">
Της ΛΕΜΟΝΙΑΣ ΒΑΣΒΑΝΗ
Ένας είναι λαίμαργος, δύο έχουν κάνει τη σκανδαλιά ψωμοτύρι, ένας είναι ερωτύλος, ένας απατεώνας, η άλλη λησμονημένη και θυμάται τα περασμένα της μεγαλεία.
Όλες τους είναι Jellicle Cats. Και τη νύχτα του καθιερωμένου ετήσιου χορού τους θα διεκδικήσουν το όνειρο να ζήσουν μια νέα ζωή στο Heavyside Layer. Ο αρχηγός τους ο γερο-Deuteronomy θα τις ακούσει και θα αποφασίσει. Οι αφηγήσεις ξεκινούν.
Και από τις φιλήδονες ζωές τους θα μάθουμε τις συνήθειές τους, τα ονόματά τους, τη συμπεριφορά τους. Ποια θα είναι αυτή που θα έχει τελικά μια δεύτερη ευκαιρία;
Ο καθένας από εμάς, αν του δίνονταν η δυνατότητα να κάνει μια καλύτερη ζωή δεν θα επωφελούνταν στο έπακρο; Δεν θα άρπαζε την ευκαιρία; Κάτι τέτοιο προσπαθούν και οι τετράποδοι ήρωες της παράστασης «Cats». Του μιούζικαλ που το βράδυ της Τετάρτης έκανε πρεμιέρα στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης – με λίγη καθυστέρηση στην ώρα έναρξης λόγω προβλημάτων στο ρεύμα – και που μας μετέφερε σε έναν κόσμο διαφορετικό. Σε ένα πελώριο σκουπιδότοπο με ένα φεγγάρι να δεσπόζει και να φωτίζει το χώρο, σηματοδοτώντας και το πέρασμα του χρόνου: μέχρι την αυγή η απόφαση πρέπει να ληφθεί.
Με τις ζωηρές γάτες να περνούν συχνά πυκνά ανάμεσα στους διαδρόμους του Μεγάρου Μουσικής και να παίζουν με το κοινό, ξαφνιάζοντάς το ευχάριστα. Με χορογραφίες που είχαν ένταση και ρυθμό. Με τη μουσική του Andrew Lloyd Weber, αλλά και τη γενική αισθητική των σκηνικών και κοστουμιών να μας θυμίζει έντονα τη δεκαετία του ’80, οπότε και πρωτοανέβηκε το έργο.
Όλα τα παραπάνω έδωσαν ένα καλοκουρδισμένο αποτέλεσμα που μας έδειξε ότι αυτές οι γάτες, όχι μόνο είναι εφτάψυχες, αλλά αντέχουν στο χρόνο χωρίς ιδιαίτερες απώλειες.
