">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Εκεί που η θάλασσα χωρίζει την Αφρική από την Ευρώπη τα κορμιά των ανθρώπων ξεβράζονται στις ακτές, μαζεύονται από πλοιάρια ή ακόμη αγνοούνται. Στη Λαμπεντούζα τον περασμένο Οκτώβριο η μεταναστευτική πολιτική της Ευρώπης στοίχιζε εκατοντάδες ζωές. Κροκοδείλια ήταν για ακόμη μία φορά τα δάκρυα των πολιτικών ταγών της ΕΕ. Τίποτε, μα τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει.
«Ντροπή μας», έλεγε τότε ο πάπας Φραγκίσκος, ενώ η ήπειρος συγκλονιζόταν από την εικόνα των εκατοντάδων στοιβαγμένων πτωμάτων στο μικρό ιταλικό νησί. Ηγέτες κρατών και υψηλοί αξιωματούχοι έκαναν δηλώσεις επί δηλώσεων. Όλοι τους υποκλίνονταν στη δήμαρχο του νησιού, Τζούζι Νικολίνι, που μας ανατρίχιασε δηλώνοντας πως δεν μπορεί πλέον να αποφασίσει «πού πρέπει να μεταφερθούν οι νεκροί και πού οι διασωθέντες, αφού το νεκροταφείο και το κέντρο προσωρινής διαμονής μεταναστών είναι υπερπλήρη». Τότε, κάποιοι έκαναν λόγο για αλλαγή μεταναστευτικής πολιτικής. Φρούδες ελπίδες.
Το δόγμα της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής είναι πολύ γνωστό στους Έλληνες. Ας αναφερθούμε στο τι σημαίνει στοιχειωδώς Δουβλίνο 2, ο κανονισμός που υπέγραψαν τα μέλη της ΕΕ το 2003 και δεσμεύει τη χώρα μας: οι πρόσφυγες οφείλουν να αιτηθούν άσυλο στο πρώτο κράτος μέλος της Ένωσης στο οποίο θα πατήσουν το πόδι τους. Όπου κι αν βρεθεί, λοιπόν, ο πρόσφυγας στέλνεται πίσω στο κράτος εισόδου για να αιτηθεί ασύλου. Αυτός ο κανονισμός, όπως παραδέχεται ωμά και το γερμανικό περιοδικό Σπίγκελ «ευνοεί τα κράτη στη μέση της Ευρώπης, ειδικά τη Γερμανία, ενώ δημιουργεί ένα αβάσταχτο βάρος για τα κράτη της περιφέρειας, όπως η Ιταλία και η Βουλγαρία».
Για να υπάρξει κάποιου είδους αλλαγή στη μεταναστευτική πολιτική της Ευρώπης είναι απαραίτητη η εξισορρόπηση αυτής της αδικίας, όπως την χαρακτηρίζει το ίδιο το γερμανικό περιοδικό. Ας μην ελπίζουμε όμως, μας ξεκαθαρίζει αργότερα το Σπίγκελ. «Ούτε καν αναφέρεται ο Κανονισμός του Δουβλίνου στην προγραμματική συμφωνία ανάμεσα στους Χριστιανοδημοκράτες και τους Σοσιαλδημοκράτες γιατί δεν υπάρχει καμία πρόθεση να αλλάξει η συγκεκριμένη πολιτική», γράφει δίχως περιστροφές.
Η Τουρκία μπαίνει στην… ευρωπεριφέρεια!
Την περασμένη εβδομάδα μετά από τη συνάντηση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου με τους επιτρόπους Διεύρυνσης και Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ, Στέφαν Φούλε και Σεσίλια Μάλστρομ, ανακοινώθηκε η συμφωνία για σταδιακή κατάργηση της τουρκικής βίζας εντός της Ένωσης. Γράψαμε τότε πως «Η Άγκυρα όμως θα πρέπει να μάθει να ζει με ένα είδους «Δουβλίνο 2» για να γίνει αυτό πραγματικότητα». Αυτό ακριβώς σχολιάζει και το Σπίγκελ: «Η ΕΕ πρόσφατα έκανε μία συμφωνία που ενισχύει τη μέθοδο του Δουβλίνου να σπρώχνει το πρόβλημα του ασύλου προς την περιφέρεια της Ευρώπης».
Γράφει «Οι Βρυξέλλες σκοπεύουν να ικανοποιήσουν ένα από τα παλαιότερα αιτήματα της Τουρκίας: είσοδος χωρίς βίζα στην Ευρώπη για τους Τούρκους πολίτες. Σε αντάλλαγμα, η Τουρκία συμφωνεί στην επανείσοδο τον αιτούντων ασύλου που έχουν μπει στην ΕΕ μέσω Τουρκίας». Οι συνέπειες θα είναι τρομακτικές για τους πρόσφυγες. «Η συμφωνία για επανείσοδο είναι μία καταστροφή», δηλώνει στο Σπίγκελ ο Πιρίλ Ερτσομπάν, υπεύθυνος της τουρκικής οργάνωσης υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Mülteci-Der. «Κανείς εδώ (στην Τουρκία) δεν έχει την παραμικρή ιδέα πού θα βάλουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους».
Στις μπίζνες δεν χωράνε… συναισθηματισμοί
Η επίτροπος Σεσίλια Μάλστρομ ήταν εκ των πρώτων Ευρωπαίων αξιωματούχων που είχαν εκφράσει τη συγκίνησή τους για την τραγωδία της Λαμπεντούζα. Τότε δήλωνε «βαθύτατα στεναχωρημένη από την τρομακτική τραγωδία». Καλούσε μάλιστα σε μία «εκ βάθρων επανασχεδίαση της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής». Η ίδια διαπραγματεύτηκε τη συμφωνία με την Τουρκία. Βεβαίως, οι εντολές που εκτελεί έρχονται από το Βερολίνο. Σε μία από τις σπάνιες επιθέσεις του γερμανικού Τύπου προς την επερχόμενη κυβέρνηση, το Σπίγκελ γράφει «ο νέος συνασπισμός της Γερμανίας σχεδιάζει να κρατήσει με νύχια και με δόντια την υπάρχουσα πολιτική των κλειστών συνόρων της χώρας».
