">
Ο Αμπάς Κιαροστάμι, συγγραφέας και σκηνοθέτης που ανέδειξε τον κινηματογράφο του Ιράν ως έναν από τους πιό πρωτότυπους και συναρπαστικούς του κόσμου, απεβίωσε στο Παρίσι τη Δευτέρα από επιπλοκές του καρκίνου, σύμφωνα με τα ιρανικά κρατικά μέσα. Ήταν 76 χρονών.
Μέλος ενός νέου ρεύματος στον ιρανικό κινηματογράφο που άρχισε τη δεκαετία του 1960 και έγινε γνωστό τις ρεαλιστικές ιστορίες πάνω στις ζωές κοινών ανθρώπων, ο Κιαροστάμι ήταν ένας από τους λίγους κινηματογραφιστές που έμειναν και διέπρεψαν στο Ιράν μετά την ισλαμική επανάσταση το 1979.
Παρά τα πολύ εντόπια, ιρανικά θέματά τους, οι ταινίες του βρήκαν απήχηση σε ένα παγκόσμιο κοινό, και ο Κιαροστάμι κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες το 1997 για την ταινία του "Η Γεύση του Κερασιού", που αφηγείται την ιστορία ενός μεσήλικα ο οποίος σκοπεύει να αυτοκτονήσει και ψάχνει να βρει κάποιον να τον θάψει όταν πεθάνει.
Γεννημένος το 1940 στην Τεχεράνη, ο Κιαροστάμι σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης. Η πρώτη του δοκιμή στον κλάδο ήταν η παραγωγή σε βίντεο διαφημίσεων για την ιρανική τηλεόραση. Μετά την επανάσταση το 1979, όταν εκδιώχθηκε η μοναρχία στο Ιράν και εισήχθηκε ένα ισλαμιστικό σύστημα διακυβέρνησης, ο Κιαροστάμι επέλεξε να μείνει ενώ πολλοί καλλιτέχνες και συγγραφείς εγκατέλειψαν τη χώρα.
Οι ταινίες του, οι οποίες συχνά επικεντρώνονταν σε παιδιά ή σε φτωχότερους Ιρανούς που ζούσαν σε αγροτικές περιοχές, δεν θεωρήθηκαν ποτέ ιδιαίτερα πολιτικές, αλλά μερικά από τα σενάρια που έγραψε για τον προστατευόμενό του σκηνοθέτη Τζαφάρ Παναχί ήταν.
Η ταινία του Παναχί "Κόκκινο Χρυσάφι" (2003), μια ιλαροτραγική απεικόνιση ενός διανομέα πίτσας ο οποίος ταπεινώνεται για την χαμηλή κοινωνική του θέση στην Τεχεράνη, μια πόλη διαιρεμένη ταξικά και οικονομικά, θεωρήθηκε ως επικριτική της Ισλαμικής Δημοκρατίας και απαγορεύτηκε στο Ιράν.
Το ΦΚΘ αποχαιρετά τον Κιαροστάμι
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είχε την χαρά και την τιμή να συνδεθεί με τον Αμπάς Κιαροστάμι, έναν ευαίσθητο σπουδαίο δημιουργό, έναν υπέροχο άνθρωπο. Ο ίδιος επέστρεφε στο φεστιβάλ στηρίζοντας την πολυετή φιλία του με τους ανθρώπους του, ανάμεσά τους τον Μισέλ Δημόπουλο και βεβαίως τον Δημήτρη Εϊπίδη, ο οποίος σύστησε το ιρανικό σινεμά στην Ελλάδα και όχι μόνο, και ήταν από τους πρώτους που πραγματοποίησαν αφιερώματα στο έργο του ιρανού σκηνοθέτη σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Αποχαιρετάμε τον Αμπάς Κιαροστάμι με μερικά από τα δικά του λόγια που μοιράστηκε μαζί μας στη Θεσσαλονίκη:
«Για κάθε δημιουργό, οι ιδέες του είναι πιο σαφείς και πιο αγνές από τις δημιουργίες του»
«Βασική προϋπόθεση για να μην επαναλαμβάνεις τον εαυτό σου, είναι να θεωρείς πως ό,τι κάνεις, το κάνεις για πρώτη φορά»
«Ζητώ από τους ηθοποιούς μου να είναι ο εαυτός τους. Εκείνος που αλλάζει είμαι εγώ, προσπαθώντας να τους πλησιάσω για να βρεθούν σημεία ταύτισης μεταξύ μας»
«Η λογοκρισία έχει γίνει πια μέρος της συνείδησής μου. Παρά τις υποσχέσεις για περισσότερη ελευθερία, πρέπει να τηρώ τους κανόνες της. Δεν μπορώ πια να προσδιορίσω αν οι δημιουργίες μου απορρέουν μόνο από μένα ή κι από τη λογοκρισία». «Ποίηση υπάρχει στην ίδια τη ζωή».
