Του Δημήτρη Κετικίδη | Από την έντυπη έκδοση «Τύπος Θεσσαλονίκης»
Τα βίντεό του, έχουν εκατομμύρια προβολές. Οι παραστάσεις του κατάμεστες. Πρόσφατα μάλιστα βρέθηκε στο στόχαστρο, λόγω της αντίδρασής του στην εμφάνιση ενός Ιερέα στην παράστασή του. Συναντήσαμε τον Αλέξανδρο Τσουβέλα στο Θέατρο Λόφου Κιλκίς στο πλαίσιο της περιοδείας της παράστασης «Εξωγήινος», με τον διάσημο stand up comedian να μιλά μεταξύ άλλων για το πότε κατάλαβε ότι έχει έφεση στις μιμήσεις, αλλά και για το αν θα ξεχώριζε κάποιον χαρακτήρα από αυτούς που έχει γράψει.
Μιλώντας στον «Τύπο Θεσσαλονίκης» για το viral περιστατικό με τον Ιερέα είπε πως «άνοιγε την τηλεόραση η μητέρα μου και με έβλεπε σε όλες τις εκπομπές. Ερχόντουσαν και ήθελαν να δηλώσω πράγματα, ενώ δεν ερχόντουσαν όλους αυτούς τους μήνες που έχω γεμίσει τα θέατρα, κάτι το οποίο είναι μεγάλη μου τιμή. Γέλασα με όσους λένε ότι ήταν στημένο το συμβάν, επειδή δεν έχω καμία ανάγκη να κάνω κάτι τέτοιο. Κανένας από το κοινό δεν είναι στημένος. Ποτέ δεν έχει γίνει αυτό».
Αναλυτικά η συνέντευξή του:
Πότε κατάλαβες ότι μπορείς και θέλεις να κάνεις τους άλλους να γελούν;
«Κατάλαβα ότι μπορώ στο γυμνάσιο. Στη Δευτέρα γυμνασίου άρχισα να μιμούμαι καθηγητές και συμμαθητές. Μαζευόμασταν πίσω, και ήταν σαν να είναι το πρώτο κοινό. Εκεί κατάλαβα ότι κάτι υπάρχει εδώ, και αργότερα στο μπάσκετ έκανα πώς σουτάρει ο ένας ο άλλος κλπ».
Μπορείς να μας πεις διαφορές στο κοινό ανάμεσα στην Αθήνα και στην επαρχία που όπως είναι λογικό οι παραστάσεις είναι λιγότερες και σπανιότερες; Πώς σε αντιμετωπίζει ο κόσμος;
«Δεν παίζω τα ίδια κείμενα. Στην επαρχία παίζω διαφορετικά, παίζω διαοφρετικά στο κομμάτι της ταχύτητας. Ηλικιακά ανεβαίνεις και τα λέω πιο απλά και πιο ξεκάθαρα χωρίς σπουδαίες έννοιες. Παίζω με έναν διαφορετικό τρόπο και καταλαβαίνω ότι αυτό παίζει ρόλο. Γι’ αυτό στο Instagram γράφω «κάθε μέρα μάθημα» επειδή είναι δοαφορετικό».
Τα βίντεό σου έχουν μεγάλη απήχηση στο διαδίκτυο. Ζούμε στην εποχή των social media. Πιστεύεις ότι αν ένας καλλιτέχνης στον δικό σου κλάδο είναι π.χ. μέτριος σε αυτό που κάνει, μπορεί να έχει μια διάρκεια απλά επειδή χειρίζεται σωστά τα social;
«Δεν πιστεύω ότι η καλή χρήση των social καθιστά κάποιον πολύ καλό στη δουλειά. Η τριβή και το παίξιμο σε κάνει πολύ καλό. Από περιέργεια μπορεί να έρθει κάποιος στην παράσταση, αλλά αν δεν περάσει καλά αρκετές φορές, θα το πει και στον φίλο του. Στο θεατρικό κομμάτι, λειτουργεί πάρα πολύ αυτό που λέμε “από στόμα σε στόμα”, ειδικά στην επαρχία, αλλά δεν εξαιρούνται και η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη. Η σκηνή θα μπορούσα να πω ότι είναι ο “αγώνας”. Μπορεί να είσαι καλός στην “προπόνηση”, αλλά όταν θα έρθει η ώρα του “αγώνα” θα πρέπει να είσαι έτοιμος. Νομίζω ότι παίζει ρόλο η τριβή, αλλά και το τι θέλεις να κάνεις εσύ ο ίδιος πραγματικά μέσα σου».
«Ραμόνα Μπούρση». Ένας χαρακτήρας που δημιούργησες και θα σε ακολουθεί πιστεύω. Πώς σου ήρθε να τον δημιουργήσεις; Τι σκεφτόσουν;
«Το τι σκεφτόμουν όταν δημιούργησα αυτόν τον χαρακτήρα δεν θα το αποκαλύψω επειδή είναι ένα κομμάτι της παράστασης. Η “Ραμόνα Μπούρση” ωστόσο είναι υπαρκτό πρόσωπο, όχι όμως με αυτό το όνομα και αυτό το look. Έτσι τη φαντάστηκα εγώ, ως προέκταση υπερβολής. Ο ψυχισμός της όμως είναι ίδιος. Κατάλαβα ότι μια δυναμική γυναίκα ίσως ακουμπήσει πολύ το κοινό. Επειδή οι γυναίκες πιέζονται σε πολλούς τομείς, θα ήθελαν να πουν πράγματα που δεν μπορούν εύκολα να πουν, και η “Ραμόνα” είναι μια απελευθέρωση. Νομίζω ότι εκεί άγγιξε και πέτυχε κατά κάποιον τρόπο».
Εσύ προσωπικά ποιον χαρακτήρα ξεχωρίζεις από αυτούς που έχεις δημιουργήσει;
«Στα μπουζούκια έχω υπάρξει “Πεσκέσης” έχω υπάρξει “νευρικός θείος Αριστείδης” έχω υπάρξει “Καρατζιοβαλής”. Όλοι οι ρόλοι έχουν δικά μου κομμάτια, και όταν τα δημιουργούμε με τον Διομήδη τον Πιτουρά, ουσιαστικά βάζω το προσωπικό μου στοιχείο μέσα. Είναι λογικό δηλαδή να ακουμπάμε κάποιες χορδές ευαίσθητες και να είναι ένα δικό μου κομμάτι όλο αυτό».
Το χιούμορ πολλές φορές παρεξηγείται. Υπάρχουν πράγματα που δεν θέλεις να τα αγγίξεις; Για παράδειγμα ο Μάρκος Σεφερλής, δέχτηκε πολλή κριτική για το Nemo,,,
«Αυτό δεν το ξέρεις. Σε εμένα π.χ. πέρασε από πίσω μου ένας Ιερέας και τον κοίταξε όλο το κοινό. Δεν μπορείς σε αυτές τις περιπτώσεις να συνεχίσεις το κείμενό σου, δεν γίνεται. Πρέπει να σέβεσαι τον κόσμο και να το αναφέρεις αυτό. Εκεί υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις και η αλήθεια είναι ότι έγινε ένας χαμός. Άνοιγε την τηλεόραση η μητέρα μου και με έβλεπε σε όλες τις εκπομπές. Ερχόντουσαν και ήθελαν να δηλώσω πράγματα, ενώ δεν ερχόντουσαν όλους αυτούς τους μήνες που έχω γεμίσει τα θέατρα, κάτι το οποίο είναι μεγάλη μου τιμή. Γέλασα με όσους ελένε ότι ήταν στημένο το συμβάν, επειδή δεν έχω καμία ανάγκη να κάνω κάτι τέτοιο. Κανένας από το κοινό δεν είναι στημένος. Ποτέ δεν έχει γίνει αυτό».
Τι πιστεύεις ότι πρέπει να έχει σήμερα ένας stand up comedian εκτός από χιούμορ προφανώς για να κάνει τον κόσμο να γελάσει;
«Δεν είμαι εγώ ο αρμόδιος να το πω παρόλο που τα πράγματα πάνε ευλογημένα για εμένα. Δεν νιώθω ότι μπορώ να νουθετήσω, να συμβουλέψω έναν άνθρωπο στο τι θέλει να κάνει.
Αν σκάψει βαθιά μέσα του και παλέψει στα βαθιά του σκοτάδια, έχει μεγάλες πιθανότητες να απελευθερωθεί στη σκηνή και αυτό δημιουργεί μια ενέργεια που ίσως πιστεύει ότι δεν μπορεί να την αγγίξει. Είναι κάποια στάδια όπου αυτή η απελευθέρωση με έχει βοηθήσει γενικά να διαχειρίζομαι διαφορετικά τα συναισθήματά μου και να μπορέσω να αποδώσω κωμικά κάθε βράδυ».
