">
Του ΤΑΣΟΥ ΘΩΜΑ
Με αίμα αμάχων «κερδίζει» εδάφη το Ισραήλ, ενώ η Ευρώπη σοκαρισμένη ψάχνει τον ένοχο της δολοφονίας 300 επιβατών του μαλαισιανού Μπόινγκ...
Το «Ιερό» Σάββατο είχε περάσει. Όχι ότι η εβραϊκή εορτή είχε σταματήσει τους βομβαρδισμούς. Όμως, λίγες ώρες μετά, όταν πια ήταν Κυριακή, το Ισραήλ εξαπέλυε την πιο βάρβαρη επίθεσή του εναντίον όχι της Χαμάς, αλλά των ίδιων των Παλαιστινίων. Στην 13η μέρα, τα βλήματα στόχευσαν την Σατζάιγια, μία πυκνοκατοικημένη συνοικία της Λωρίδας γης όπου στοιβάζονται ανθρώπινες ψυχές, η μία πάνω στην άλλη. Για τρίτη φορά μέσα σε έξι χρόνια ένας ασύμμετρος πόλεμος πλημμυρίζει με αίμα γυναικόπαιδων το έδαφος που «κερδίζει» το Ισραήλ.
Πράγματι, η γενοκτονία των Παλαιστινίων από τον πιο ετοιμοπόλεμο στρατό της Μέσης Ανατολής έχει καταντήσει να χρειάζεται πειστήρια του εγκλήματος με νεκρά παιδιά. Εξ ου και η ηγεσία του Ισραήλ έχει αποχαλινωθεί σε τέτοιο βαθμό που δίνει την εντολή να «χτυπηθεί» μία γειτονιά. Ωστόσο υπήρχαν κι άλλοι λόγοι: 1) Κομβικό ρόλο έπαιξε η αντεπανάσταση που επικράτησε στην Αίγυπτο, με τον στρατό να αρπάζει την εξουσία, καθιστώντας ξανά την Χώρα του Νείλου σ’ έναν ελάσσων «παίκτη» στον αραβικό κόσμο. 2) Η συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής ενότητας ανάμεσα σε Φατάχ και Χαμάς και 3) η πίστη του Ισραήλ πως η Αμερική θα μείνει πιστή στη διαχρονική «ανεκτικότητά» της.
Έτσι, ο Νετανιάχου έδρασε με κυνισμό και ωμότητα. Γνώριζε πως θα πρόφτανε να ολοκληρώσει την επίδειξη πυγμής με στόχο την νέα κατατρομοκράτηση των Παλαιστινίων, προτού μπορέσει κάποιος να του πει «κάνε πίσω». Γνώριζε πως τα βλήματα των ισραηλινών βομβαρδιστικών θα έδιναν ένα μήνυμα προς την Ουάσιγκτον, η οποία είχε αποδεχτεί τη συγκυβέρνηση Φατάχ-Χαμάς. Έτσι, οι περισσότεροι από 500 νεκροί, στην πλειοψηφία τους άμαχοι, θα έχουν την ίδια τύχη με τους προηγούμενους. Στις πλάτες τους θα συμφωνηθεί μία εύθραυστη εκεχειρία. Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Τζον Κέρι, αναμενόταν στο Κάιρο για να το διαπραγματευθεί ο ίδιος, μετά από 13 μέρες όπου ο Λευκός Οίκος επαναλαμβάνει πληκτικά πως «το Ισραήλ είχε το δικαίωμα να αμυνθεί».
Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην θέλει να επιτευχθεί αυτή η εκεχειρία. Αυτό είναι αυτονόητο. Παράλληλα, όμως, δεν υπάρχει κάποιος που να πιστεύει πως θα σφραγιστεί μία συμφωνία βιώσιμη για τις δύο πλευρές. Το Ισραήλ για άλλη μία φορά έχει ενισχύσει το μίσος των Αράβων εναντίον του, ενώ ουδείς πιστεύει πως θα ξυπνήσει μία μέρα ο Νετανιάχου και θα κάνει πίσω για τους εποικισμούς. Άρα, η νέα έκρηξη θα είναι συνάρτηση συγκυριών και… χρόνου.
Η κτηνωδία του επιβατικού αεροσκάφους
Συντρίμμια στον ευρωπαϊκό ουρανό. 300 άνθρωποι νεκροί. Ανυποψίαστοι επιβάτες μίας πτήσης από Άμστερνταμ προς Κουάλα Λουμπούρ. Όποιος κι αν έχει διαπράξει αυτό το έγκλημα δεν στοχεύει τους 300 επιβάτες. Αυτοί ήταν τα πιόνια μίας κτηνωδίας που όμοια της έχει δεκαετίες να ζήσει η Γηραιά Ήπειρος.
Άμεσα, κυβερνήσεις, παγκόσμιος Τύπος και κοινή γνώμη αναζητούν τον υπαίτιο. Κι αν στην περίπτωση του Παλαιστινιακού και του Νετανιάχου τα λόγια είναι μετρήματα (καθώς το Ισραήλ έχει κατά καιρούς κατηγορήσει για… αντισημιτισμό όποιο κράτος αντιδρά στους βομβαρδισμούς αμάχων) δεν ισχύει το ίδιο για τον Πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν. Η έγκριτη αμερικανική εφημερίδα Ουάσιγκτον Ποστ αποφάνθηκε: «Οι ερευνητές είναι κάθε άλλο παρά έτοιμοι να επιδώσουν μία οριστική απάντηση για το ποιος κατέρριψε το μαλαισιανό Μπόινγκ, σκοτώνοντας 298 επιβάτες και το πλήρωμα του αεροσκάφους. Όμως, στο παγκόσμιο δικαστήριο της κοινής γνώμης, η ετυμηγορία έχει επιδοθεί. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι ένοχος». Από κοντά και οι βρετανικοί Τάιμς: «Η Ρωσία το έκανε και ο κ. Πούτιν πρέπει να πληρώσει, πολιτικά και οικονομικά».
Δεν ξέρουμε τι είδους πληροφόρηση μπορούν να έχουν οι… Τάιμς όταν ο ίδιος ο «πλανητάρχης» Μπάρακ Ομπάμα δεν έχει επιρρίψει άμεσα και σφοδρά την ευθύνη της κατάρριψης του αεροσκάφους στον Πούτιν. Κανείς, βεβαίως, δεν θα αναλάβει την ευθύνη για την κτηνωδία, ενώ από τα συντρίμμια ανασύρονται πτώματα αθώων και πέπλο μυστηρίου καλύπτει τον ένοχο.
Χωρίς να θέλουμε να το παίξουμε ερευνητές μπορούμε να προχωρήσουμε σε μία καταμέτρηση κερδών και ζημιών για τη Ρωσία. Η Μόσχα είχε κάθε όφελος για τερματισμό των συγκρούσεων στην περιοχή δίχως όμως την άνευ όρων παράδοση των φιλορώσων αυτονομιστών. Αυτό θέλει ο Πούτιν εδώ και κάποιο καιρό, γνωρίζοντας μάλιστα πως το διαπραγματευτικό του χαρτί (φυσικό αέριο) είναι πολύ πιο ισχυρό το χειμώνα. Αντιθέτως, η κατάρριψη του αεροσκάφους οδηγεί σε νέα όξυνση στην περιοχή. Το Κίεβο ζητά την συντριβή των αυτονομιστών, τους οποίους κατηγορεί για την τραγωδία. Η Αμερική και η Ευρώπη συζητούν νέες κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, οδηγώντας σε ασφυξία την ρωσική οικονομία.
Γράψαμε πως ο Νετανιάχου «υπολόγισε» πως η γεωπολιτική συγκυρία τον ευνοεί για να προχωρήσει σε μία κατάπτυστη επίθεση εναντίον του παλαιστινιακού λαού. Όσο αποκρουστικοί κι αν είναι, οι στόχοι του είναι σαφείς. Αντιθέτως, ο Πούτιν είχε μόνο να χάσει από την κατάρριψη του αεροσκάφους. Η χώρα του και ο ίδιος προσωπικά μπορεί να οδηγηθούν σε απομόνωση. Αρκεί αυτή η ανάλυση για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως πίσω από την τραγωδία είναι η κυβέρνηση της Ουκρανίας; Είτε ναι, είτε όχι κάποιος ήταν ικανός να «θυσιάσει» 300 ανθρώπους μπροστά στα έντρομα μάτια ολόκληρου του κόσμου. Είτε αυτός ήταν πολιτικά ηλίθιος, είτε προβοκάτορας, η Ευρώπη απειλείται εξίσου.
