Τ.Τ.
Το 66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (30/10-09/11/2025) βρίσκεται προ των πυλών και ο Τύπος Θεσσαλονίκης σάς παρουσιάζει σε αποκλειστικότητα τα πέντε κρυμμένα διαμαντάκια από το τμήμα Ανοιχτοί Ορίζοντες, που φιλοξενεί τις πιο πρωτοποριακές, ανήσυχες και αντισυμβατικές φωνές του παγκόσμιου σινεμά.
Η συγκεχυμένη και μοναχική ταυτότητα των σύγχρονων ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων, η σύνδεση των ανθρώπων μέσα από τις πιο απίθανες καταστάσεις, τα πολύπλοκα και στοιχειωτικά μονοπάτια της μνήμης, ιστορίες ενηλικίωσης και επούλωσης των οικογενειακών τραυμάτων, αλλά και μια συλλογική βιογραφία μιας ολόκληρης γενιάς που στιγματίστηκε από τον πόλεμο, είναι οι θεματικές που βρίσκονται στο επίκεντρο πέντε ταινιών που δεν πρέπει να προσπεράσετε στο επερχόμενο Φεστιβάλ!
Ας ρίξουμε μια ματιά στις πέντε ταινίες:
Αληθινά πρόσωπα / Real Faces
Λένι Χάουχε
Ντεμπούτο της Βελγίδας σκηνοθέτριας Λένι Χάουχε, τα Αληθινά πρόσωπα αφηγούνται την ιστορία της Ζουλιά, μιας νεαρής φωτογράφου που καταφθάνει στις Βρυξέλλες φιλοδοξώντας να ζήσει τη ζωή της μεγαλούπολης. Η Ζουλιά πιάνει δουλειά σε μια διαφημιστική εταιρεία, βρίσκει ως συγκάτοικο έναν υποψήφιο διδάκτορα με ειδικότητα στις λειχήνες και πασχίζει να πείσει τον εαυτό της ότι ανήκει στον πολύβουο κόσμο της τέχνης, μέσα της όμως κάτι βαραίνει – μια μοναξιά, κάτι το ανοίκειο, το μη κατατάξιμο. Κατά την προετοιμασία ενός διαφημιστικού σποτ, ο διχασμός της θα έρθει στην επιφάνεια, αφήνοντάς τη μετέωρη και μόνη. Τα Αληθινά πρόσωπα, χαμηλότονα, βραδύκαυστα και υπαινικτικά, είναι ό,τι ακριβώς υπόσχεται ο τίτλος: μια απόπειρα να ψηλαφηθεί το αληθινό αίσθημα αληθινών ανθρώπων, με φόντο την πολυπολιτισμική, βροχερή, απρόσωπη ζωή των Βρυξελλών. Συγκινητική και συγκινημένη, γνήσια στο αίσθημά της, με κόκκο στην εικόνα και στην τραχιά μοναξιά των ηρώων (αλλά και στο ανεκπλήρωτο του έρωτα), η ταινία διασώζει μια αληθινή φέτα ζωής στη Δυτική Ευρώπη τού σήμερα.
Τα ρεύματα / The Currents
Μιλάγρος Μουμεντάλερ
Αφού επέζησε από μια σχεδόν θανατηφόρα πτώση στα παγωμένα νερά μιας ελβετικής λίμνης, η Λίνα, μια νεαρή διακεκριμένη σχεδιάστρια μόδας από το Μπουένος Άιρες, παρασύρεται σε ένα στοιχειωτικό ταξίδι με οδηγό το τραύμα, τη μνήμη και τη μητρότητα. Καθώς αναρρώνει από την πτώση, η αντίληψή της για την πραγματικότητα καταρρέει. Μέσα από ονειρικές εικόνες, η ταινία αποτυπώνει τη ρευστότητα της μνήμης και την εύθραυστη διαδικασία της ίασης. Παράλληλα, αποτελεί μια εξερεύνηση της γυναικείας ταυτότητας, της καλλιτεχνικής δημιουργίας και των αόρατων δυνάμεων, συναισθηματικών, οικογενειακών και ιστορικών, που διαμορφώνουν την πορεία μιας ζωής.
Άσπρο σαλιγκάρι / White Snail
Έλζα Κρέμζερ, Λέβιν Πέτερ
Στις ήσυχες, ξάγρυπνες νύχτες του Μινσκ, συναντιούνται δύο άγνωστοι: η Μάσα, μοντέλο από τη Λευκορωσία που ονειρεύεται μια καριέρα στην Κίνα, και ο Μίσα, υπάλληλος νεκροτομείου που μεταμορφώνει κρυφά τους νεκρούς σε αμέτρητες ελαιογραφίες. Η συνάντησή τους πυροδοτεί μια απροσδόκητη σύνδεση μεταξύ δύο ανθρώπων που κινούνται σε αντίθετους κόσμους: ο ένας καθορίζεται από την επιφάνεια και την εμφάνιση, ο άλλος από τη σιωπή και τη θνητότητα. Η οικειότητα που αναπτύσσεται μεταξύ τους αποτελεί ταυτόχρονα καταφύγιο και ένα είδος εξέγερσης. Βασισμένη στις πραγματικές ζωές των πρωτοεμφανιζόμενων ηθοποιών της, η ταινία μπλέκει στοιχεία μυθοπλασίας και πραγματικότητας, φέρνοντας στο προσκήνιο τις αντιφατικές όψεις του ανθρώπινου σώματος: την ομορφιά και τη φθορά, την έκθεση και τη ντροπή. Με ποιητική εγκράτεια και ωμή συναισθηματική ειλικρίνεια, το σκηνοθετικό δίδυμο των Έλζα Κρέμζερ και Λέβιν Πέτερ φιλοτεχνεί μια εύθραυστη ιστορία αγάπης μεταξύ δύο σύγχρονων περιθωριακών, που ανακαλύπτουν ότι δεν είναι μόνοι.
Ο χορός των ζωντανών / Dance of the Living
Χοσέ Αλαγιόν
Η έφηβη Μαριάνα ονειρεύεται να γίνει παλαίστρια, όπως οι γονείς της. Μια παρορμητική απόφαση, ωστόσο, την ώρα του αγώνα, οι εκκρεμότητες στην σχέση με τον πατέρα της ο οποίος ακόμα διαπραγματεύεται τον θάνατο της γυναίκας του, καθώς επίσης ένα μονόπλευρο ερωτικό ενδιαφέρον απευθυνόμενο σε φίλο του πατέρα της, θα οριοθετήσουν μια προσωπική παλαίστρα μέσα στην οποία θα κληθεί να παραμείνει όρθια. Η συνδιαλλαγή με τα όνειρα και τις ματαιώσεις που καραδοκούν, δίνουν τον τόνο στο φιλμ του Χοσέ Αλαγιόν που διαδραματίζεται στις Κανάριες Νήσους, με φόντο την ισχυρή ακόμα τοπική παράδοση της πάλης που κρατά από πριν οι Ισπανοί εδραιώσουν την κυριαρχία τους στα νησιά. Στον Χορό των ζωντανών, η πάλη ανάγεται στο εύρημα που χαρίζει στους ήρωες μια γλώσσα σωματική, έτοιμη να υποκαταστήσει τα λόγια που συχνά στερεύουν. Μέσα από την ιστορία της Μαριάνα, καλούμαστε να ζυγίσουμε όχι μόνο την αξία του ευ αγωνίζεσθαι, αλλά και τη σημασία του να αναγνωρίζεις τον περιορισμό, την αδυναμία, ή και την ήττα, δίχως να επιτρέπεις να ορίσουν αυτά και μόνο την πορεία σου.
Προς τη δόξα! / To the Victory!
Βαλεντίν Βασιάνοβιτς
Ουκρανία στο εγγύς μέλλον. Μια χώρα όπου ο πόλεμος έχει τελειώσει, αλλά οι πληγές παραμένουν. Ο πρωταγωνιστής της ταινίας, ένας σκηνοθέτης τον οποίο υποδύεται ο ίδιος ο Βαλεντίν Βασιανόβιτς, είναι άνεργος, αποξενωμένος από τη γυναίκα και την κόρη του, οι οποίες έχουν ξεκινήσει μια νέα ζωή στη Βιέννη, και προσκολλάται στην ελπίδα ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν. Μπερδεμένος και ανήσυχος, περιπλανιέται εν μέσω μιας εύθραυστης ειρήνης, παγιδευμένος ανάμεσα στις αναμνήσεις, την απογοήτευση και την επίμονη πίστη του στην ανανέωση. Συνδυάζοντας μυθοπλασία και αυτοβιογραφία, ο Βασιανόβιτς δημιουργεί μια ταινία εμπνεόμενη τόσο από τη δική του ζωή όσο και από τις εμπειρίες των συνομηλίκων του, δημιουργώντας αυτό που ο ίδιος αποκαλεί τη «συλλογική βιογραφία» μιας γενιάς που διαμορφώθηκε από τον πόλεμο. Μαζί με τις προηγούμενες ταινίες του, το Atlantis (2019) και το Reflection (2021), το Προς τη δόξα! ολοκληρώνει μια τριλογία εμπνευσμένη από τον πόλεμο. Η ταινία τιμήθηκε με το Βραβείο Platform στο φετινό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.
