Συνέντευξη στην Λεμονιά Βασβάνη
Ένας δημοσιογράφος καλείται να ραφινάρει το κείμενό του για να μην είναι κατά της κυβέρνησης, δύο νέοι βρίσκουν εμπόδια στο να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης μιμείται την ομιλία ενός πρωθυπουργού ώστε να μπορεί εκείνος να το χρησιμοποιήσει χωρίς να γίνονται λάθη. Καλώς ήρθατε στην "Πόλη ή πώς να κοιμηθείτε ήσυχα". Η παράσταση που σκηνοθετεί ο Παναγιώτης Γκιζώτης κέρδισε το κοινό και συνεχίζεται για δύο ακόμα βραδιές στο Artbox Fargani Theater, τη Δευτέρα 19 και την Τρίτη 20 Μαΐου στις 21:00!
Η μαύρη αυτή κωμωδία είναι μια πρωτότυπη δραματουργία που συνομιλεί με το έργο του Γάλλου Φρεντερίκ Σόνταγκ, «Υπό Έλεγχο», το οποίο περιγράφει μια δυστοπική κοινωνία του μέλλοντος όπου όλοι και όλα παρακολουθούνται και ελέγχονται.
Ο Δημήτρης Ροΐδης μίλησε στο TyposThes για την πόλη του έργου, για την λογοκρισία, αλλά και για την σύγχρονη δραματουργία.
-Η παράσταση δρα σε πολλαπλά επίπεδα. Πώς αυτό ενισχύει το κομμάτι της επιτήρησης, της παρακολούθησης;
-Θα έλεγα πως κάθε τι που συμβαίνει, προσθέτει ένα μικρό λιθαράκι για το ιδεατό κάθε εξουσίας: ένα κοινωνικό όν, που δεν θα χρειάζεται επιτήρηση, αλλά θα αυτο-επιτηρείται και θα αυτο-λογοκρίνεται.
-Πόσο θυμίζει καταστάσεις σύγχρονες αυτά που βιώνουν οι κάτοικοι της πόλης; Πόσο επίκαιρο είναι το έργο;
-Το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων θεωρείται πλέον πασέ. Οι ανακρίσεις και τα βασανιστήρια, πίσω από κλειστές πόρτες, δεν συγκινούν πια. Δύο δημοσιογράφοι που τσιρίζουν και ιδρώνουν και ματώνουν εκθειάζοντας την εξουσία, θα γίνουν - το πολύ - βιντεάκι στο luben. Και φυσικά η ποίηση έχει κάνει φτερά, δίνοντας τη θέση της στον κυνισμό. Δυστυχώς, το τι είναι επίκαιρο, το ορίζουν άνθρωποι με εξουσία και τηλεοπτικά κανάλια.
-Η παρακολούθηση πώς αλλάζει τον τρόπο που ζουν, ερωτεύονται, δουλεύουν οι κάτοικοι;
-Αν σε παρακολουθεί ο θεός, ζεις με τον φόβο της αμαρτίας. Αν σε παρακολουθεί ο Τζεφ Μπέζος στην Άμαζον, παθαίνεις αφυδάτωση. Αν σε παρακολουθεί η κυβέρνηση… γίνεσαι υπουργός.
-Με τη χρήση των κινητών και εφαρμογών έχουμε κάνει πολλές ιδιωτικές στιγμές δημόσιες. Πόσο φταίμε κι εμείς για αυτή την άτυπη παρακολούθηση;
-Είναι αυτό που λέμε: χωρίς ξύλο μολογάει! Βέβαια, οι πλατφόρμες και οι αλγόριθμοι είναι αυτοί που μας ωθούν σε αυτή την υπερβολική έκθεση των ζωών μας. Είναι άδικο πιστεύω να ρίχνουμε το μπαλάκι στην εξέδρα, όταν πίσω από αυτούς τους μηχανισμούς κρύβονται ολόκληρες σχολές ψυχολογίας καταναλωτών και εθισμού στην χρήση.
-Μια από τις πιο αστείες σκηνές είναι εκείνη με την λογοκρισία της είδησης όπως και εκείνη με τον πολιτικό λόγο. Πώς σχολιάζει την παράνοια της λογοκρισίας;
-Η λογοκρισία στα ΜΜΕ είναι ένα φαινόμενο καθημερινό για τους εργαζόμενους στα Μέσα. Υπάρχει πάντα η γραμμή, τι λέμε και τι δε λέμε, ποιος πληρώνει και για ποιον δε μιλάμε ποτέ. Η σκηνή των δημοσιογράφων μιλάει γι’ αυτή τη σχέση: εργαζόμενου και συμφερόντων.
Η Ελλάδα είναι στην 107 θέση στην ελευθερία του τύπου, τελευταία δηλαδή στην Ε.Ε. Αυτό δεν είναι άλλη μια στατιστική. Αυτό είναι η απάντηση στο ερώτημα «γιατί δεν αλλάζει κάτι, αφού όλοι είναι αγανακτισμένοι;».
Πρόκειται για ένα σύγχρονο ελληνικό έργο. Πώς κρίνετε την δραματουργία στη χώρα μας; Υπάρχουν νέες φωνές που υπηρετούν το θεατρικό κείμενο; Ανεβαίνουν σύγχρονα ελληνικά έργα;
-Το έργο είναι εμπνευσμένο από το «Υπό έλεγχο» του Φρεντερίκ Σοντάγκ, οπότε πρόκειται για ένα κεμενικό υβρίδιο που επιμελήθηκε ο Παναγιώτης Γκιζώτης, ώστε να ταιριάζει με τον υβριδικό χαρακτήρα της παράστασης.
Το φαινόμενο που παρακολουθώ πιο έντονα είναι η συγγραφή κειμένων που προορίζονται να παιχτούν μια, το πολύ δύο φορές. Κάποιοι, θεωρούν κακό σημάδι του καιρού μας, αυτήν την τάση. Εγώ πιστεύω πως η θνητότητα αυτή μπορεί να μας διδάξει πολλά. Από την άλλη, αν δεν επιστρέψει η ποίηση στην πιο κλασική θεατρική γραφή, δύσκολα θα επιβιώσουν έργα «αναπαραστάσεις νεοελληνικής ηθογραφίας».
Ταυτότητα παράστασης
Σύλληψη - Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Γκιζώτης, Δραματουργία: Παναγιώτης Γκιζώτης, Μαρίνος Ευτυχίου, Μουσική: Δημήτρης Ροΐδης, Βίντεο - Φωτογραφίες: Γιάννης Παπαγεωργίου, Σκηνογραφία: Μαίρη Βασιλάκη, Κοστούμια: Στέβη Παχή, Φωτισμοί: Χρήστος Μπαλαγιάννης, Βοηθός σκηνοθέτη: Μαρίνος Ευτυχίου, Γραφιστικά – Social media: Άννα Σερμάκη, Επικοινωνία: Λία Κεσοπούλου, Παίζουν: Μαρία Καραγκιοζίδου, Δημήτρης Ροΐδης, Γιώργος Χιώτης, Εμφανίζονται στο βίντεο: Μανώλης Μαυροματάκης, Άρης Μπαλής, Γκαλ Ρομπίσα, Φιντέλ Ταλαμπούκας, Αγγελίνα Τερσενίδου, Αγγελική Τόμπρου.
Πληροφορίες
Χώρος: Artbox Fargani, Αγίου Παντελεήμονος 10, 546 35, Θεσσαλονίκη (τηλέφωνο επικοινωνίας: 2310 208 007)
Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Δευτέρα 19 και Τρίτη 20 Μαΐου στις 21:00
Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
Τιμές εισιτηρίων: 15€ κανονικό | 12€ φοιτητών & ΑμεΑ | 10€ ανέργων & ατέλειες
Προπώληση εισιτηρίων: more.com.
Η κεντρική φωτογραφία του Δημήτρη Ροΐδη είναι από την Γεωργία Αθανασοπούλου.
