Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Έχει χιούμορ η ιστορία. Την άνοιξη του 2011 ο Φρανσουά Ολάντ δεν είχε καμία ελπίδα να είναι αυτός ο υποψήφιος των Σοσιαλιστών για τη Γαλλική Προεδρία. Έβλεπε την πλάτη ενός άλλου Γάλλου Σοσιαλιστή, πολύ πιο ευρέως γνωστού στην Ελλάδα. Ο λόγος βεβαίως για τον Ντομινίκ Στρος Καν. Στο αεροδρόμιο JFK της Νέας Υόρκης όμως θα τελείωνε οριστικά η πολιτική καριέρα του DSK, τότε γενικού διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Οι φωτογραφίες του σιδηροδέσμιου Στρος Καν έκαναν το γύρο του κόσμου. Τι κι αν το σκάνδαλο με την καμαριέρα σε ξενοδοχείο της οικονομικής πρωτεύουσας των ΗΠΑ κατέπεφτε σε εφετείο του Μανχάταν λόγω «αναξιοπιστίας της μηνύτριας». Ο Ολάντ που θα έχανε δια περιπάτου από τον Στρος Καν για την υποψηφιότητα (ήταν πίσω 20% στις τελευταίες δημοσκοπήσεις) δεν είχε πλέον αντίπαλο.
Σχεδόν δύο χρόνια μετά την εκλογή του η Γαλλία συνταράζεται από το ερωτικό σκάνδαλο του «αντι-Στρος Καν». Καμία διάθεση να κάνουμε… κουτσομπολιό δεν έχουμε. Όμως, βερεσέ ακούμε τα περί «προσωπικής υπόθεσης» που υποχρεούται να πει ο Γάλλος Πρόεδρος. Πώς γίνεται από όλη τη γαλλική πρωτεύουσα η «ερωτική φωλίτσα» του Ολάντ να είναι ιδιοκτησία της Κορσικανής Μαφίας; Πώς γίνεται να διαρρέουν στον Τύπο φωτογραφίες του Ολάντ να φτάνει εκεί με… μηχανάκι; Ο σοβαρός γαλλικός Τύπος δεν μπορεί να πιστέψει πως ο Γάλλος Πρόεδρος ήταν τόσο απροστάτευτος που έφτασαν μία ανάσα απ’ αυτόν οι παπαράτσι του σκανδαλοθηρικού περιοδικού Closer. Κι αν όντως οι Γάλλοι αντιμετωπίζουν την υπόθεση με ένα πατροπαράδοτο (στις προεδρικές ερωτικές ατασθαλίες) μειδίαμα, στην πραγματικότητα η υπόθεση πλήττει ανεπανόρθωτα το κύρος του Γάλλου Προέδρου.
Κι αν ουδόλως μας ενδιαφέρει αν ο Ολάντ είναι μπερμπάντης ή αν ο Στρος Καν είναι σεξομανής (παρότι ειδικά η περίπτωση του τελευταίου είναι ενδεικτική των συμπλεγμάτων του δυτικού κόσμου…), δεν μπορούμε παρά να τονίσουμε πως και οι δύο άνδρες έγιναν στόχος. Αδυνατούμε να πιστέψουμε πως η φαντασμαγορική σύλληψη του Στρος Καν ή η φασαριόζικη αποκάλυψη των ερωτικών περιπτύξεων του Ολάντ είναι κενές πολιτικού περιεχομένου. Κι οι δύο άνδρες είχαν πολλάκις εκφραστεί ανοικτά εναντίον της γερμανικής συνταγής κυριαρχίας στην ΕΕ (λιτότητα). Κι οι δύο από «ελπίδα» μίας νέας Ευρώπης βρίσκονται σήμερα στο ναδίρ του διεθνούς τους κύρους.
Στη σκιά αυτής της καταβαράθρωσης ο Ολάντ ανακοίνωνε ενώπιον 600 δημοσιογράφων απ’ όλο τον κόσμο την πλήρη υποταγή του στην ευρω-λιτότητα. Το σκηνικό δεν θα μπορούσε να είναι πιο ευνοϊκό για τη γερμανική Καγκελαρία. Ένας φθαρμένος Πρόεδρος διατράνωνε πως ο δρόμος του Βερολίνου είναι ο μοναδικός, ακόμη και για τη Γαλλία, την πάλαι ποτέ πολιτική ηγέτιδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ενθουσιώδης η γερμανική εφημερίδα Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ έγραφε χθες πως «Φαίνεται πως ο Φρανσουά Ολάντ ανακάλυψε με καθυστέρηση τον τρίτο δρόμο, το μονοπάτι που είχαν πάρει κάποτε ο Τόνι Μπλερ και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ». Συνεπικουρούσε και η Φραφούρτερ Αλγκεμάινε. «Θα παρακολουθήσουμε με πάθος στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στο Βερολίνο αν θα μπορέσει να κρατήσει αυτή την πορεία», έγραφε για τις «βαθιές μεταρρυθμίσεις» του Ολάντ. Τα «χαλαρά» εργασιακά της Ατζέντας 2010 του Σρέντερ, το «κάρβουνο» της γερμανικής ατμομηχανής και οι «Νέοι Εργατικοί» του Τόνι Μπλερ, οι συνεχιστές δηλαδή του θατσερισμού, ίσως οι δριμύτεροι εχθροί των ατομικών ελευθεριών στη Γηραιά Αλβιόνα. Το δικό τους δρόμο τραβάει τώρα ο Ολάντ και οι Γερμανοί του βγάζουν το καπέλο. Όταν ο Ολάντ διαβεί την πόρτα του Λευκού Οίκου θα το κάνει απαξιωμένος, ως ένας αδύναμος σύμμαχος για την Ουάσιγκτον. Και η Ευρώπη θα πρέπει να περιμένει.
