Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν ένας εκ των παρευρισκομένων στην κηδεία του Διονύση Σαββόπουλου που εκφώνησε επικήδειο λόγο το πρωί του Σαββάτου 25 Οκτωβρίου στη Μητρόπολη Αθηνών.
«Δεν είμαι εδώ μόνο ως φίλος και θαυμαστής του, αλλά έχω χρέος προς ένα σπουδαίο Έλληνα. Ο Νιόνιος συμβάδισε με τη ζωή της χώρας σε όλη του τη ζωή, δίνοντάς μας ώθηση χαράς στις δύσκολες ανηφόρες και προειδοποιώντας μας. Έχοντας την δική του άποψη για τα πράγματα, ανοιχτή. Γι' αυτό και στη μουσική μπόρεσε να φέρει τη ροκ κοντά στο έντεχνο, έτσι και στην πολιτική.», ανέφερε χαρακτηριστικά στην αρχή ο πρωθυπουργός.
Ο κ. Μητσοτάκης επικαλέστηκε στίχους του Διονύση Σαββόπουλο από τον Άγγελο - Εξάγγελο, «γιατί αποτελούν ευθύ και δημόσιο λόγο. Πετυχαίνουν να ενώσουν τον ευαίσθητο χώρο της τέχνης με τον πραγματισμό της πολιτικής».
«Τα νέα που μάς έφερε ήταν όλα μια ψευτιά
κι ακούγονταν ευχάριστα στ’ αυτί μας
Γιατί έμοιαζε μ’ αλήθεια η κάθε του ψευτιά
κι ακούγοντάς τον ησύχαζε η ψυχή μας
Αμέσως καταλάβαμε τι πήγαινε να πει
και τού ’παμε να φύγει μουδιασμένα Αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει
καλύτερα να μη μάς πει κανένα
Μια απόδειξη ότι η καλλιτεχνική ευαισθησία γίνεται πολύ πιο ισχυρή».
«Ο Διονύσης Σαββόπουλος δεν δέχτηκε ποτέ αξιώματα», επισήμανε προσθέτοντας ότι ανήκει στους λίγους που ενώ μας ψυχαγωγούν, μας καθορίζουν. Κατέστη ο χρονογράφος του ελληνικού ταξιδιού επί μισό και πλέον αιώνα. Η κληρονομιά του αποτελεί κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης. «Νιόνιο μας, θα σε αποχαιρετίσω με ένα μεγάλο ευχαριστώ. Από αύριο δεν θα υπάρχεις μόνο μέσα από τα τραγούδια σου. Θα σε σκεφτόμαστε κάθε φορά που ένας νέος πιάνει μια κιθάρα αλλά και κάθε φορά που κοιτιόμαστε σε έναν καθρέφτη. Με τα καλά μας και τα στραβά μας», είπε.
Δείτε βίντεo:
Αναλυτικά όσα είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στον επικήδειο του Διονύση Σαββόπουλου
Για τον άνθρωπο και τραγουδοποιό που αποχαιρετούμε σήμερα θα μιλούν πάντα τα συναισθήματα όσων ταξίδεψαν με τις νότες και τους στίχους του. Κάτι φυσικό αφού κατά καιρούς τραγούδησε για τον καθένα από εμάς. Προσωπικά δεν είμαι εδώ μόνο σαν φίλος και σαν θαυμαστής του, αλλά και από χρέος προς έναν μεγάλο Έλληνα που έζησε και περιέγραψε μοναδικά τις περιπέτειες του τόπου. Ο Νιόνιος σε όλη του τη ζωή συμβάδισε με τη ζωή της χώρας δίνοντας ώθηση χαράς στις όμορφες ανηφόρες, αλλά και προειδοποιώντας στις μεγάλες κατηφόρες έχοντας πάντα τη δική του άποψη για τα πράγματα. Ανοιχτή, αλλά ποτέ αιχμάλωτη δογμάτων. Όπως στη μουσική πέτυχε να φέρει το ροκ κοντά στο έντεχνο, το δημοτικό και το δημώδες, έτσι και στο πολιτικό πεδίο από τις οραματικές ιδέες της αριστεράς συναντήθηκε με τον ρεαλισμό της φιλελεύθερης σκέψης.
Δεν θα κρύψω ότι τα λόγια που προσωπικά θα ξεχώριζα είναι αυτά που ο Διονύσης ταίριαξε στον «Άγγελο εξάγγελο» ίσως γιατί υπήρξαν απόλυτα προφητικά για όσα ζήσαμε. Αποτελούν ευθύ και βαθύ δημόσιο λόγο. Καταφέρνουν κάτι σπάνιο, να γεφυρώσουν τον ευαίσθητο κόσμο της τέχνης με τον πραγματισμό της πολιτικής. Και τι λένε αυτά τα λόγια; «Τα νέα που μας έφερε ήταν όλα μια ψευτιά, κι ακούγοντάς τον ησύχαζε η ψυχή μας». Ωστόσο όσο φάνηκε πως η νύχτα εναλάσσονταν με νύχτα οι θαυμαστές του είπαν να φύγει μουδιασμένα. Αφού ο άγγελος δεν είχε νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μη πει κανένα. Μια απόδειξη πως η καλλιτεχνική ευαισθησία γίνεται συχνά πολύ πιο περιγραφική και πιο σκληρή από κάθε πολιτικό επιχείρημα. Από τη μια πρωτοπόρος στο πεντάγραμμο και αιρετικός στα σχόλιά του. Από την άλλη, ένας πατριώτης μιλώντας με τη βραχνή φωνή, πότε του γλυκού αφηγητή και πότε του επικριτή κάθε λάθους του κράτους ή του πολίτη.
Δεν ήταν μόνο η δημόσια συμπεριφορά του Διονύση. Νιώθω να ενώνουν στο πρόσωπό του την τέχνη με την πολιτική, αυτός που δεν δέχθηκε ποτέ δημόσιες θέσεις ή αξιώματα. Ήταν το μήνυμα της ενότητας των Ελλήνων που διέτρεχε το έργο και τη δράση του. Πάντοτε με χορούς κυκλωτικούς και με την αγάπη, όπως έλεγε να είναι στο τέλος η μεγάλη ανάσα όλων μας. Όλα τα παραπάνω τα συνόδευε η αίσθηση της ατομικής ευθύνης απέναντι στο σύνολο. Κάτι που περιγράφει ο ίδιος στις τελευταίες λέξεις του αυτοβιογραφικού βιβλίου του.
«Ο κόσμος με έχει πικράνει τόσο πολύ που σκέφτομαι να τα παρατήσω όλα. Μετά σκέφτομαι πάλι ότι αυτό το επάγγελμα μόνος του το διάλεξες, ουδείς σε υποχρέωσε». Ένα αντάμωμα που ήταν από νωρίς το όνειρό του. Γιατί με τον κόσμο θα ζει ο Σαββόπουλος από εδώ και στο εξής, ανήκοντας στους λίγους που ενώ ψυχαγωγούν με τον τρόπο τους μας καθορίζουν. Ετσι διεύρυνε τους ορίζοντες των ήχων και των στίχων για να καταστεί τελικά ο χρονογράφος του ελληνικού τραγουδιού επί μισό και πλέον αιώνα. Η κληρονομιά του δεν αποτελεί μόνο ένα τεράστιο κομμάτι της ελληνικής μας ιστορίας, αλλά και ένα κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης.
Νιόνιο μας δεν θα σε αποχαιρετήσω με ένα απλό αντίο, όσο με ένα μεγάλο ευχαριστώ στο όνομα τόσων γενεών που σφράγισε η διαδρομή σου. Από αύριο δεν θα υπάρχεις μόνο μέσα από τα τραγούδια σου. Θα σε σκεφτόμαστε κάθε φορά που ένας νέος θα πιάνει μια κιθάρα για να κάνει την αλήθεια του μουσική, αλλά και σε κάθε συγκυρία που θα μας καλεί να κοιταχτούμε στον εθνικό μας καθρέφτη με τα καλά μας και τα στραβά μας. Πάνω από όλα όμως για να διακρίνουμε τις ξεχωριστές αρετές των Ελλήνων εκείνων που θα σηκώσουν την ψυχή μας για να δώσουν ρεύμα στην κοινή μας πρόοδο. Να γίνουμε αληθινοί. Αυτός άλλωστε ήταν και ο στόχος σου ξεκινώντας από την Θεσσαλονίκη. Μια παρακαταθήκη που αξίζει να μας οδηγεί και με την οποία με το τεράστιο μουσικό σου έργο θα νιώθουν περήφανοι η αγαπημένη σου Άσπα, τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου.
