της Σοβιετικής Ένωσης έγιναν κομμάτι ευρωπαϊκών και αμερικανικών συμφερόντων. Εξ ου και παρά την προσέγγιση Μόσχας και Ουάσινγκτον στο συριακό, το ΝΑΤΟ συνεχίζει τις ασκήσεις πολέμου δίπλα στη Ρωσία, όπως αυτή που πραγματοποίησε τον περασμένο Αύγουστο στην κεντρική Νορβηγία.
Το ΝΑΤΟ αποτελεί τον στρατηγικό Δούρειο Ίππο για το πάνω χέρι στην Ευρασία. Εκεί είναι σαφές πως ο πραγματικός αντίπαλος των ΗΠΑ είναι η Ρωσία, γιατί όσο κι αν το ήθελε η Τουρκία δεν έχει καταφέρει να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο.
Οι αμυντικές δαπάνες και το «kazan-kazan» της Τουρκίας
Το Κρεμλίνο έχει ήδη αυξήσει τις αμυντικές του δαπάνες κατά 25% και σκοπεύει να ξοδέψει 700 δισ. δολάρια μέχρι το 2020 για να εξοπλίσει το 70% του ενός εκατομμύριου ενεργού στρατιωτικού προσωπικού του με υπερσύγχρονα όπλα. Σε αυτά περιλαμβάνονται 2.300 καινούργια τανκ, 1.200 ελικόπτερα, 15 πλοία επιφάνειας και 28 υποβρύχια. «Γιατί να ξοδεύεις αμύθητα ποσά για μία σύγκρουση μαζί μας (το ΝΑΤΟ); Δεν είναι μία μνημειώδης κατασπατάληση χρημάτων;», αναρωτιόταν δυτικός διπλωμάτης μιλώντας στο πρακτορείο Ρόιτερς, θεωρώντας απίθανη μία ανοικτή ένοπλη διαμάχη Μόσχας και ΝΑΤΟ. Βεβαίως είναι σαφέστατα υποκριτική η απορία του δυτικού διπλωμάτη. Οι αμυντικές δαπάνες της Ρωσίας είναι κομμάτι της προσπάθειας της χώρας να επανακτήσει τη χαμένη, από τη πτώση της Σοβιετικής περιόδου και μετά, δυναμικής της. Γάντι όμως θα ταίριαζε η απορία του αν στη θέση της Ρωσίας βάζαμε την Ελλάδα και στη θέση του ΝΑΤΟ την Τουρκία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τις διαχρονικά πλήρως ασύνδετες αλόγιστες ελληνικές δαπάνες εξοπλισμών με την υποχωρητική πολιτική – δεκαετιών - των ελληνικών κυβερνήσεων. Προσοχή. Δεν τασσόμαστε υπέρ των πολεμικών σκυλιών ή κάποιου μεγαλοϊδεατισμού. Υποστηρίζουμε όμως πως αποτελεί προσβολή του ελληνικού λαού να δικαιολογούνται τα δισεκατομμύρια των δαπανών ελέω του «τουρκικού φόβου», την ώρα που οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν είναι διατεθειμένες να κινηθούν σε κατευθύνσεις «ενοχλητικές» για την Τουρκία. Τα ζητήματα αυτά είναι γνωστά: υφαλοκρηπίδα ή ΑΟΖ στο Αιγαίο είναι το ίσως το πλέον σημαντικό. Βεβαίως, όσο οι ελληνικές ελίτ εξυπηρετούνται από τις δαπάνες και έλκονται από το περίφημο «kazan-kazan» (οφέλη και για τους δύο ή αγγλιστί «win-win») του Τούρκου πρωθυπουργού, Ταγίπ Ερντογάν, τίποτε δεν θα αλλάξει.
