">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
«Μην μας κάνετε να διαλέξουμε ανάμεσα στο ευρώ και την αποχώρησή μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση». Γόνος αριστοκρατικής οικογενείας ο Τζορτζ Όσμπορν, υπουργός Οικονομίας της κυβέρνησης Κάμερον, ξέρει πολύ καλά να εκβιάζει.
Σε μία από τις πλέον σημαντικές ομιλίες για την τύχη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο Τζορτζ Όσμπορν διατράνωσε πως η κυβέρνηση Κάμερον θα υπερασπιστεί μέχρις εσχάτων τα συμφέροντα του Σίτυ του Λονδίνου, τη χρηματοπιστωτική «καρδιά» της βρετανικής πρωτεύουσας. Το ζήτημα είναι όντως σοβαρότατο και τα στοιχήματα πολύ μεγάλα. Από τη μία πλευρά, οι Βρετανοί δεν θέλουν ούτε να ακούσουν για παρέμβαση στο Σίτυ και φορολόγηση χρηματοοικονομικών συναλλαγών, ενώ η Γερμανία, έχοντας μπήξει γερά τα νύχια της στην ευρωζώνη, γνωρίζει πως ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της.
Ο λόγος είναι πολύ απλός. Από το 2016 και μετά οι χώρες της ευρωζώνης θα κρατάνε και το μαχαίρι και το καρπούζι για τις αποφάσεις όλης της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες. Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λισαβόνας, το Γιούρογκρουπ θα έχει αρκετές ψήφους ώστε να νομοθετεί μόνο του, ουσιαστικά αποκλείοντας από τη διαδικασία της λήψης αποφάσεων τους υπόλοιπους 10 που ανήκουν στην ΕΕ, αλλά όχι στο ευρώ. Εξ ου και ο Όσμπορν το δήλωσε ρητά: «Δεν νομίζω πως είναι προς το συμφέρον κανενός να μας τεθεί ως δίλημμα το ΕΕ ή ευρώ. Δεν θέλουμε να μπούμε στο ευρώ».
Η ανησυχία του Σίτυ δεν πρόκειται να αφήσει σε χλωρό κλαρί τους Βρετανούς πολιτικούς. Τι κι αν ο Ντέιβιντ Κάμερον δεσμεύτηκε για δημοψήφισμα «εντός ή εκτός της ΕΕ» το 2017; Κανένας δεν καθησυχάστηκε. Μόλις την περασμένη Τρίτη, 95 εξοργισμένοι βουλευτές των Τόρις ζήτησαν από τον Κάμερον να διεκδικήσει το δικαίωμα των εθνικών κοινοβουλίων να ασκούν βέτο στην ευρωπαϊκή νομοθεσία. Θριαμβεύουν σ’ αυτές τις συνθήκες οι ευρωσκεπτικιστές. Σε χθεσινή δημοσκόπηση του YouGov ενόψει των ευρωεκλογών του Μαΐου, το ευρωσκεπτικιστικό κόμμα UKIP ήταν δεύτερο πίσω από τους Εργατικούς, με 26% έναντι 32%. Την πλάτη του βλέπουν οι κυβερνώντες Τόρις, με 23%.
Γερμανική αρμάδα
Καθόλου τυχαία δεν είναι η δυναμική του ευρωσκεπτικισμού στη Βρετανία. Το πανίσχυρο Σίτυ αντιλαμβάνεται πως εντός αυτής της ευρωζώνης οι αποφάσεις θα παίρνονται από το Βερολίνο. Για τυπικούς μόνο λόγους θα περνούν από τις Βρυξέλλες. Όταν, λοιπόν, η Μέρκελ ζητά εδώ και χρόνια το φόρο των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών, το Λονδίνο είναι λογικό να τρέμει. Μάλιστα τώρα, η Μέρκελ μοιάζει πιο παντοδύναμη παρά ποτέ, τόσο ελέω ευρείας πλειοψηφίας στη Μπούντεσταγκ (λόγω της συγκυβέρνησης με τους Σοσιαλδημοκράτες) όσο και λόγω της… ανυπαρξίας του Γάλλου Προέδρου Φρανσουά Ολάντ, ο οποίος αποδείχτηκε σαρκοζικά υπάκουος.
Η άλλη πλευρά του Ατλαντικού
Όπως προείπαμε πάντως, τα στοιχήματα είναι πολύ μεγάλα. Όσο κι αν οι Βρετανοί σηκώνουν το λάβαρο της εθνικής κυριαρχίας προς υπεράσπιση του Σίτυ, ο Όσμπορν αντιλαμβάνεται πως ενώπιόν τους έχουν τεράστιες αποφάσεις. Ο υπουργός Οικονομίας της Βρετανίας ζήτησε την ταχύτατη επίλυση της Διατλαντικής Εμπορικής και Επενδυτικής Εταιρικής Σχέσης (TTIP). Πρόκειται, βεβαίως, για τη μεγαλύτερη εμπορική συμφωνία στον κόσμο και οι Αμερικανοί δεν θέλουν ούτε να διανοηθούν πως οι Βρετανοί θα είναι… απασχολημένοι με την έξοδό τους από την ΕΕ. Έχουν να θυμούνται, άλλωστε, πως η προηγούμενη απόπειρα για τη δημιουργία μίας τεράστιας κοινής αγοράς, η λεγόμενη «Πολυμερής Συμφωνία Επενδύσεων» (MAI), κατέρρεε το 1998, μετά από τρία χρόνια διαπραγματεύσεων.
