">
«Είναι δύσκολο να πείσεις έναν ευρωπαίο ότι εσύ, ως Έλληνας, γνωρίζεις καλύτερα τα πράγματα ή εξίσου καλά με αυτόν, σε ότι αφορά την δική του παραδοσιακή μουσική, που είναι η κλασική μουσική», αναφέρει ο Θεσσαλονικιός μαέστρος Παναγιώτης Διαμαντής. Ο ίδιος όμως φαίνεται να το έχει πετύχει, καθώς διαγράφει μια διεθνή πορεία στη μουσική σκηνή. Μάλιστα στις 27 Νοεμβρίου 2014 θα διευθύνει την περίφημη Συμφωνική Ορχήστρα του Σαν Ρέμο, στο Teatro Centrale της Ιταλικής αυτής πόλης, σε ένα κοντσέρτο με ρομαντικά έργα των C. Saint Saens και F. Schubert.
Αξίζει να σημειωθεί ότι από το Μάιο του 2014 ο Παναγιώτης Διαμαντής κατέχει τη θέση του μόνιμου προσκεκλημένου μαέστρου της Orchestra Sinfonica di Roma και της Orchestra Sinfonica San Remo στην Ιταλία, ενώ ο ίδιος θα διευθύνει και την διάσημη Συμφωνική Ορχήστρα του Βερολίνου στις 15 Φεβρουαρίου του 2015. Είναι ένας από τους λίγους Έλληνες μαέστρους που θα ανέβουν στο πόντιουμ της απαιτητικής αυτής συμφωνικής ορχήστρας στην πρωτεύουσα της Γερμανίας και σε μια από τις διασημότερες αίθουσες της Ευρώπης, την αίθουσα της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Βερολίνου.
Παράλληλα διευθύνει το Ωδείο Άνω Πόλης στη Θεσσαλονίκη, το οποίο ίδρυσε το 2006. Όμως τονίζει πως «Δυστυχώς, τα ωδεία δεν έχουν την στήριξη της Πολιτείας που θα έπρεπε».
-Πόσο δύσκολο είναι να καταξιωθεί κάνεις ως Έλληνας σ έναν τόσο ιδιαίτερα απαιτητικό χώρο, όπως αυτόν της κλασικής μουσικής;
-Είναι τόσο δύσκολο, όσο δύσκολο είναι να καταξιωθεί οποιοσδήποτε Έλληνας καλλιτέχνης στο εξωτερικό. Είμαστε μια χώρα που δεν έχουμε την μακρά παράδοση της κλασικής μουσικής που έχουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες – και όχι μόνον αυτές, αφού και η Ασία διαπρέπει σ΄αυτό το είδος της μουσικής. Είναι δύσκολο, λοιπόν, να πείσεις έναν ευρωπαίο ότι εσύ, ως Έλληνας, γνωρίζεις καλύτερα τα πράγματα ή εξίσου καλά με αυτόν, σε ότι αφορά την δική του παραδοσιακή μουσική, που είναι η κλασική μουσική.
-Στην Ελλάδα ποια είναι η θέση της κλασικής μουσικής;
-Η θέση της είναι αξιοπρόσεκτη, διότι πραγματικά δεν θέλω να πιστεύω ότι σήμερα μόνον η ελίτ ακούει κλασική μουσική. Σίγουρα ακούει πολύ περισσότερος κόσμος, ο οποίος τις τελευταίες δεκαετίες «εκπαιδεύτηκε» σ΄αυτό που λέμε σοβαρή μουσική, εννοώντας κλασική ή λόγια μουσική. Προς αυτή την κατεύθυνση βοηθά η ύπαρξη των Μεγάρων Μουσικής, οι Συμφωνικές Ορχήστρες και τα ωδεία. Βοηθά επίσης και κάθε σοβαρή καλλιτεχνική προσπάθεια που εκφράζεται και υλοποιείται από μεμονωμένους φορείς, ιδρύματα κλπ. Πιστεύω ακράδαντα ότι γίνεται ένας επίπονος αγώνας ακρόασης και σπουδής της κλασικής μουσικής που χρειάζεται την στήριξη όλων.
-Γεμίζουν οι αίθουσες των Μεγάρων Μουσικής;
-Τις περισσότερες φορές γεμίζουν οι αίθουσες και σίγουρα όχι από τους ίδιους θεατές κάθε φορά. Η προσπάθεια που γίνεται έχει ανταπόκριση και μπορούν να γίνουν περισσότερα πράγματα σε επίπεδο καλών συναυλιών με καταξιωμένους καλλιτέχνες αλλά κυρίως με νέους έλληνες μουσικούς. Πιστεύω ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι αίθουσες θα είναι πάντα γεμάτες.
-Υπάρχουν Έλληνες σολίστες που κάνουν καριέρα στο εξωτερικό;
-Υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι Έλληνες μουσικοί που διαπρέπουν στο εξωτερικό. Άλλους τους γνωρίζουμε, άλλους όχι. Φωτεινό παράδειγμα είναι ο κορυφαίος Έλληνας βιολιστής Λ. Καβάκος που αυτή τη στιγμή είναι ο πρώτος βιολιστής στον κόσμο.
-Σε πιο επίπεδο βρίσκεται η μουσική εκπαίδευση στην Ελλάδα;
-Την μουσική εκπαίδευση στην Ελλάδα στηρίζουν κυρίως τα Ωδεία, από την προσχολική ηλικία μέχρι την ολοκλήρωση των μουσικών σπουδών. Δυστυχώς, τα ωδεία δεν έχουν την στήριξη της Πολιτείας που θα έπρεπε και αυτό απορρέει μέσα από την ελλιπή ισχύουσα νομοθεσία. Ακόμα και τα μουσικά σχολεία σε πολλές περιπτώσεις παραπαίουν λόγω της ισχνής χρηματοδότησης και των λειτουργικών και εκπαιδευτικών προβλημάτων τους. Απ’ την άλλη δεν υφίσταται η αναγκαία και επιβεβλημένη σύνδεση των ωδείων με την τριτοβάθμια εκπαίδευση.
-Εκτός από την κλασική μουσική υπάρχουν και άλλα μουσικά ακούσματα, όπως η λαϊκή ή η παραδοσιακή μουσική. Πώς βλέπετε την προοπτική στήριξης και ανάδειξης της ελληνικής μουσικής μέσα από την σπουδή και την εκπαίδευση;
-Επί πολλά χρόνια υπήρχε το ταμπού ότι τα παραδοσιακά όργανα δεν έχουν καμία θέση σ΄ένα ωδείο, επειδή δεν υπήρχε η αναγνώριση των σπουδών που είχαν τα όργανα της κλασικής μουσικής. Τα τελευταία χρόνια, όμως, έχουν δημιουργηθεί σχολές κι έδρες παραδοσιακής και βυζαντινής μουσικής, τόσο στα ΤΕΙ, όσο και στα Μουσικά Πανεπιστήμια. Ανάλογες προσπάθειες γίνονται και στα ωδεία με αξιόλογα κάθε φορά αποτελέσματα. Πρέπει να λάβουν και αυτά τα μουσικά όργανα την θέση που τους αρμόζει.
